The Terror

Nobuhiro.

Kazu?

Ben jij dat?

Dat is 75 jaar geleden.

Wat apart dat we elkaar in dit hiernamaals tegenkomen.

Hiernamaals?

Ja.

Natuurlijk.

Maar ik weet niet meer...

Ben ik hier net?

Jij en ik allebei.

Hoe is het jou vergaan?

M'n vader besloot naar Hiroshima te verhuizen.

Ik begon met zestien jaar bij de spoorwegen...

en ben daar vijftig jaar blijven werken.

Ik trouwde in Hiroshima...

en we kregen twee kinderen...

drie kleinkinderen...

en een achterkleinkind.

Je hele familie?

Zijn die allemaal in het hiernamaals?

Is het Onafhankelijkheidsdag?

Nee, het is augustus.

Ik ga kijken.

Nee, ga niet alleen. Wacht.

Yamato-san...

Yamato-san, rustig aan.

Hé, hé. Jongen. Jochie.

Wat is er gebeurd?

Het is ons gelukt. - Wat?

We pakten ze.

We hebben de Jappen gebombardeerd.

We hebben Hiroshima geraakt.

Señora, heeft u hulp nodig?

Aguayo?

Aguayo?

Wij brengen u wel.

Dit is onze dochter, Esperanza.

Naar binnen.

Wat is er gebeurd?

Yuko heeft ons gevonden.

Ze heeft Luz en de baby meegenomen.

Ze moet naar bed. - Ze moet naar binnen.

Hector, mogen we jouw truck lenen?

Natuurlijk. Ik ga wel mee.

Blijf bij je oma.

Chester, kijk vanavond uit voor militairen.

Dit is geen plek voor Japanners, zo dicht bij Los Alamos.

Is er vanavond iets gebeurd? In de oorlog?

Weet je waar Hiroshima ligt?

Ik had klasgenoten uit Hiroshima.

Ik ging er als kind heen.

Dat zoveel mensen op één dag hun leven kwijt zijn...

daar, hier...

Hou op.

Luz leeft nog.

De baby leeft nog.

Er is nog hoop.

Ik zie niks meer.

Alleen duisternis.

Ik heb het aan Yuko opgebiecht.

Dat ik met Furuya-san had moeten trouwen...

en zij met jou.

Toen ze dat hoorde, werd ze gek van woede.

Ze wilde me verscheuren.

Waarom deed ze dat niet?

Dat weet ik niet.

Als we haar vinden...

doodt ze me direct.

Dat weet ik zeker.

Om kwart over acht lokale tijd heeft de VS een bom doen afgaan...

boven de Japanse havenstad Hiroshima.

Dit was de grootste bom in de menselijke geschiedenis...

Luz.

Luz.

Yuko-san.

Geef de baby aan mij.

Ik weet dat jij het bent.

Geef de baby aan mij.

O god.

Luz.

De yurei.

Ze nam hem mee.

Waarheen?

In de auto.

Kijk.

De wereld gaat ten onder en mensen vieren het.

Alsof een kind in Hiroshima iets aan de oorlog kon doen.

Ik wilde ooit wraak.

Dat vrat aan me.

Ik dacht dat het dingen makkelijker zou maken...

maar het voelde niet beter.

Majoor Bowen wil jou vermoorden.

Het was of hij, of jij.

Jij deed het enig mogelijke.

Maar ik zei niet... Hoe...

Sst.

Alleen onze mensen weten het.

Niks aan de hand.

Als WRA het nu nog niet weet...

gebeurt dat nooit.

Weet je...

wraak willen is makkelijk.

Natuurlijk als de dood.

En u?

Ik huil meer traan, terug uit kamp...

dan in kamp.

Alles wat we hadden...

weg.

Weg.

Geef hem terug.

Geef me mijn baby.

Wij blijven wel bij haar. Ga de baby zoeken.

Ik ga nu. Ik haal hem terug.

Ik kom. Ik ga met je mee.

Ga maar liggen. Chester haalt hem terug.

Je hebt de politie niet gebeld over dat stel?

Nee, nee. - Mooi.

U moet me erheen brengen.

Zat er nog iemand in de auto?

Alleen zij.

Ik heb het niet gedaan.

Het was die vrouw.

Met... Met een baby.

We brengen je naar een dokter, oké?

Kun je eerst vertellen wat er gebeurd is?

Je moeder...

moet er perfect uitzien voor haar begrafenis.

Het is vandaag nieuwe maan.

Net als bij ons afscheid.

Wat een geluk.

Alles perfect.

Onze perfecte wereld.

Was een mooie dag, hè?

Ja, dat was het.

Het is fijn om aan wat anders te denken.

Asako-san, mag ik nog wat bouillon?

Natuurlijk. Komt eraan.

O god.

Wat doe je?

Zusje, dat doet pijn.

WAKAYAMA-PREFECTUUR, JAPAN

Dit is de mode.

Je bent een bruid...

geen viswijf.

Zo.

Kijk eens.

Net de Bamboeprinses.

Furuya-san denkt nog dat ik van de maan kom.

Aan de overkant kun je zijn wie je wilt.

Zo gaat dat toch in Amerika?

Al die verhalen.

Wie weet wat er waar is?

Jij, over twee maanden.

Schrijf me.

Er zouden gouden rivieren stromen.

Furuya-san stuurde me deze.

Foto's. Kijk.

Wat gul is hij, hè?

Ik hoorde dat hij gul was.

En vriendelijk.

Het wordt een perfecte dag voor moeder.

Ik als fotobruid...

en ze krijgt jou voor zichzelf.

Misschien kom ik ook ooit.

Altijd geluk.

Jij hebt de ziel van een vlinder.

Ik ga naar moeder toe.

Wat een plaatje.

De man voor wie die foto is, heeft geluk.

Oké. Kijk me aan.

Blijf daar.

Ik ga zelf.

En dan? Geeft ze je dan gewoon de baby?

Mijn baby is Taizo niet.

Zij wil een baby van 25 jaar geleden.

Heb je de foto nog bij je?

Ik ben het niet vergeten.

Doe het gewoon.

Ze zat hier maanden verstopt.

Bereidde zich voor.

Bewerkte de stenen.

Wachtend tot de baby kwam.

Sutra's op de muren.

Nee.

Geen sutra's.

Namen.

Kazutoyo Tanabe.

Haru Tanabe.

Haar voorouders.

Jouw voorouders.

Tientallen.

Ze bereidt een begrafenis voor.

Ik moet gaan. Nu.

Waarheen?

De mergelgroeve. Die stenen komen van voorbij het bos.

Ik weet de weg vanaf hier.

Nee. Luister, jongen.

Er is een betere manier. Die kost wat tijd.

Er is geen tijd.