Evil Genius

Mówiłam pani o nagraniu. To dla pani prawników.

- Dla prawników. - Ach tak.

Wspaniale, nie?

- Może pani...? - Nie miałam pojęcia. Wspaniale.

- Gotowe. - Cudownie. Tak.

- Okej. Słyszy nas pan? - Tak.

- Dobrze pan słyszy? - Tak się cieszę.

Miło cię poznać, Marjorie.

Gotowi zacząć?

Jestem normalną kobietą. Robię zakupy. Ratuję psy i koty.

Dobrze gotuję i... Właściwie jestem normalna.

Nie jestem Miss Życzliwości, ale nie jestem też taka zła.

Mam chorobę dwubiegunową. Czasem jest lepiej, czasem gorzej.

Ale wie pan co? Lincoln też był na to chory. Tak jak Churchill.

Niektórzy genialni pisarze i muzycy są na to chorzy.

Mam IQ geniusza. Nie mam...

To jedyny nagrany wywiad, jakiego udzieliła Marjorie Diehl-Armstrong.

To konferencja wideo. Zorganizowałem ją w ramach naszego układu.

Marjorie miała mi powiedzieć o napadzie,

jeśli znajdę kogoś, kto udzieli jej pomocy prawnej.

Kiedy się pan urodził? Jaki znak zodiaku?

Jestem Baranem.

Księżyc jest dziś w Baranie. To pasuje.

Księżyc w Baranie. Urodził się pan w chińskim roku psa.

Proszę mi pomóc. Jestem tutejszym psem do bicia.

Najpierw porozmawiajmy o sprawie Jamesa Rodena, dobrze?

Zastrzeliłam go na śmierć.

Nie będę kłamać na temat tego, co zrobiłam.

Przyznaję, że to zrobiłam i żałuję tego.

Jaki był twój motyw, by go zabić?

Był u mnie w domu, groził, że mnie zabije.

Robił tak od dziesięciu lat.

I puściły mi nerwy. Nie mogłam tego dłużej znieść.

Nie mogłam tego znieść. Każdy w końcu może pęknąć!

Nie jestem zła. Nie miałam z tego pieniędzy. Nie chciałam, by zmarł.

- Kochałam go. - Kiedy pierwszy raz...?

Śmierć Rodena nie miała nic wspólnego ze sprawą Wellsa.

Czemu...? Czemu jego ciało trafiło do zamrażarki?

- Jaki to miało cel, jeśli miało jakiś? - Nie wiem.

Rothstein mi mówił: „To dlatego...”. Proszę słuchać, już mówię.

Bill Rothstein mówił mi:

„Nie mogę go wyjąć, dopóki nie skończę swojego projektu”.

Teraz wychodzi na to, że sprawa Wellsa była tym projektem.

NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY

Część 3: Podejrzani

Moja znajomość z Marjorie poprzedzała ten wywiad.

Nawiązaliśmy kontakt w 2005 roku.

PRODUCENT

Półtora roku po napadzie na bank.

To jeden z pierwszych listów, które dostałem od Marge.

W końcu mogłem ją zapytać, co miała na myśli,

gdy wybuchła po wstępnym przesłuchaniu.

Pozwę Rothsteina. To kłamca.

Czemu Rothstein?

Rothstein powinien być oskarżony o morderstwo Briana Wellsa.

A także o inne rzeczy.

Ale powiedziała mi tylko,

że uznała Billa za pomysłodawcę napadu,

bo potrzebował pieniędzy, by uregulować sprawy rodzinne.

Marge chciała, bym wiedział,

że nie miała nic wspólnego z napadem i FBI nigdy jej nie podejrzewało.

Ale to się miało zmienić.

W tym samym czasie, gdy zaczęła do mnie pisać,

Marjorie wysłała bowiem na policję list „do kogo to może dotyczyć”.

STANOWY ZAKŁAD POPRAWCZY W MUNCY

POLICJA STANOWA

Gdy to się stało, pracowałem w Oddziale Poligraficznym poza Erie.

