ആദ്യത്തെ 200 വരികൾ.
พี่แน่ใจนะว่าแม่จะไม่รู้ ว่าพวกเราหายไป
หวังว่าแม่จะไม่รู้นะ
ฮัลโหล
อ้าว
พรีคเกอร์พูดค่ะ
ได้ค่ะ บาย
"แอบบา ซาบา"
"เซนต์หลุยส์ ครอนิเคิล"
- ไง - ฉันงานเข้าหรือเปล่าคะ
ก็งานเข้าตลอดแหละ เธอไม่ต้องให้ฉันคอยบอกนี่
เมืองวินด์แก๊ป มันเป็นยังไงเหรอ
โอเค คือว่า...
อยู่ทางใต้ของมิสซูรี
ตรงส้นรองเท้าบู๊ต ใกล้กับเทนเนสซี
รู้แล้วว่าเมืองอยู่ตรงไหน ฉันถามว่าเมืองมันเป็นยังไง
เป็นเมืองเล็ก มีประชากร สองพันคนมาหลายปีแล้ว
อุตสาหกรรมหลักอย่างเดียว ก็คือการชำแหละเนื้อหมู
มีทั้งพวกเศรษฐีเก่า กับพวกคนไม่เอาไหน
แล้วเธอเป็นอย่างไหนล่ะ
คนไม่เอาไหน ที่เคยเป็นเศรษฐีเก่าค่ะ
เกิดอะไรขึ้น
ที่วินด์แก๊ปเหรอคะ
แม่ของเธอยังอยู่ ที่นั่นใช่ไหม พรีคเกอร์
แม่เหรอคะ
ใช่ค่ะ แล้วก็พ่อเลี้ยง พวกเขาเคยมีลูกกันหนึ่งคน
หมายถึงยังมีอยู่น่ะค่ะ แต่หนูไม่รู้จักน้องหรอกค่ะ
- ยังคุยกับครอบครัวอยู่ใช่ไหม - ก็ไม่ค่ะ ถ้าเลี่ยงได้
ถ้างั้นก็อ่านข่าวหน่อยเถอะ ให้ตายสิ
เกิดเหตุฆาตกรรมที่นั่น เมื่อเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา
มีเด็กผู้หญิงโดนฆ่ารัดคอ
- ฉันไม่รู้มาก่อนเลย - แสดงว่าเธอก็ไม่รู้
ว่าตอนนี้ มีเด็กอีกคนหายตัวไป
- ไม่รู้ค่ะ - อาจเป็นฆาตกรต่อเนื่อง
เพราะฉะนั้น เธอรีบลงไป
ที่ส้นบู๊ตอะไรนั่น แล้วหาข่าวให้ฉันเดี๋ยวนี้
- วันนี้เลย - ที่นี่ก็มีคดีฆาตกรรมนะคะ
เคอร์รี ฉันไม่เข้าใจว่า ทำไมฉันต้องไปถึงวินด์แก๊ป
เพราะไม่มีใคร ทำข่าวเรื่องนี้ยังไงล่ะ
จำข่าวในหนังสือพิมพ์ทรีบูน เมื่อปีที่แล้วได้ไหม
ที่มีคนเขียนเรื่องฆาตกรรม ในเมืองบ้านเกิดตัวเองน่ะ
มันกลายเป็นข่าวดัง เพราะว่า
มันเกี่ยวกับตัวเองโดยตรง คนจะสนใจถ้าเราให้ความสนใจ
ฉันไม่ได้รางวัลพูลิตเซอร์ ด้วยการไปวินด์แก๊ปหรอกนะคะ
เพราะเธอเขียนได้ไม่ดีพอไง ถึงไม่ได้รางวัลพูลิตเซอร์
งานนี้อาจพลิกชีวิตเธอก็ได้
อีกอย่าง ฉันเป็นหัวหน้าเธอด้วย
แล้วเจอกัน
เอาล่ะ ฟังนะ ถ้าเธอไปไม่ได้ก็ไม่ต้อง
แต่มันอาจเป็นโอกาสดีก็ได้
เธอก็รู้
ออกไปข้างนอกบ้าง จะได้กลับมาเป็นเธอคนเดิม
- และมันเป็นข่าวที่ดีด้วย - ค่ะ
จะเป็นข่าวที่ดีมาก ๆ ถ้าเธอทำดี ๆ
ไม่กดดันกันใช่ไหมคะ
ชีวิตคือความกดดัน
โตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว
ออกไปได้
"ทางออกสุดท้าย เผื่อว่าคุณเปลี่ยนใจ"
"ยินดีต้อนรับสู่วินด์แก๊ป"
"วินด์แก๊ป เขตชุมชน กรุณาลดความเร็ว"
"ฮอลิเดย์ โมเตล"
"สำนักงาน"
ออกมา
มาสิ
มาเร็ว
อะไรเนี่ย
"ร้านยาง"
ฉันกลับมาแล้ว
"ซีค คาลฮูน"
"ตำรวจวินด์แก๊ป"
"ประกาศคนหาย"
"สถานีตำรวจ เทศบาลเมืองวินด์แก๊ป"
นั่นสีโปรดของนาตาลี
อ๋อ
จริง ๆ แล้วครอบครัวของเธอ บอกว่าเธอชอบสีดำ
แต่มันจะดูหม่นไปหน่อย
ก็เลยใช้สีที่เธอชอบ รองลงมาใช่ไหมคะ
เด็กผู้หญิงก็มักชอบสีชมพู
ตามด้วยสีม่วง...
