Sea of Hope: America's Underwater Treasures

Als kind dachten we dat het niet fout kon gaan met de oceaan.

Nu weten we beter.

Nationale parken beschermen de schatten van de natuur op het land.

Hetzelfde moet gebeuren voor de oceaan.

Het is een grensgebied dat in gevaar is.

Op de 100e verjaardag van de National Park Service...

reist een expeditie van de ene blinkende zee naar de andere...

om één man te inspireren... - Ik ben vereerd.

Om blauwe parken te scheppen in een ongeziene wildernis.

Het kan ons zo door de vingers glippen.

Het moet allemaal overleven. Zo'n kans krijgen we nooit meer.

Visvangst op industriële schaal is een voorbeeld van waar het om gaat.

Met biljoenen filteren menhadens de oceaan en de Golf van Mexico.

Ze zijn zo onmisbaar voor grotere vis...

dat ze als belangrijkste vissen in de zee gelden.

Maar ze vallen ten prooi aan de industrie.

Niet voor consumptie, maar kunstmest en kippenvoer.

De Bijbel zegt dat men door hebzucht de aarde vernietigt. Dat gebeurt nu.

Als je je ogen opendoet, zie je het.

Het is hartverscheurend. Hartverscheurend.

We vangen vis, garnalen, oesters. Dat doen we allemaal.

Maar nu komt er een eind aan.

De plaatselijke kleine vissers hebben een machtige bondgenoot.

Ze heeft duizenden uren onder water doorgebracht.

Wetenschapper, ontdekkingsreiziger en natuurbeschermer dr. Sylvia Earle.

De veranderingen gaan snel. We verliezen koraalriffen, vissen.

Hele ecosystemen vallen uiteen.

De aarde wordt aangetast door wat we in de oceaan stoppen...

of eruit halen. De wereld is veranderd.

De menhadenschepen vangen hele scholen.

Ze vangen niet altijd. Er zouden limieten moeten zijn.

En op sommige plaatsen zouden we ze met rust moeten laten.

Zoals in nationale parken. Daar mag je geen bomen omhakken en jagen.

Zijn die er nu niet?

Nee, die zijn er niet. De kustwateren van de VS zijn groter dan het land.

Maar bijna overal zijn de dieren volkomen onbeschermd.

We weten nu, wat ik als kind niet kon weten...

dat de oceaan het klimaat bepaalt, warmte opneemt, temperatuur regelt.

97 procent van al het water zit in de oceanen.

En zo'n kans krijgen we nooit meer.

Een luxe voor de haaien. - Waarom bijten haaien mensen?

Dat doen ze niet.

Ik ben Max Kennedy. M'n liefde voor de zee heb ik van m'n familie.

Ik onderneem met Sylvia een reis...

om een onderzeese versie van Amerika's beste idee te smeden:

De nationale parken.

Ruim een eeuw geleden doodden we elke reuzenalk...

elke trekduif, elke oostelijke wapiti...

en bijna de laatste Amerikaanse bizon.

Het keerpunt kwam door de fotografie en haar schokkende beelden.

In 1871 werd de 28-jarige veteraan William Henry Jackson...

de officiële fotograaf van Haydens expeditie naar Wyoming...

en schreef geschiedenis.

Zijn verbluffende foto's inspireerden president Ulysses S. Grant...

om het eerste nationale park ter wereld te creëren: Yellowstone.

Natuurbescherming wordt steeds meer een prioriteit van presidenten.

Bescherming van ons milieu is liberaal noch conservatief.

Het is gezond verstand.

In 1983 eiste president Reagan een blauw Amerika op:

320 kilometer voor de kusten.

Net zo onbekend als het westen in Jacksons tijd...

en net zo vol wonderen van de natuur.

Een daarvan is Cashes Ledge, een onderzeese bergketen vol leven.

Een magneet die tonijnen, haaien, dwergvinvissen...

en bedreigde dwergwalvissen en bultruggen aantrekt.

