Blitzed: The 80's Blitz Kids Story

Zou je...

Zijn we al begonnen?

Ja? - Ben je al aan het opnemen?

En de klap? Dat is nog niet gebeurd.

Dat kan ik wel doen.

Wacht maar.

'Herinneringen aan een Gratis Festival' deel 1.

De Blitz Club was superleuk.

God, wat was dat leuk.

We hebben zo'n lol gehad.

Je werd zo gelukkig als je er naar binnen ging...

omdat je hoorde bij een soort grappige familie.

Het was alsof je in een achtbaan zat...

met een stel aankleedpoppen die elk moment weer iets anders aanhadden.

Je ziet het niet aan onze gezichten, maar het was zo heerlijk.

We waren zo vrij.

We hadden geen mobiele telefoons, niemand wist waar je was.

Alles was leuk.

Je had Marilyn.

Altijd geërgerd.

Je had Boy George, Steve Strange.

Het was net een klucht, weet je wel.

Je wist nooit wie er nu weer binnen zou komen waaien.

Ik weet dat het een club is uit de jaren '80...

die ongelooflijk veel mensen heeft beïnvloed...

hoewel hij maar anderhalf jaar heeft bestaan.

Er zat ook een jaartal aan te komen.

Daar waren we ons heel erg van bewust.

Dat getal was 1980.

Er was zo veel gebeurd in de jaren '70.

Wie gingen de toon zetten in de jaren '80?

Wij dachten: Wij.

MUZIKANT/SONGWRITER

Het volgende decennium gaat om ons draaien...

en het wordt anders.

Het wordt kleurrijk.

Dat was de leidende gedachte in de plannen die we smeedden...

terwijl we speed gebruikten en heel veel bier dronken.

Londen, halverwege tot eind jaren '70: Deprimerend.

Behoorlijk deprimerend.

TIJDELIJK GEEN BENZINE

OLIEDEPOT

DE STRIJD VAN DE MIJNWERKERS IS ONZE STRIJD

STAAK VOOR EEN HOGER LOON

Je zag overal nog platgebombardeerde plekken.

We noemden ze de puinhopen. Het was alsof WO II nog gaande was.

Het was echt een treurige plek.

Het was heel erg verdeeld en heel erg politiek.

SCHRIJVER/RADIOMAKER

AMBTENARENVAKBOND

OVERHEID, VERHOOG DE LONEN

Ik herinner me 'de winter van ontevredenheid' nog.

Stroomuitval, vuilnis op straat.

Er werd voortdurend gestaakt.

THEETIJD EN SOLIDARITEIT

Wij groeiden op in een tijd dat het National Front...

door de straten van Engeland marcheerde.

Links en rechts vochten het uit op straat.

En ik heb het echt over vechten.

De politie verrichtte 50 arrestaties...

toen de mars door een wijk kwam waar veel immigranten woonden.

Er was veel racisme. Het was homofoob. Het was seksistisch.

Als je een beetje afweek...

of wist dat je anders was...

moest je je een beetje gedekt houden, of hard kunnen rennen.

Groot-Brittannië was net een oud paar bergsokken...

dat weken in de regen had gelegen en hard was geworden in de oven.

SCHRIJVER/ KUNSTENAAR/PROMOTER

Het was walgelijk.

Een stinkende, vieze, racistische, rechtse, verschrikkelijke plek.

Als ik door Oxford Street liep...

verkleed als de nieuwe Marilyn...

in een cocktailjurk...

dan stond het verkeer stil.

De mensen hingen uit autoraampjes en schreeuwden.

Ik was een tiener in de jaren '70...

en die bergen vuilnis en brandende auto's...

waren spannend.

Ik kan me dat gevoel nog herinneren: dat er geen toekomst was.

MODEONTWERPER / ACADEMICUS

Het zou niet goed komen met het land.

In 1972 woon ik in de huurwoning van m'n moeder, in Noord-Londen.

Ik heb twee oudere broers die bij de Mods en de Skinheads horen...

en ik ben me ervan bewust dat die jeugdcultuur wordt doorgegeven.

M'n ooms waren 'Teddy boys' in Ladbroke Grove.

Ik wist dat er als je groter werd iets spannends ging gebeuren...

waar kleding en muziek bij kwamen kijken. Maar wat het precies was?

Ik zit daar op een donderdagmiddag...

en m'n moeder is aan het strijken of zo.

Donderdag is een belangrijke dag: dan is Top of the Pops.

Hier is nummer 1. Dit is Top of the Pops.

Ik was gewend om wat glamrock te zien...

en wat Amerikaanse soulmuziek.

Maar niemand was bedacht op wat er nu gebeurde.

Opeens duikt er, uit het niets, een jongen op die David Bowie heet.

En hij heeft een kapsel...

Een soort 'feather cut', maar hoog bovenop.

En het is knalrood.

En hij heeft een ongelooflijk androgyne...

superstrakke outfit aan.

Ik weet niet of hij nou sexy is of vreemd, of allebei.

Hij is op tv en de wereld verandert.

