Carolin Kebekus: The Last Christmas Special

EEN NETFLIX-COMEDYSPECIAL

Dank jullie wel.

Bedankt.

Bedankt. Jongens.

Welkom. Geweldig dat jullie hier kunnen zijn.

En midden in de kerstperiode.

Daar waardeer ik jullie enorm om.

Jullie hadden nu...

op een kerstfeest kunnen zijn...

liggend in je eigen kots. Maar nee...

jullie kwamen naar mij in de kerk.

Vrede zij met jullie.

Is het niet...

Ik vind deze periode voor Kerst heel speciaal, toch?

Zo speciaal, een unieke mix van...

reflectie en stress.

Reflectieve stress zeg maar.

Maar dat doe je jezelf aan.

Want je hebt altijd het gevoel:

'Ik moet alles af hebben voor Kerst. Het moet klaar zijn.'

'Nee, dat moet klaar zijn voor Kerst. Het moet af.'

Je takenlijsten maar ook persoonlijke conflicten.

Ze moeten geregeld zijn voor Kerst.

Alsof de wereld eindigt na Kerst.

Het moet geregeld zijn.

Mijn oom is klusjesman. Hij hoort altijd:

'Doe de badkamer, we willen dat het voor Kerst af is.'

Hij zegt altijd: 'Ja natuurlijk, voor Kerst. Maar niet dit jaar.'

Maar het is een bijzondere tijd met bijzondere verwachtingen, toch?

En om die verwachting te rekken...

zijn er adventskalenders.

Zodat je elke dag een beetje paniek hebt in plaats van alles in een keer.

Daarom kan je het mooi opdelen. Nu zijn er...

enorme hoeveelheden adventskalenders.

Maken jullie ze? Heb je er ooit een gemaakt?

Er zijn mensen die ze in augustus maken. Dat zeggen ze niet.

Dat zeggen ze niet. Net voor Kerst zeggen ze...

'Ja, ik heb er wat voor de hele familie gemaakt, natuurlijk.'

Voor de kinderen en voor hun ouders en de hond.

En je denkt: wat zijn jullie voor psychopaten?

Dat kan ik begrijpen... Iemand steekt z'n hand al op. Exact.

Wat ik kan begrijpen is als je het voor je partner doet, dat is lief.

Dat doe je in elk geval in het eerste jaar van de relatie.

Maar het is waar dat bij de eerste zeven deurtjes...

je heel goede ideeën hebt, toch?

Dan denk je: ik ben echt een geweldige vriendin.

'Ik heb supercreatieve ideeën.

Maar na het zevende deurtje...

Dan wordt het moeilijk.

Dan denk je: Ja.

Laat maar, nog een Penny-wafel.

En nog een.

O, hij is allergisch voor hazelnoten. Ach, nog eentje.

Ik had ook een keer een vriendje. Ik was toen 16.

Ik maakte toen voor mijn vriendje...

een adventskalender van boterhamzakjes.

En in sommige zakjes zaten letters...

en als je ze achter elkaar legde, stond er 'Ik hou van je'.

Ja. Ik was superlief.

Maar ook heel erg dom.

Want er waren twee problemen.

Eerste probleem.

Na 'Ik hou...'

Het is duidelijk waar dat naartoe gaat.

Ik bedoel, wat kan er anders achter komen?

Ik hou... van op de bank liggen?

Ik zal pizza bezorgen.

Ik hou... ervan m'n navel te piercen.

En het tweede probleem was...

ik zag dat op 9 december, tja...

Dit is niet de ware.

Dat was een probleem, en op je 16e gaat dat snel, toch?

De overgang van: 'O mijn God, ik ben zo verliefd'...

naar: 'Bah, wie is dat'...

is naadloos.

En dus, na 'Ik hou...'

zei ik gewoon:

'Van Kerst.'

Op zijn cadeautje stond:

'Ik hou van Kerst.'

Ja.

Ja, waarom? Dat wilde ik altijd al zeggen.

O, ja, en het is over.

Zo maken 16-jarigen het uit.

Je kon geen sms sturen, maar ik nam de telefoon niet eens op.

'Ik dumpte hem, ' zou je nu zeggen.

Dat hoorde ik laatst. Het heet nu 'dumpen'.

Je maakt het niet meer uit, je 'dumpt' iemand.

Het klinkt zo cool, toch?

'Gedumpt.' Alsof je hem in een mand hebt gegooid.

En dan, als in Roodkapje...

leg je er een zakdoek overheen.

En dan dump je hem bij z'n moeder.

Nee, zo stelde ik het me niet voor.

Ik las laatst...

dat adventskalenders net een normale kalender zijn. Een rekenhulpmiddel.

En vroeger...

had je krijtlijnen als adventskalender.

Vierentwintig krijtlijnen...

getekend op de muur, en de kinderen mochten er elke dag een wegvegen.

Dat was de adventskalender.

De kinderen sprongen opgewonden hun bed uit...

om vijf uur 's ochtends voor ze de bevroren akker omploegden.

Moet je dat nu eens bedenken, hè?

Met die verwende nesten.

