The Sensuous Assassin (Qui ?)

Je kunt mijn rug op. - Word je nu grof?

Dat ligt aan jou.

Ik haat je. Je bent lelijk en walgelijk.

Nog meer? - Niet zo goed in bed.

Een echte witte man.

Trut.

Heeft hij het lichaam gezien? - Heb je het lichaam gezien?

Nee. Het is een cabrio. Hij is vast naar boven gedreven.

Ze hebben niets gezien. Het zou me verrassen als ze hem vinden.

Over en uit.

Hallo.

Ik ben Claudes broer.

Serge? - Ja.

Jij bent snel.

Ik ben meteen gewaarschuwd.

Hoe is het gebeurd?

We reden hard en slipten.

Dat weet ik. Maar hoe ben je ontsnapt?

Ik ben gesprongen.

Waarom Claude niet?

Hij probeerde te remmen. Ik had een betere reflex.

Ik wil er niet meer over praten.

Hoe hard reden jullie?

Weet ik niet.

Waren de banden glad?

Weet ik niet.

Goed. Teken uw verklaring voor u vertrekt. Ik hoop dat de zee het lichaam teruggeeft.

Waar ga je naartoe?

Weet ik niet. Terug naar Parijs. Ik kan hier niet blijven.

Probeer ergens anders aan te denken.

Dat kan ik niet.

Hield je van hem?

Je komt toch uit Wenen? - Nee, uit Linz.

Maar ik heb hem ontmoet in Parijs.

Het was een ongeluk.

Het is vreselijk, maar...

Maar wat?

Niets. Er valt niets te zeggen.

Nee, niets.

En u?

Hield jij veel van hem?

Ja, natuurlijk.

Eerlijk gezegd kenden we elkaar niet zo goed. Ik zat meestal in de VS en hij...

We hadden elkaar weinig te zeggen.

Heb je je bezeerd toen je sprong?

Sprong? - Uit de auto.

Ja.

Of...

Sorry, ik voel me niet goed.

Waar woon je? - Quai de l'Hôtel de Ville.

Wat is er? - Sneller. Ik kan niet meer.

Zo.

Je hebt mijn nummer. Bel me als je...

Nee, niets.

Ik denk aan je.

Goed, dag. - Dag.

Serge.

Serge. Ik ben bang. - Waarvoor?

Oké, stap in.

Ik hoorde een schot. - Dat heb je gedroomd.

Nee, ik weet het zeker. - Ach, nee.

Kijk, het is hetzelfde pistool.

Hetzelfde?

Hoezo hetzelfde?

Rustig maar. Dit is normaal, na wat je hebt meegemaakt.

Ga maar weer slapen.

Hallo. Ik ben Dorothée. Zegt je dat niets?

Nee, sorry. - Ik ben Serges ex-vrouw.

Ik ben niet de nieuwe. - Wat een opluchting.

Prima dat hij me heeft verlaten, maar mij verbergen voor zijn vriendinnen...

Wat doe je hier, als ik vragen mag? - Ik ben een vriendin van zijn broer.

O, ik snap het.

Hoe heette hij ook alweer? - Claude.

O, ja. Het spijt me. Is Serge erg verdrietig?

Het komt wel goed. - Ze kenden elkaar amper.

Mijn God, wat een rommel. Hij is niets veranderd. Echt niets.

Als ik er niet was...

Mooie broek. - Bedankt.

Wat vind je van hem? Van Serge? - Heel aardig.

De maan... Het gaat nergens anders meer over.

Lijken ze op elkaar? - Helemaal niet.

Sorry voor mijn brutaliteit, maar zat jij bij hem in de auto?

Ja. Hij heeft je verlaten, zei je? - De zak. Op mijn 25e verjaardag.

Ik hou nog steeds van hem. Is het antilope, je broek?

Nee, suède.

Hij wordt gek als hij ziet dat ik heb opgeruimd.

Waarom? - Dan kan hij niets meer vinden.

Ik hou van orde. Ik ben een zakenvrouw.

Ik run een kantoor waar we alles voor iedereen regelen...

met één simpel belletje.

Een Rolls Royce, een olifant, een agent...

een secretaresse, een Louis XV-ladekast...

Alles. - Behalve eenzame Zweedse meisjes.

Hoe ging het? - Wat?

Het ongeluk.

Slecht. Wacht, ik hoor wat. Je moet er weer een rommel van maken.

Het is de schoonmaakster.

Ik vind jou leuk.

Je bent aardig.

Serge Rebon naar de telefoon.

Serge Rebon naar de telefoon.

Het is voor jou.

Wie? - Een vrouw. Ze drong aan.

Hallo?

Hallo? - Hallo? Ben jij dat, Serge?

Hoor je me? Luister, ik moet je spreken.