Het was het moment dat ik ontwaakte.

Ik was nog maar 12...

maar dat was mijn bloeitijd als tiener.

SCHRIJVER/REDACTEUR GQ

Het had zo'n impact op me.

Dit werd gezien door ongeveer een kwart van de bevolking...

dat waren op dat moment 12 à 15 miljoen mensen.

Hierna gingen sommige mensen z'n platen kopen...

anderen wilden alles over hem lezen of zich net zo kleden als hij...

en ik wilde zo'n kapsel.

Er is een moment dat Bowie recht in de lens wijst en zegt:

'Ik moest iemand bellen, dus ik koos jou.'

En dat was ik.

Ik ging naar huis en dacht: Dit is het, dit is de man.

Hier begon iets nieuws.

Dit was iets voor mij.

Ik wist niet zo veel over Bowie.

M'n moeder haat me als ik dit zeg, maar zij houdt niet van Bowie.

Ze houdt niet van z'n muziek, maar van hem.

Ze vindt hem geweldig.

Maar wij waren geen Bowie-gezin.

Het was meer Chuck Berry. Het was Stevie Wonder.

MUZIKANT/SONGWRITER

We hadden veel meer zwarte muziek bij ons thuis.

Mijn eerste uitstapje naar Bowie was het album Let's Dance...

gewoon omdat dat het bekendste, meest poppy album was.

Ik moet erop zijn gestuit toen ik me in de jaren '80 aan het verdiepen was.

Het was niet zo dat ik voor de spiegel zat en dacht:

'Ik ga m'n haar net zo doen als die man.'

Ik dacht meer aan A Flock of Seagulls.

Ik wist niet zo veel over David Bowie.

Hij had bijna te veel klasse.

M'n eerste concert was David Bowie in Wembley Arena in '76.

Veel van de protopunks...

en de mensen die in de Blitz zouden belanden zaten ook in dat publiek...

MUZIKANT/PERFORMER

en je realiseerde je: Dit is de club waar ik bij hoor.

Want je zag andere excentriekelingen.

Ik zag meisjes gehuld in zwart plastic, in vuilniszakjurken, in '76.

Dat was nog voor de punk echt begon.

Er ging een gerucht...

dat er een Bowie-club zou komen.

We wisten wel dat deze mensen elkaar zouden opzoeken.

IK HOOR BIJ DAVID BOWIE. EN JIJ?

SUPERSTER

Van de zwart-witte wereld...

van het naoorlogse, gebombardeerde Londen...

gingen we naar een ongelooflijke, veelkleurige...

vreemde, genderfluïde toekomst.

Echt, de wereld verandert na 'Starman'.

Aanvankelijk ging het bij punk om de kleren en zo.

Het was een dikke middelvinger naar de beschaving, naar de maatschappij.

MUZIKANT/SONGWRITER

Maar het was echt een mode-ding, absoluut.

Geen twijfel mogelijk.

We hadden lol en we verkleedden ons...

gingen uit met meisjes, dronken, dansten.

En zo ging het verder.

We wilden die kleren en vervolgens de muziek.

Het ging niet om politiek. Het was mode.

Ik was 17 in 1976.

Het was de langste, heetste zomer die er ooit is geweest.

Het was het moment dat mijn leven een wending nam...

door jeugdcultuur.

Want ik ben een souljongen en ik dans op jazz-funk...

met m'n vrienden.

En opeens was daar Steven Marshall...

net als ik een souljongen. Tenminste dat was hij...

tot ik hem op een vrijdag zie lopen...

met samengebonden benen en een neuspiercing.

Hij zegt: 'Er is een nieuwe band, Robert.

De Sex Pistols. Ze zijn verschrikkelijk. Je zult ze te gek vinden.'

In augustus 1976 gingen we naar een concert.

Buzzcocks speelde, daarna The Clash en vervolgens de Pistols.

Het was sarcastisch. Het was ironisch.

De dag daarna stapte ik uit m'n bandje...

en toen Steve Norman en ik in september weer naar school gingen...

begonnen we met wat Spandau Ballet werd.

Het was de derde gig of zoiets van de Sex Pistols...

bij de studentenvakbond in Wickham.

Helaas werkte ik toen bij de studentenvakbond...

en toen ze na drie nummers afgingen...

wilde iedereen z'n geld terug.

Ik kwam uit Wirral...

maar ging naar kostschool in Liverpool...

en woonde daar tot ik naar Londen kwam.

HOEDENMAKER

Ik denk dat ik daar m'n identiteit vond.

Alles om me heen leek nep.

Het was geen mooie droom.

Het was ook niet echt een nachtmerrie, maar het was ook niet...

zoals ik het wilde hebben.

Toen kwam de punkbeweging en die liet iets anders zien.

Ik kwam van het platteland, uit een dorpje bij Oxford...

en ik weet dat ik mezelf niet zo mooi vond.

Dus ik probeerde altijd dingen te maken waardoor ik opviel.

KOSTUUMONTWERPER

Daarom deed ik altijd...