Otrzymano list. Napisała go Marjorie Diehl.

DZIĘKUJĘ, MARJORIE DIEHL ARMSTRONG

Marjorie chciała targować się z policją.

Chciała ujawnić informacje na temat starej sprawy, niezwiązanej z napadem,

które miały być powiązane z jej znajomym od wędkowania, Kenem Barnesem.

Ale okazało się, że to tylko plotka.

Marjorie wymyśliła więc nowy plan, bo...

Chciała się przenieść z Muncy do Cambridge Springs.

Chciała się przenieść bliżej swoich pieniędzy i prawnika.

Prawnik nie chciał jeździć do Muncy, by z nią rozmawiać.

Zaczęła mówić: „Wiem też coś o innych sprawach”,

i wtedy wkroczyliśmy my.

Ten list to była jedyna szansa, by zaczęła mówić.

Wspomniała o Zamachowcu z Pizzerii.

Pisze: „Wiem, że Rothstein maczał w tym palce”.

Nie napisała „wierzę”, tylko „wiem, że jest zaangażowany”.

Chyba wspomniała też, że ktoś jeszcze brał w tym udział,

że był bardzo blisko całej sprawy,

że był jakby zafascynowany całą sprawą.

Wiedział więcej niż policja, gdy zaczął gadać na ten temat.

Nie chciała mi zdradzić, skąd to wiedziała.

„Marjorie, skąd to wiesz?” Nie zdradziła tego.

Z łatwością kontrolowała przesłuchanie.

Wystarczyło, że odeszła albo powiedziała: „Koniec rozmowy”.

POSTERUNKOWY GLUTH INFORMUJE FBI,

ŻE MARJORIE WIE COŚ O NAPADZIE.

ZOSTAJE ZAPROSZONY DO DOŁĄCZENIA DO ŚLEDZTWA.

W 2003 roku, po zakończeniu sprawy zamrożonego ciała,

policja stanowa opróżniła dom Marjorie

i umieściła jej rzeczy w magazynie.

Kolejny koń.

Teraz, gdy Marge została powiązana ze sprawą napadu,

posterunkowy Gluth przekazał jej rzeczy FBI.

Śledczy przez wiele dni przeszukiwali graty, by w końcu

znaleźć wskazówkę w jednym z ostatnich pudeł.

Wściekły list Marge, adresowany do banku.

Wynika z niego, że menadżer pozwolił ojcu Marge opróżnić rodzinną skrytkę,

w której znajdowała się cenna własność Marge.

Marge była wściekła na ojca i na bank.

Był to PNC Bank, ten sam, na który napadł Brian Wells.

Myślę, że Marjorie miała osobistą urazę do banku PNC.

Jak się mogła przez to poczuć? Oszukano ją.

Nigdy nie dostała spadku po matce, do tego potraktowano ją arogancko.

Przesłuchałem wielu ludzi w mojej karierze, ale Marjorie była...

AGENT FBI

...wyjątkowa.

Podpisaliśmy się, oddaliśmy broń i odznaki w depozyt.

Poprowadzono nas długim korytarzem.

Nawet dzisiaj...

wciąż mi się to kojarzy z Milczeniem owiec,

gdy Clarice Starling idzie tym ciemnym, obskurnym korytarzem,

by przesłuchać Hannibala Lectera.

Wchodzimy do malutkiego pokoju.

I nagle, wiecie,

porucznik ją przyprowadza, ona siada,

ja na nią patrzę i myślę: „O kurczę”.

To ona. To Marjorie Diehl-Armstrong.

I zaczęła od głośnego: „Czego wy chcecie?”.

Za każdym razem, gdy przesłuchiwaliśmy Marjorie,

przez pierwszą minutę się darła.

AGENT ATF

Krzyczała, przeklinała. „Co wy tu robicie?”

Jerry zawsze ją komplementował, mówił:

„Świetnie pani wygląda”, a ona się uspokajała.

Uspokajała się i mówiła: „Dziękuję, Jerry.

