Ponyo on the Cliff by the Sea (Gake no ue no Ponyo)

Σόσουκε, μην αργήσεις να γυρίσεις.

Εντάξει.

Ένα χρυσόψαρο.

Δεν μπορώ να το βγάλω.

Τι παράξενο.

Σαν πεθαμένο φαίνεται.

Με έγλειψε! Είναι ζωντανό!

Σόσουκε, θα αργήσουμε!

Μαμά, ένα χρυσόψαρο!

Σόσουκε!

Τι αέρας είναι αυτός!

Σόσουκε, πάω να βάλω μπρος το αμάξι.

Βρήκατε την κόρη μου;

Τι; Την έπιασε ένας άνθρωπος;

Ένα αγοράκι. Αυτό είναι πολύ κακό.

Άραγε πέθανε ήδη;

Είσαι ζωντανό!

Σόσουκε, πρέπει να πάω στη δουλειά.

Κοίτα, μαμά. Βρήκα ένα χρυσόψαρο.

-Χρυσόψαρο; -Ήταν δίπλα στα βράχια.

Ναι;

Δεν ξέρω ποιος είσαι, αλλά εδώ δεν ρίχνουμε ζιζανιοκτόνα.

Ορίστε; Δεν είναι ζιζανιοκτόνο αυτό.

Είναι καθαρό θαλασσινό νερό

για να μη στεγνώσω στη στεριά.

Ό,τι πεις. Αρκεί να μην είναι ζιζανιοκτόνο.

Μας συγχωρείς.

Κακό αυτό. Πολύ πολύ κακό.

Μεγάλο νούμερο τύπος.

Βέβαια, δεν λέμε ποτέ κανέναν "νούμερο". Δεν κρίνουμε την εμφάνιση των άλλων.

Το ξέρω, μαμά. Δεν το κάνω.

-Κι άλλο πείραμα για το σχολείο; -Ναι.

Δεν αρέσουν αυτά στη δασκάλα σου.

Νομίζω ότι θα είναι εντάξει.

Μη φοβάσαι. Θα σε φροντίζω καλά.

Πάντως είναι όμορφο.

Ένα πλοίο πάει στο ναυπηγείο.

Γρήγορα, φάε το πρωινό σου.

Άραγε το τρώει αυτό;

Θες λίγο;

Για δες! Το κόψιμό μου γιατρεύτηκε.

Μαμά, σκέφτομαι να τη λέω Πόνιο.

-Ορίστε; -Ήρθε σ' εμένα.

Μπορεί να είναι μαγική.

Την έσωσα, τώρα είναι δική μου ευθύνη.

Μήπως θέλεις ζαμπόν;

Μαμά, στην Πόνιο αρέσει πολύ το ζαμπόν.

Μήπως νομίζει ότι είναι άνθρωπος;

Αμάν! Στροφή.

Οι άνθρωποι είναι σιχαμένοι.

Έλα, Λίζα! Γρήγορα.

Τόσα σκουπίδια, τόση βρομιά.

Καλημέρα, Σίμα!

Πόνιο, κοίτα. Φαίνεται το σπίτι μας από δω.

-Ρώτα για το ψάρι. -Θα ρωτήσω.

-Σ' αγαπάω, Σόσουκε. -Αντίο.

Καλημέρα! Πάντα αργά φτάνω.

-Μου φέρνεις άλλο ένα καροτσάκι; -Έγινε.

-Καλημέρα, Σόσουκε. -Με συγχωρείτε.

-Βιάζομαι πολύ, Γιόσι. -Αλήθεια;

-Κι εμένα, Σόσουκε; -Όχι τώρα, Τόκι. Είμαι συγκεντρωμένος.

Μάλιστα.

Μπορεί να θυμώσει η δασκάλα.

Το βρήκα.

Εδώ θα είσαι ασφαλής, Πόνιο. Δεν θα αργήσω.