'Mam, wat voor adventskalender heb ik dit jaar?'

'Apple? Playmobil?'

'Nee, mijn zoon, dit jaar hebben we iets heel speciaals voor je.'

'Je mag elke dag een lijn van de muur wegvegen.'

'Geniet ervan.'

'Mag ik de spons dan houden, mam?'

'Nee.'

'En als je toch bezig bent, doe dan meteen de keukenvloer.'

Maar wij hadden tenminste een betere adventskalender, toch?

Toen we klein waren, hadden we echt coole.

Ik bedoel, niet van die domme met plaatjes.

Een vriend van me had er een met plaatjes. Zo zielig.

Maar wij hadden die met chocola.

Elke dag zat er een chocolaatje in.

Ik heb dat altijd onthouden. Dat is de beste chocola in de wereld.

De allerbeste.

Nu weet ik het. Nee.

Dat was de smerigste chocola die er is, toch?

Hé, als je die nu proeft, denk je: Bah.

Dat smaakt naar uitlaatgas.

Dat smaakt alsof de folie er nog op zit.

Zo rook het. 'Bah, waarom?'

En ik denk dat het voor ons alleen zo lekker was...

omdat je nooit chocola kreeg.

Ik bedoel, je smaakpapillen waren nog niet zo ontwikkeld.

Natuurlijk smaakte het vreselijk. Er zat benzine in, toch?

Dat zit natuurlijk in die plastic malletjes.

Benzine waar je high van wordt.

Benzine eten was bijna hetzelfde als lijm snuiven.

Je kan zeggen dat kinderen vroeger op fossiele brandstof liepen.

Nu heb je alles als adventskalender.

Er zijn adventskalenders met sokken.

Met LEGO, Playmobil, met sieraden.

Cosmetica. Die zijn eigenlijk wel goed.

Met parfum, met puppy's, dinosaurussen en...

met seksspeeltjes.

Je weet wel, met... O, ja.

Ah, je kent dit? Goed dan.

Dan krijg je eigenlijk elke dag een seksspeeltje...

achter het deurtje. Maar ik denk altijd:

Is dat echt zo cool?

Als je 's ochtends wakker wordt...

je opent je ogen, kwijl op je kussen met stinkende ochtendadem.

En het eerste wat je doet: 'Ik open dit deurtje...

en kijk waarmee ik mezelf vandaag lekker ga verwennen.'

En met Sinterklaas is het een buttplug.

Ja, met Sinterklaas zit er altijd iets groots in.

Je bent bang van de adventskalender met seksspeeltjes...

want dat ding heb je sinds 1 december gezien.

'O, God. Wat is dat?'

En het beste is dat je weet dat iedereen met deze kalender...

vanavond dat ding bij zichzelf naar binnen schuift.

Geweldige ervaring.

Goed, niet iedereen. Als je de kalender al kent, wacht je op het glijmiddel.

Dat komt bij deurtje nummer acht.

En als je zoveel adventskalenders hebt in een familie...

moet je oppassen dat je ze niet door elkaar haalt.

Anders krijg je: 'Hé, schatje, maar die dildo van deurtje nummer 8, hè?'

'Hé, sorry, maar die doet nogal pijn.'

'Ja, schatje, dat is de dinosaurus van de kalender voor de kinderen.'

'Ah, oké. Dan geef ik die gewoon aan ze terug.'

Op een of andere manier vind ik die sekskalenders nogal stoffig.

Ik weet niet waarom.

Misschien is het iets voor preutse mensen.

Voor mensen die preuts zijn maar ook verantwoordelijk.

Maar mensen die zeggen:

'In principe schuif ik geen grote objecten bij mezelf naar binnen.'

'Maar ja, dat zat hier in de kalender.'

'We kochten het, betaalden ervoor...

en vandaag is Sinterklaas en we moeten het vieren.'

'Het moet gebeuren.'

Dat is niet mijn ding. Maar ik heb een vriendin die er met smart op wacht.

Ze hoopt dat haar vriend die geeft.

Ze koopt hem niet zelf, het moet een cadeau zijn.

Ze vindt het geweldig. Hij kwam eens thuis met Kerst en zei:

'Schat, ik heb een heel bijzondere adventskalender.'

En zei dacht: Yes.

Hij zei: 'Het is precies wat nodig is...

voor wat variatie in onze relatie...

en wat pit in ons leven.'

Dat zou voor mij reden zijn het uit te maken...

als ze praten over 'pit.'

'Ik wil wat pit in onze...' Bedankt en tot ziens.

En toen dacht ze al: God, wat heeft hij gekocht?

'Wat is het? Laat zien.'

'Is het iets met knopen? Handboeien, kogellagers?'

En hij haalt het tevoorschijn. Een adventskalender...

met thee.

Ja. Opwindend.

Heel opwindend.

'Het zijn wilde melanges.'

'Gekke citroenmelisse pepermunt.'

'Vijf minuten laten trekken? Ja, laat me maar vijf minuten trekken, ja.'

'O, thee om te ontspannen.'

'O, God, ja. Neem me met Earl Grey. Geef me die Earl.'