Out of Luck (Dubbel zes)

Pak jij nog even m'n bagage?

Oepsie.

Mevrouw, gaat het?

Mevrouw?

Is iedereen oké? - Bent u oké?

U wenst, mevrouw?

Eén kamer, één nacht.

De imperial suite met uitzicht op de gracht.

De suite? - Ja.

Nou, ik zal kijken wat ik voor u kan doen. - O, fijn.

Mevrouw?

Bedankt. - U bent al eens eerder bij ons geweest?

Ja, Pepita Hilman, in de imperial suite met uitzicht op de gracht.

Die is toevallig vrij, mevrouw.

Bof ik even. - Boft u even.

Hé, lekkertje.

Ben jij hier de hele avond? - De hele nacht, mevrouw.

Ik was net dus bij Fashion Week. - Ah, de opening.

Correct.

Ze zijn dus mijn koffer kwijtgeraakt. - Ach...

Ja, komen ze zo brengen, zitten allemaal belangrijke spullen in.

M'n laptop zit erin, m'n make-up zit erin, m'n paspoort zit erin...

Zonder paspoort kan ik hier natuurlijk niet blijven.

Helaas.

Maar weet u wat?

Dat paspoort, dat komt morgenochtend wel.

Mevrouw Brinkmeester?

Ga uw gang.

Annabel Brinkmeester.

Present.

U moet mee naar het bureau.

O, fuck...

Kom op.

O, my god.

O, my god. Is dat Travis Bing?

Mag ik met hem op de foto?

Zo? - Ja...

Nee. Dat is toch geinig? - Doorlopen.

Sleutels.

Telefoon.

Identiteitsbewijs.

Dat ligt thuis. - Kan iemand het komen brengen?

Vriend? - Nee.

Vriendin? - Nee.

Familie?

Buurvrouw?

Mijn huurder.

Huurder? - Ja, Jan Roet.

Van dierenartsenpraktijk Roet66.

En uw horloge.

Dat doe ik niet af.

U krijgt het terug als u weer vrijkomt. - Dat doe ik nooit af.

Mevrouw... - Dat doe ik nooit af.

Dat staat niet ter discussie. - Nee, klopt. Ik hou het gewoon om.

Het gaat in de kluis en u krijgt het terug. - Dan kun je mij ook in die kluis stoppen.

Horloge.

Mevrouw Brinkmeester.

Voor u het weet, mag u weer naar huis.

Ik heb geen huis.

Ik heb helemaal niets meer.

Dus of u met een identiteitsbewijs wil komen, meneer Roet.

Ja, ik begrijp het volkomen, maar het is onmogelijk. Ik kan hier niet weg.

Dat is heel vervelend, want zonder ID-bewijs blijft mevrouw in de cel zitten.

Zit ze in de cel?

Ja. - Wat?

En we kunnen niemand anders bellen.

Help, help. - Hallo?

Mooi. - En mijn horloge?

Spullen worden naar de balie gebracht, maar dat kan even duren.

Ik heb ook goed nieuws, de koffie is gratis.

Nog een fijne verjaardag. - Ja.

Joe. - Je bent jarig?

Dus je mag me feliciteren. - Feliciteren?

Ik heb een halve wachtkamer weggestuurd en mensen moeten afbellen,

want we hebben geen receptioniste. Maar hé, gefeliciteerd.

Ik heb wel een goed excuus.

Als je het me uit laat leggen.

Annabel, dit zijn mijn zaken niet en dat wil ik graag zo houden.

Het zijn jouw zaken wel, als ik eerlijk ben.

Koffie dan maar?

Ik kan wel een bakkie gebruiken en jij ook, ben ik bang.

Nou, kom maar op met je verhaal. - Oké.

Gisteren was echt een kutdag.

Pepijn moet nu dus opeens de hele tijd overwerken en als hij gebeld wordt,

gaat hij naar buiten om mij zogenaamd niet lastig te vallen met zakelijke shit.

Ik denk dat hij vreemdgaat.

Hij gaat vreemd, Bel.

Hij had beloofd dat nooit meer te doen.

Jij beloofde mee te gaan naar Nepal. Bitch.

Oké, ja, hij is ooit een keertje vreemdgegaan.

Maar we hebben dat uitgepraat en goedgemaakt.

Door naar New York te gaan op jouw kosten.

Het is geen liefde, Bel.

Jij bent een creditcard, hij een warmwaterkruik om tegenaan te liggen.

Ga alsnog mee. - Nee.

Je hebt toch niks anders te doen dan een week sletten op Ibiza.

Ik moet daar een cursus volgen. - Een cursus?

Cheers, bitch.

Een barista-cursus. - Tuurlijk.

Wat heeft dat met mij te maken? Waarom moet ik dat horen?

Omdat je me dan straks heel, heel, heel misschien niet naar de strot gaat vliegen.

Ja, wat is er? - Ze is weg.

Ja, en daarom bel je? - Ja.

Ik ben bijna jarig en vind het ongezellig. Kom je vanavond op de bank chillen?

Schat, ik heb een studiosessie, dat gaat heel laat worden. Dat weet je.

Pepijn, kom nou.

Kap eens. - Hoezo, kap eens?