Λες να υπάρχουν γάτες εδώ γύρω;

Τώρα θα 'σαι εντάξει, Πόνιο. Μείνε εκεί. Θα γυρίσω γρήγορα.

-Τα λέμε αργότερα. -Γεια σου, Τόσι.

Θα σας πάρω αν χειροτερέψει ο βήχας, μα φαίνεται καλά.

-Είσαι καλά, γλυκιά μου; -Εντάξει, ευχαριστώ.

-Γεια σου. -Καλημέρα, κυρία.

-Καλημέρα, Σόσουκε. -Γεια σου, Σόσουκε.

-Σόσουκε. -Κουμίκο.

Κοίτα με! Η μαμά μου μου έφτιαξε καινούργιο φόρεμα.

-Ωραίο δεν είναι; -Ναι...

Έλα, Σόσουκε. Πάμε να παίξουμε.

Δεν μπορώ, έχω δουλειά.

Δεν έχεις δουλειά. Είσαι πέντε χρονών.

-Έχω και παραέχω. Έχω δουλειά. -Τι παράξενος που είσαι!

Ναι. Άντε.

Πόνιο!

Σόσουκε.

-Κουμίκο. -Τι είναι αυτό;

Δεν επιτρέπεται να φέρνεις πράγματα στο σχολείο.

Το ξέρω. Δεν είναι σχολείο εδώ.

Αυτοί οι θάμνοι ανήκουν στο γηροκομείο.

Άσε με να δω.

Χρυσόψαρο είναι;

Δεν είναι απλά ένα χρυσόψαρο. Είναι η Πόνιο.

Η Πόνιο; Να τη δω.

Καλά, αλλά μην πεις πουθενά ότι την έχω εδώ.

Δεν θα το πω.

Κοίτα τη. Δεν είναι όμορφη;

Είναι το πιο βαρετό χρυσόψαρο που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Η Κουμίκο έφταιγε.

Δεν κρίνουμε τους άλλους από την εμφάνισή τους.

Θα σου βάλω λίγο ακόμα νερό.

Πόνιο.

Εντάξει, εγώ έφταιγα.

Να τα μας πάλι.

Ακούω τη φωνή του Σόσουκε.

Ξέρω όμως ότι το αγοράκι μας είναι στο σχολείο τώρα.

Άρα πρέπει να το φαντάστηκα.

Κοίτα, Γιόσι. Εδώ είμαι.

Ώστε εδώ είσαι.

Είστε έτοιμες να δείτε τη μεγάλη μου έκπληξη;

-Τι είναι; -Θα σας δείξω.

Πρώτα όμως μαντέψτε τι χρώμα έχει.

-Είναι... Είναι κόκκινη. -Κόκκινη.

Σωστά.

-Μα πώς το μαντέψατε και οι δύο; -Έλα τώρα, δείξε μας.

Εντάξει.

-Για δες εκεί! -Τι όμορφο!

Τη λένε Πόνιο και της αρέσει να τρώει ζαμπόν.

Και μπορεί να κάνει μαγικά.

Είχα κόψει τον αντίχειρά μου

και η πληγή έκλεισε επειδή την έγλειψε.

Ίσως μπορεί να κάνει τα μαγικά της για να μου φτιάξει τη μέση και τον γοφό.

Δεν θα με πείραζε να με γλείψει ένα ψαράκι αν είναι να σηκωθώ από το καροτσάκι.

Δεν ξέρω αν μπορεί να τα κάνει όλα αυτά.

-Πρέπει να ρωτήσω την Πόνιο. -Να δω κι εγώ τον πράσινο κουβά.

Εντάξει, Τόκι.

Αυτό έχει κανονικό πρόσωπο!

Γρήγορα, ξαναστείλ' το στη θάλασσα. Δεν ξέρεις ότι θα προκαλέσει τσουνάμι;

Αμάν πια. Εσύ όλο για τσουνάμι μιλάς.