- W czym mogę wam pomóc?”. - Niemal na samym początku powiedziała:

„Opowiem wam o sprawie Wellsa, ale...

musicie mnie przenieść bliżej Erie”.

Ja na to: „Zobaczę, co da się zrobić. Ale jestem agentem federalnym,

a twój wyrok to wyrok stanowy.

Zadzwonię i zobaczę, czy to jest możliwe”.

Bardzo inteligentna manipulantka, tak jak Rothstein.

Bardzo uważała na to, co mówi.

Za pierwszym razem nas sprawdzała, a my sprawdzaliśmy ją.

Udzielała bardzo... zdawkowych odpowiedzi.

Bardzo płytkich. Liczyła, że to nam wystarczy i damy jej spokój.

Nie dawaliśmy. Wciąż wracaliśmy.

Po kilku tygodniach, od kiedy Marjorie poprosiła FBI o przeniesienie bliżej Erie,

jej żądanie zostało spełnione

w nadziei, że zdradzi nowe informacje odnośnie napadu.

Ale tak się nie stało. Wciąż tylko sugerowała udział Rothsteina.

To jest list od niej, z więzienia w Muncy.

Przyznaję, że parę razy się zastanawiałem, po co mi kontakt z tą osobą,

przestępczynią, która zabiła dwóch partnerów,

i której mąż zmarł w podejrzanym wypadku w domu?

Nie mówiąc o jej wątpliwym stanie psychicznym.

Czasami do listów dołączała...

Na przykład to, to jest... Jakiś załącznik.

Czerwony papierek z konikiem

i naklejka z pomarańczy z Florydy.

Tu jest napisane chyba: „Zatrzymaj to. Dzięki”.

Ale obiecała mi zdradzić sekrety na temat napadu

i to był początek rozmowy.

Jesteś aniołem miłosierdzia. Nie wiem, po prostu

z głębi serca doceniam wszystko, co dla mnie zrobiłeś.

A te książki serio pomagają oderwać się od tego gówna tutaj.

Od lat noszę to przy pasku.

Ludzie się pytali: „Co to?

Chodzisz teraz z nerką na pasku?”.

Wiecie, trzymałem tu różne dyktafony

i używałem ich...

by nagrywać telefony od Marge,

by móc słuchać Marge z różnych lat.

Przez większość czasu...

zapewniała, że jest niewinna.

Ale w końcu dotrzymała swojej części umowy. Powiedziała mi coś nowego.

Opowiedziała mi o niebieskim wozie u Billa Rothsteina.

Marge wydawało się podejrzane, że Bill od razu po napadzie

odholował niebieskiego vana

i nie odebrał go, dopóki nie został oczyszczony z zarzutów.

Proszę powiedzieć coś więcej o tym Astro.

Dobra. Myślałam, że o tym wiesz. Jeździł takim samochodem.

Wtedy nim jeździł. Widziałam.

I...

Wydaje się pani, że ten Astro

to był samochód, którym Bill jeździł 28 sierpnia?

Tak. Tak uważam.

Jednym z nich. Myślę, że zmieniał samochody.

Jak mówię, że tego dnia jechał tym samochodem, to wiem to na pewno.

Sama go widziałam. Nie zmyślam.

Taka jest prawda.

Przypomniało mi się.

Gdy próbowałem rozmawiać z Rothsteinem, na podjeździe stał niebieski wóz.

Rozmawiałem z posterunkowym policji stanowej, Lamontem Kingiem,

który widział odjeżdżający samochód z miejsca napadu.

Spytałem, czy Lamont zerknąłby na nagranie.

Jak widzę zdjęcie niebieskiego samochodu, po prostu...

POLICJA STANOWA

Nic o nim nie słyszałem, dopóki Trey o tym nie wspomniał.

I pomyślałem: „To ten samochód”.

Jestem pewny, że to ten sam wóz, który wtedy widziałem.

Czy mogę uznać, że jechałaś tego dnia z Rothsteinem?

Tego nie powiem. Ludzie pomyślą, że jeśli wiem to wszystko,