Judgment at Nuremberg

NEURENBERG, DUITSLAND

Ik wist niet dat het zo erg was.

Een paar brandbommen en die oude gebouwen zijn weg.

Er staat een muur tussen het oude en het nieuwe Neurenberg. Die is uit…

- Van wanneer is die muur, Schmidt? - Uit 1219, meneer.

Hier hielden de Nazi's hun bijeenkomsten, hè?

Hier kwamen ze samen: Hitler, Goebbels, allemaal.

Duizenden, vanuit heel Duitsland.

Moet hij echt steeds claxonneren?

Je hoeft niet steeds te claxonneren.

U kent uw taak?

Kijk, een stukje van het oude Duitsland.

- Senator Burkette. - Kapitein Byers, rechter Haywood.

Byers is uw adjudant.

Secretaris, gids, verbindingsman... Alles.

Dit is uw personeel, Mr en Mrs Halbestadt.

- Goedemiddag. - Goedemiddag, meneer de rechter.

- U kent uw chauffeur, Schmidt. - Ik sta dag en nacht voor u klaar.

We zullen de rest laten zien. Dan.

Dit is de ontvangstruimte.

Gemeubileerde woonkamer. De studeerkamer is daar.

Beneden zijn twee slaapkamers en boven nog drie.

De meubels zijn deels antiek, deels van het leger.

De piano is wat versleten, maar 't is een echte Bechstein.

Prachtig uitzicht, niet?

Senator, ik heb niet zoveel nodig.

Als de regering iets doet, gebeurt 't goed.

- Wie heeft hier gewoond? - Een belangrijke Nazi-generaal.

Moet de rechter nog meer weten?

Hebt u nog vragen?

Je bent van West Point, hè?

- Wat is je voornaam? - Harrison. Harry.

Harry, ik ben geen militair. Dat formele gedoe staat me tegen.

Zou 't heel ernstig zijn als je me gewoon met rechter of Dan aansprak?

Inkopen doen we bij de intendance. Er is te weinig eten in de winkels.

Hier is een kopie van de aanklacht.

Ik hoop dat u hier prettig zit.

Hier zou de hele staat Maine nog prettig zitten.

Mijn kantoor zit naast het uwe in het paleis van Justitie.

Heb ik drie bedienden nodig? Ik voel me net een idioot.

Zij hebben er ook baat bij. Ze eten namelijk hier.

Ik heb drie bedienden nodig.

Ik ben blij dat we iemand van jouw kaliber hier hebben.

Ik was de enige in Amerika die deze taak aankon.

Ik was niet eerste keus, nog geen tiende keus. Dat weet jij ook.

Ga maar na: Hitler, Goebbels en Göring zijn weg, zelfmoord.

We gaan nu artsen, zakenlui en rechters berechten.

Volgens sommigen moet je ze niet eens berechten.

Vandaar het gebrek aan kandidaten.

Ze hebben mij helemaal uit de rimboe van Maine gehaald.

- Je hebt er toch geen spijt van? - Nee, hoor.

Maar ik weet hoe de vlag erbij hangt.

De processen moeten doorgaan, vooral tegen de rechters.

Hopelijk kan ik 't aan.

Dat zit wel goed.

Nou, neem 't ervan. Geniet van dit huis zolang 't kan.

- Je zult 't flink druk krijgen. - Bedankt.

Tot morgen.

Zullen we dit naar boven brengen?

Ja, graag.

- Ik neem die wel. - Laat u mij maar, alstublieft.

Daar zijn ze.

De zitting is geopend.

God zegene de VS en dit edelachtbare tribunaal.

De verdachten worden voorgeleid.

De microfoon wordt bij de verdachte Emil Hahn gehouden.

Emil Hahn, wordt u bijgestaan door een advocaat?

Onschuldig.

De vraag was of u een advocaat had.

Jawel.

Acht u zichzelf schuldig of onschuldig aan de tenlastelegging?

Onschuldig op alle punten.

Friedrich Hofstetter.

Hebt u een advocaat?

- Jawel. - Acht u zich schuldig of onschuldig?

U kunt gaan zitten.

Werner Lammpe.

Hebt u een advocaat?

Ja, natuurlijk. Ik heb een advocaat.

Acht u zichzelf schuldig of onschuldig?

U kunt gaan zitten.

Ernst Janning.

Hebt u een advocaat?

Ernst Janning, hebt u een advocaat?

Ik vertegenwoordig de verdachte.

Wat is uw reactie op de tenlastelegging?

Acht u zichzelf schuldig of onschuldig?

Mag ik me tot het hof richten?

De verdachte erkent het gezag van dit tribunaal niet.

Dat merken we aan als "onschuldig..."

De officier zal zijn requisitoir houden.

Rustig aan, jochie.

In deze bijzondere zaak worden de verdachten beschuldigd van feiten

die in naam der wet gepleegd zijn.

Deze mannen, samen met hun overleden of voortvluchtige collega's,

belichamen de rechtspraak, of wat daarvoor doorging, in het Derde Rijk.

De verdachten waren als rechters werkzaam tijdens het Derde Rijk.

Daarom moet u als rechters achter de tafel

een oordeel uitspreken over rechters in de beklaagdenbank.

En zo hoort het ook.

Want alleen een rechter weet dat een hof veel meer is dan een rechtszaal.