Τα ψάρια με πρόσωπο προκαλούν τσουνάμι αν βγουν από τη θάλασσα.

Είναι γνωστό αυτό.

Τσουνάμι! Ήρθε το τσουνάμι!

Τσουνάμι! Σόσουκε, ξαναρίξ' την στη θάλασσα, εκεί όπου ανήκει.

Τόκι, τι συμβαίνει;

Μούσκεμα έγινα. Δείτε τα ρούχα μου.

Σόσουκε!

Σόσουκε!

Σόσουκε!

Σόσουκε!

Έλα πίσω να ζητήσεις συγγνώμη.

Μη φοβάσαι, Πόνιο. Ό,τι κι αν γίνει, εγώ θα σε προστατέψω.

Σόσουκε.

Σόσουκε!

Πόνιο!

Πόνιο. Σόσουκε.

Η Πόνιο αγαπάει τον Σόσουκε.

Κι εγώ θα σ' αγαπάω.

Η Πόνιο αγαπάει τον Σόσουκε.

Πόνιο;

Πόνιο!

Πόνιο! Πόνιο!

Πόνιο;

Πόνιο. Πόνιο!

-Πόνιο; -Σόσουκε!

Πόνιο! Πόνιο.

Πόνιο!

Πόνιο!

Πόνιο!

Άκου, Σόσουκε. Ίσως είναι καλύτερα έτσι.

Ξέρω ότι προσπάθησες, μα η Πόνιο είναι ψάρι.

Δεν ήταν για να ζει σε έναν κουβά. Ο ωκεανός είναι το σπίτι της.

Ελπίζω να έχει φύγει εκείνος ο παράξενος με το ψεκαστικό.

Μου δίνεις λίγο;

Γρήγορα, άρχισε να λιώνει.

Πολύ νόστιμο.

Λυπάμαι, Σόσουκε, αλλά επιτέλους γυρίζει απόψε σπίτι ο μπαμπάς.

Δεν θα θέλει να σε δει θλιμμένο.

Τέρμα η θάλασσα για σήμερα. Εντάξει;

Σόσουκε;

Ώρα να έρθεις μέσα τώρα.

Ίσως αν αφήσω έξω τον κουβά,

η Πόνιο να βρει πού μένουμε όταν γυρίσει.

Κάν' το έτσι. Είναι καλή ιδέα.

Εντάξει.

Σόσουκε, μπορείς να το σηκώσεις;

Ο μπαμπάς σου θα είναι.

Εμπρός; Ναι, εγώ είμαι.

Καλά είναι.

Δεν θα γυρίσω σπίτι σήμερα.

Θα σας κάνω σήμα όταν περνάμε.

Όχι, να της το πεις εσύ.

Γεια σου, αγάπη μου. Ναι.

Τι;

Ας το πάρει κάποιος άλλος!

Καλά, τότε. Παράτα τη γυναίκα σου και το παιδί σου μόνους στα βράχια.

Βλάκα!

Έλα, Σόσουκε. Πάμε να φύγουμε από δω.

Θέλω να μείνω σπίτι.

Να ο μπαμπάς. Σβήσε τα φώτα, μαμά.

Ο γιος μου κάνει μόνος του σήματα.

-Το πιστεύεις; -Θα θύμωσε πολύ η γυναίκα σου.

Σ-Υ-Γ-Γ-

Ν-Ω-Μ-Η

-Ο μπαμπάς ζητάει συγγνώμη. -Π-Α-Ρ-Α-Τ-Α

-Μ-Α-Σ. -Π...

Π-Α-Ρ-Α-Τ-Α Μ-Α-Σ

Μαμά, ο μπαμπάς λέει ότι σ' αγαπάει.

Λέει "πολύ πολύ".

ΒΛΑΚΑ ΒΛΑΚΑ ΒΛΑΚΑ

Τι ωραία, μπαμπά!

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Μην κλαις, μαμά μου.