Is Karlijn bij jou? - Ja, nee...

Maakt het uit? Jij bent toch ook niet voor 22.00 uur thuis?

Nee, maar ik wilde wel samen... - Lieverd, ik ga hangen. Spreek je later.

Dag, schat. - Pepijn.

Fokking Karlijn. Kutwijf.

Hé. - Ja, wat?

Ja? - Ja, hallo. Puck hier.

Wie? - Met Puck, van Roet66.

Er is weer een pakketje bezorgd... - Ik ben onderweg naar een etentje.

Ik flikker al die dozen op straat. - Puckie, schatje.

Doe nou eens even gezellig. Doe eens even lief.

Sorry, Annabel, mag ik even inbreken?

Tuurlijk, Jan, zoveel als je wilt.

Volgens Puck zei je iets heel anders. - O, ja? Wat dan?

Nou...

Ik ben onderweg naar een etentje. - Het is 16.45 uur, dus alle tijd.

Ik zet al die dozen op straat, ja?

Dan zorg ik, babe, dat Jan Roet jou op straat zet,

aangezien hij die praktijk van mij onderhuurt.

Vijftien minuten. Als je er dan niet bent, ligt die Valentino op straat.

M'n wat?

Hai, mijn Valentino.

Hallo?

Ik ben even aan het lunchen. - Het is 17.00 uur.

En ik heb nu pas tijd om te lunchen. Kun je nagaan.

Pluck.

Alsjeblieft.

Puck.

Het is Puck.

We hebben momenteel geen receptioniste.

Weet je wat dat betekent? - Geen idee.

Iedere keer als zo'n pakketbezorger binnenkomt,

moet ik m'n werk in bijvoorbeeld de OK staken om het aan te nemen.

Weet je wat dat betekent? - Nou?

Dat het welzijn van het dier in gevaar wordt gebracht.

Ik moet even...

Dierenkliniek Roet66, u spreekt met Puck. Goeiemiddag. Heeft u één moment?

Neem anders even plaats. - Ik pak het zelf wel.

Daar ben ik weer, hoor. - Sorry. Eén momentje.

Godverdomme, wat de fuck denk jij... - Geef me mijn tas.

Pas als je eerst al die andere pakketjes...

Wat is hier aan de hand?

Zij daar, wil mijn tas bij het grofvuil zetten. En ik heb een afspraak,

maar zij wil dat ik eerst al deze pakketjes naar boven breng.

Ik stel voor dat jij dit straks zelf doet. - Goed idee.

Wij gaan nu even een gesprek... - Doei.

Dus je hoorde wel dat ik je wilde spreken.

Tuurlijk. Dat is ook de reden dat ik jou belde om me op te halen,

zodat we eindelijk kunnen praten. - Hé, jij kunt ook gewoon gaan lopen.

Ik had het druk, ik had een zakelijke afspraak...

Oké, sorry, geen excuusjes meer. - Tuurlijk.

Waarover wilde je me spreken? - Maak gewoon je verhaal af.

Maak je punt.

Oké, rustig.

Doe me een lol, doe even gezellig. - Je bent failliet.

Ja, je erfenis is op. Je, je bent blut.

Het is ongepast om hier grapjes over te maken.

Onwijs veel mensen moeten naar de voedselbank.

Ik heb het je al zo vaak proberen uit te leggen. 1,7 miljoen is heel veel geld.

Maar er zitten ook heel veel dagen in een jaar.

En als je elke dag geld uitgeeft als water en er komt niks bij...

Vroeg of laat is het dan klaar.

Ik ben blut. - Het is nog veel erger.

Tuurlijk. - Je zit heel diep in de schulden.

Luister, ik heb een plan. Ik kan het pand in Amsterdam verkopen.

Mits jij daarvoor tekent.

En daar ga je ook voor tekenen, dat kan ik je alvast verklappen.

En er is nog iets.

Je moet ook je auto inleveren.

Wat een onzin. Ik heb hier geen trek in. - Annabel.

Ongezellig gedoe. Mag ik afrekenen, alsjeblieft?

Dit is toch niet te geloven. Echt.

Oké.

Stel dit is allemaal waar. - Ja.

Waarom weet ik daar dan niks van?

Waarom niet? Ik heb geprobeerd te bellen, ik heb je gemaild, ik heb geappt, Annabel.

Ik heb je één keer aan de lijn gehad, één keer.

En toen zat je op een of ander goor feestje of zo.

Dat was geen feestje, dat was een cursus.

Cheers, bitch.

Party.

Ach, Annabel... - Een zwemcursus.

Wat is er allemaal aan de hand? Ben je oké?

Drink je te veel, ben je alcoholist, is je vrouw bij je weg?

Luister, Annabel. Het goede nieuws is... - O, god.

Als ik dat pand verkoop, in Amsterdam, ben je helemaal glad.

Dan ben je schuldenvrij. - Je kan blijven praten, Aernout,

maar ik blijf het niet geloven.

Dit zou betekenen dat ik dakloos ben. - Ja.

Die entrecote, met die quinoa...

Mevrouw, het spijt me, maar uw kaart is geblokkeerd.

Ja, nou... Zie je nou wat ervan komt? Ik probeer het uit te leggen.

Nou ja, dat dus.