Als Cashes Ledge wordt beschermd...

wordt het New Englands eerste nationale monument...

en een wijkplaats voor leven dat elders verdwijnt.

Tegenstander is de industriële visserij...

die de Golf van Maine heeft leeggevist.

Twee jaar geleden was er een evaluatie waaruit bleek...

dat de kabeljauwpopulaties 3 of 4 procent...

van de gewenste omvang hadden.

Pardon? - Ja, ze zijn enorm afgenomen.

96 procent minder dan ze zouden moeten zijn?

Er is een bepaalde hoeveelheid die je kunt vangen.

Als je die overschrijdt, zie je de populatie afnemen...

omdat ze zich niet meer voldoende kunnen vermenigvuldigen.

Ons doel: De bescherming ondersteunen met fotografie.

En niemand doet dat beter dan Brian Skerry...

een van de beste onderwaterfotografen.

Ik ben opgegroeid in een kleine arbeidersstad.

Het idee om fotograaf voor National Geographic te worden...

was voor mij zo ondenkbaar als je je maar kunt voorstellen.

Leuk om je te ontmoeten.

Ik heb veel van je werk gezien.

Toen ik begon met duiken, liep ik het strand af...

en zag ik grote scholen vis.

Die zie ik niet meer.

Cashes Ledge herbergt een onverwachte schat:

Een onderwaterwoud, 130 km voor de kust van Maine.

Het is uniek. Als je duikt...

zie je die deinende bodem van zeewier.

En in de verte zie je scholen koolvis en kabeljauw. Sommige zijn rood...

omdat ze opgaan in het wier.

Het voelt niet als New England.

Het lijkt een tropisch paradijs waar je met het vliegtuig heen moet.

Maar dat is het niet. Het is hier.

Op zo'n plek wil ik foto's maken om te laten zien dat het bijzonder is.

Ik wil dat men openstaat voor de kabeljauw.

Het was de ervaring van m'n leven om zelf te zien...

waar sommige onderzoekers al jaren zo van opgeven.

Er was een vis die me recht aankeek.

Ik voelde me als een danseres, omringd door gouden sjaals.

Deze plek is te gek. Deze plek is bijzonder.

Het is een bron van vernieuwing en van herstel.

Een van de mooiste duiken van m'n leven.

Hypnotiserend. Je bent als in trance in een soort kathedraal.

Alsof je door een tempel loopt.

Cashes Ledge is de ark van Noach voor de kust van Maine.

Van bijna elke soort is er wel een exemplaar...

en bijna elk soort zeehabitat, allemaal dicht bij elkaar.

Laten we hopen dat er twee zijn van elke soort.

We hebben de mogelijkheid om Cashes Ledge te zien...

als het Yellowstone van de Noord-Atlantische Oceaan.

Het is een oase. Het is wat er over is van wat vroeger overal was.

Het kan ons zo door de vingers glippen.

En dat kan gebeuren zonder dat iemand het merkt.

Daarom moeten we het laten zien. Dan zal men het zich aantrekken.

We varen 320 km naar het zuiden, naar een andere kwetsbare oase:

De diepe kloven en onderzeese bergen langs het continentaal plat.

Het meeste leven op aarde is in de diepzee.

Te diep voor duikers, maar niet voor een onbemande NOAA-duikboot.

Je zou denken dat de diepte de onderzeese bergen beschermt.

Maar er is een nieuw gevaar: diepzeemijnbouw...

met machines die habitats vernielen voor we weten wat we verliezen.

Leven dat bescherming verdient.

Bij m'n moeder treffen we Brian en z'n leerling, mijn neef Finn.

Omdat je een moderne Jackson bent. - Dat weet ik niet.

Voor ons is het nog moeilijker, want we beginnen met niets.

We moeten laten zien dat deze plekken bestaan...

en onmisbaar zijn voor de aarde. Dus we hebben veel te doen.

We moeten zorgvuldig plannen. - Zeker.

Er mag niets misgaan met dit project.