Het is een proces en een denkwijze.

Het is het huis der wet.

De verdachten wisten dat ook terdege.

In hun gewaden hebben ze het recht in Duitsland verdraaid en verkracht.

Meneer de officier, let u op het lampje. De tolk kan u niet volgen.

Ze hebben de rechtspraak in Duitsland verdraaid en verkracht.

Dat alleen al is zonder meer misdadig.

Maar er wordt hen geen rekenschap gevraagd

voor schending van de grondwet of het weigeren van een eerlijk proces.

Ze zullen terecht moeten staan

voor moord,

gewelddadigheden,

foltering,

wreedheden.

Ze dragen, met de leiders van het Derde Rijk,

verantwoording voor de boosaardigste,

schokkendste misdrijven uit de geschiedenis.

Hen treft misschien meer blaam dan anderen

omdat ze al volwassen waren voordat Hitler aan de macht kwam.

Ze zijn niet op jonge leeftijd geïndoctrineerd door de Nazi-leer.

Als opgeleide volwassenen omarmden ze de ideologieën van het Derde Rijk,

toen juist zij pal hadden moeten staan voor de rechtsstaat.

Zij zullen de gerechtigheid ervaren die ze anderen onthielden.

Ze worden berecht op basis van de bewijzen die hier ter tafel komen.

Dat was alles.

Herr Rolfe geeft zijn pleidooi voor de verdediging.

Heren rechters.

Het is niet alleen een grote eer,

maar ook een uitdaging.

Voor een advocaat...

om dit tribunaal in zijn taak bij te staan.

De hele beschaafde wereld zal dit proces op de voet volgen.

Want dit is geen gewoon proces,

in welke zin des woords dan ook.

Het doel van dit tribunaal...

„.gaat verder dan het opleggen van straf aan enkele personen.

Het gaat om de hernieuwde wijding van de tempel der gerechtigheid.

Er moeten nieuwe rechtsregels komen waar de hele wereld aan gehouden is.

Hoe moeten die regels worden bepaald?

Die worden bepaald...

…door een heldere evaluatie van de verantwoordelijkheid voor de delicten

in de tenlastelegging van de officier.

Om met de vermaarde Amerikaanse jurist Oliver Holmes te spreken:

"Die verantwoording vindt men niet alleen in onomstreden documenten."

"Die vindt men in overwegingen van politieke of sociale aard."

"Die vindt men voor alles in het karakter van personen."

Wat is het karakter van Ernst Janning?

Hoe zag zijn leven eruit?

Hij is in 1885 geboren.

In 1907 werd hij meester in de rechten.

Werd in 1914 rechter in Oost-Pruisen.

Na WO heeft hij mede de grondwet van de Weimar-republiek opgesteld.

Hij verwierf Internationale faam als jurist,

en als schrijver van studieboeken, die nog wereldwijd gebruikt worden.

In 1935 werd hij minister van Justitie in Duitsland.

Als Ernst Janning schuldig geacht wordt, heeft dat zekere implicaties.

Een rechter stelt geen wetten op.

Hij voert de wetten van zijn land uit.

De uitspraak "Mijn land, goed of fout"

is gedaan door een grote Amerikaanse patriot.

Het gaat ook op voor een Duitse patriot.

Had Ernst Janning de wetten van zijn land moeten uitvoeren?

Of had hij moeten weigeren en een verrader moeten worden?

Dit is de kwestie die aan dit proces ten grondslag ligt.

De verdediging wil net zo graag de schuldvraag beantwoorden

als de officier.

Want niet alleen Ernst Janning staat hier terecht.

Maar het hele Duitse volk.

De zitting is tot nader order verdaagd.

Byers kan die stukken straks wel in de dossiers doen.

Een nogal belastend requisitoir van Kolonel Lawson, niet?

Zijn die mannen echt verantwoordelijk te houden voor al die punten?

Ik zit hier nu twee jaar.

Verantwoordelijkheid is geen vastomlijnd begrip.

- Wat doe je dit weekend? - M'n vrouw en ik gaan naar Luik.

Daar is niks te beleven.

M'n zoon zat in het 101ste. Hij ligt daar op de Amerikaanse begraafplaats.

Neem me niet kwalijk.

Tot maandag, Dan.

- Ga je mijn kant op? - Ik blijf nog even.

Ik krijg nog wat stukken van Byers.

Hier zijn de rapporten, meneer.

Kapitein, kun je die boeken van Ernst Janning regelen?

- Het zijn er heel wat. - Ik wil ze allemaal.

En een kopie van de grondwet van Weimar. Zou dat lukken?

- Hoe lang zit je hier al? - Twee jaar.

Dat is aardig lang.

Heb je hier vrienden?

Duitse vrienden?

Een meisje?

Haar ouders waren Nazi's, maar toen was ze pas acht.

- Dat vroeg ik niet. - Nee, maar misschien denkt u 't wel.

Ik dacht: Laat ik haar zelf maar indoctrineren.

- Had u nog iets? - Nee, ik loop even de stad in.

In de oude stad kunt u bier en worst krijgen.

- Verstaat u Engels? - Een beetje.

- Wat zei ze? - Ze zei: "Tot ziens, opa."

- Wordt u goed behandeld? - Jawel.

We hebben vrienden met contacten met de Amerikaanse autoriteiten.