Serge, hallo?

Praat wat luider. Ik hoor bijna niets.

Hallo?

Ik hoor u niet. - Kom snel, Serge.

Hallo?

Wie bent u?

Serge.

Wat gebeurt hier?

Vergeef me, Serge.

Ik ben zo stom.

Vergeet me.

Ik had een afspraak met buitenlandse kopers en jij...

Het spijt me.

Niet boos worden.

Na alles wat er gebeurd is, ben ik een wrak.

Soms... - Wat?

Ben ik bang.

Waarvoor?

Ik weet dat het stom is, maar ik kan er niets aan doen.

Hoe goed kon je met mijn broer opschieten? - Heel goed. Dat zei ik al.

Maar meer niet.

Het hing van de dag af.

Ik wil niet kwaadspreken over mijn broer, maar Claude was wel wat...

Neem iets kalmerend en ga even liggen. - Nee, het gaat wel.

Wat deden jullie in Bretagne? - Niets speciaals. Een uitgelopen weekend.

Een liefdeswandeling? - Zoiets.

Ik begrijp het ongeluk niet goed. - O, toe, begin er nu niet weer over.

Na onze ruzie...

Hadden jullie ruzie? - Een beetje.

Ik dacht dat het goed zat tussen jullie. - Dat gebeurt iedereen.

Dat is waar.

Waar hadden jullie ruzie over? - Alsjeblieft, Serge.

Wie heeft alles veranderd?

Dorothée, zeker? - Ja, je vrouw.

Ex-vrouw.

Zij denkt dat we nog samen zijn.

Ze wil mijn sleutels niet teruggeven. Wat moet ik? Aangifte doen?

Ze heeft je uitgenodigd voor een feest met geldschieters.

Wanneer? - Vanavond.

Wat moet ik daar? - Het zijn schijnbaar nogal saaie mensen.

Ik snap het. Het oude liedje. Als ze ergens mee zit, klopt ze bij mij aan.

Ik ben haar beu. Ik ben te goed voor haar.

En hoe zit het met jou? Wanneer ga jij naar huis?

Vind je het erg als ik nog even blijf? - Nee.

Sorry dat ik me opdring, maar het gaat vast snel beter.

Ik heb alle ruimte. Maar ik heb weinig tijd voor je.

Ik heb veel werk te doen. - Ik zal je niet storen. Beloofd.

Serge.

Serge. Ik ben bang.

De chocolademousse is heerlijk. - Verrukkelijk. Mijn complimenten.

Het is het enige wat ik kan. - In de keuken, dan.

Meer dan genoeg, wat een verwennerij. En deze Taittinger.

Arm ding. Ik werd boos vanwege haar aangebrande schotels.

Ik kon toch niet leven van koffie?

Een zenuwbundel als ik.

Hoe laat is het?

Ik vertelde meneer Augier net over mijn avontuur bij een belastingontvanger.

Ik kom daar...

na een eindeloze reis...

van Pont de l'Alma naar Porte de Saint-Cloud.

Donderdag is het blijkbaar vreselijk druk.

Mensen oproepen op een donderdag.

Dus ik kom daar aan, al 15 minuten te laat...

parkeer mijn auto, ik zal jullie de details besparen...

maar een of andere vent pikt zomaar mijn plek in.

Ik parkeerde achteruit in en hij kwam achter mij vandaan.

Dus ik zei: 'Pardon, meneer, maar dat kunt u niet zomaar doen.'

Weet je wat hij zei, Louis?

De tijd? - En toen kwam ik het kantoor binnen...

en lieten ze me een halfuur wachten.

35 minuten... - De wereld op zijn kop.

Je laat iemand die geld komt brengen toch niet wachten?

Shit, zo vroeg nog?

Mooie ring.

Hoe laat is het?

Heb je geen horloge? - Jij hebt het kwijtgemaakt.

Je kunt je een nieuwe veroorloven met jouw salaris.

'Met jouw salaris.' God.

Nu ik weer single ben, met al mijn rekeningen, geloof me...

Mooi. Wie wilde er weg?

Iedereen was vertrokken.

Heel erg bedankt. - Laat het verleden toch rusten.

Hoewel...

Er is veel te zeggen. Jouw uitspattingen om niets.

Je vergeetachtigheid, de opdracht die ik misliep, meer dan 100,000 frank.

Nieuwe franken. Weet je nog?

Doe niet zo vervelend. - Je stomme jaloezie.

Ik heb haar nooit bedrogen. - Bof ik even.

Zeg eens hoe laat het is. - Nee.

Pardon?

Koop een horloge bij Prisunic en laat me met rust.

Als je niet zegt hoe laat het is, vertel ik ze dat ik hier ben omdat...

jij je niet wilde vervelen.

Half 12.