Ik ben blij je te ontmoeten. - Ik meen het, echt.

Ik vond het zo leuk. Dank je. - Ik ben nog zout van het duiken.

Het is een uitbreiding van Acadia National Park.

Het is zo ondiep dat het zonlicht de onderzeese berg bereikt...

en er is een woud van zeewier.

Wie durft met jou in de buurt van water te komen?

Je hele familie.

We moeten laten zien dat er nog hoop is.

Wij brengen verandering teweeg. Dat kan positieve verandering zijn.

Dat is de sleutel. We moeten het bekendmaken en er iets aan doen.

Sylvia rekruteert een onmisbaar team: degenen die de aarde beërven.

Tieners werven als ambassadeurs van de oceaan.

Om de oceaan te verkennen, het te zien en het hun ouders, leraren...

burgemeesters, senatoren en presidenten te vertellen.

Laat ze erheen gaan. Laat geen kind droog blijven.

Het team wordt aangevuld met twee activisten uit Washington:

Rob Edward en Ashley Dawkins.

Ik ben zo opgetogen. Ik heb nog nooit de oceaan meegemaakt.

Onze expeditie om een reeks beschermde schatten te creëren...

bereikt de geplaagde wateren van de Caraïbische Zee.

In een overbeviste, steeds warmere zee ligt een eenzaam toevluchtsoord.

Het eerste blauwe nationale monument ter wereld...

ingesteld door mijn oom, president John F. Kennedy.

Het is een interessant feit dat wij allemaal in onze aderen...

hetzelfde percentage zout in ons bloed hebben als de oceaan.

As we teruggaan naar de zee, gaan we terug naar onze oorsprong.

Toen ik elf was, was er veel geestdrift voor het nieuwe park.

M'n vader nam me mee, met veel functionarissen, waaronder Kennedy.

Als bewoner van Saint Croix ben ik trots om beheerder te zijn...

van dit park dat 64 jaar geleden werd opgericht...

door de president van de Verenigde Staten.

Dit monument werd in 2001 uitgebreid door Clinton...

en werd het eerste stuk zee waar geen visserij is toegestaan.

Maar sommige vissen verlaten het gebied...

en kunnen dan worden gevangen.

Deze zijn goed om te bakken. Plaatselijke papegaaivissen.

Het was geweldig om met ze op de Maagdeneilanden te zijn.

Rob en Ashley hadden nog nooit de oceaan gezien.

Toen ik hun eerste keer meemaakte...

was het voor mij alsof ik het voor de eerste keer zag.

Wat doe je?

Dit doen echte duikers.

Een beetje speeksel, ook wel spuug genoemd.

Je wrijft het op je masker, dan beslaat het minder gauw.

Ik ga er niet in spugen.

Ik was erg bang om erin te gaan, maar dat moest ik overwinnen.

Ik sprong, want ik dacht dat er een bodem was. Maar die was er niet.

Ik dacht: Wacht nou, verdrink ik?

Ik heb nog nooit iemand zo snel zien leren snorkelen.

Hij is helemaal geen zwemmer.

Sylvia is een echte zeemeermin. Volgens mij zou ze er kunnen leven.

Zei ze niet: Geen kind zou droog moeten blijven.

Dat zei ze.

Wat was het meest gedenkwaardige?

Om het zelf te zien, en niet op de tv.

Ik had nooit gedacht... Nee, het is genoeg.

Waarom niet?

Door waar ik vandaan kom.

Het voelde goed om in het open water te zijn.

Ik voelde me vrij.

Maar er ontbrak iets: Tandbaarzen.

In de jaren 80 hadden we bijna alle tandbaarzen van Saint Croix opgegeten.

We vangen geen tandbaarzen. Dat zijn, hoe noem je dat?

Een bedreigde soort? Je ziet ze nauwelijks.

M'n vader ving er soms twee of drie. Grote vissen. Je ziet ze niet meer.

En dus vangen de vissers nu papegaaivissen.