ลูกสาวฉันสองคน เหมือนองุ่นเดินได้
จนกระทั่งอายุ 11 ขวบ
เป็นเรื่องที่แย่จริง ๆ
พูดได้ว่าคนทั้งเมือง
เข้าป่าตามหาตัวเธอไปทั่ว
- "ข้อผิดพลาดร้ายแรง" - ผู้กำกับฯ วิคเกอร์รีเป็นคนดูแล
คุณมีลูกไหม
- ไม่มีค่ะ - ไม่อยากพูดหรอกนะ
แต่ดูจากตอนนี้ถือเป็นโชคดี
แค่ออกไปเอาจดหมาย ฉันยังไม่ยอมให้ลูกออกไปเลย
คุณคงนึกภาพไม่ออก
ลูกสาวฉันนอนเตียงเดียว กับฉันและสามีทุกคืน
ปกติสามีฉันไม่ยอมหรอกนะ แต่ตอนนี้
ฉันกับสามี ไม่มีใครได้หลับสนิทเลย
แต่อย่างน้อยก็ได้รู้ว่า ลูกยังปลอดภัยอยู่
ผู้กำกับฯ วิคเกอร์รี ใช่ไหมคะ
เรื่องของเรื่องก็คือ
ผมไม่อยากให้ ข่าวนี้หลุดไป เพราะงั้น...
ค่ะ ฉันเข้าใจ
แต่รายงานข่าวนี้
ไม่ได้จะเขียนอะไรให้ใหญ่โต แต่จะเขียนในรูปแบบที่ว่า
เรื่องแบบนี้...
ส่งผลกระทบต่อ ชุมชนในเมืองยังไง
ถ้าจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น ฉันเป็นคนที่นี่
อยู่ไม่ห่างจาก บลูเบิร์ด เซอร์เคิล
คุณชื่ออะไร
คามิลล์ พรีคเกอร์ค่ะ
แม่ของฉันชื่อ เอดอร่า เครลลิน
แม่แต่งงานเปลี่ยนนามสกุล ประมาณ 30 ปีที่แล้วกับ...
- อลัน... - เครลลิน โอเค
แต่คุณ...
คุณย้ายออกไปแล้วนี่
ใช่ค่ะ
แอมมา ก็คือน้องเลี้ยงของคุณ
ใช่ค่ะ
โอ้โห
ในนี้ร้อนสุด ๆ เลย ว่าไหม
ลูกผมให้มาน่ะ
ค่ะ ขอโทษด้วย
ไม่เป็นไร มันช่วยคลายเครียดน่ะ
เพราะคดีนี้เหรอคะ
ผมให้คุณอยู่ที่นี่ไม่ได้ คุณพรีคเกอร์
ถ้าข่าวนี้หลุดออกไป ถึงเซนต์หลุยส์
มันจะกลายเป็น ตราบาปของเมืองเราไปเลย
แค่ตอนนี้ เราก็เป็นนักชำแหละหมูแล้ว
แต่มีการเผยแพร่ข่าวหน่อย อาจช่วยก็ได้นะคะ
จะช่วยให้คุณได้ข้อมูลด้วย มันใช้ได้ผลกับคดีอื่นนะคะ
ฉันมีสิทธิ์มาที่นี่
ฉันจะปล่อยคุณทำงานคุณไป ถ้าคุณให้ฉันทำงานฉัน
ก็ได้
ผมไม่มีอะไรจะพูด
ถ้าเรื่องนาตาลี คีน ก็พอเข้าใจได้
แล้วเรื่อง เด็กผู้หญิงอีกคนล่ะคะ
แอน แนช
ฉันถามคนแถวนี้เอาก็ได้ ก็จะได้เรื่องฉบับชาวบ้าน
หรือคุณเล่าเอง เพื่อคุมเนื้อหาในข่าว
แอน เหยื่อคนแรก พบศพเมื่อเดือนสิงหาคม
ถูกฆ่ารัดคอ ด้วยลวดราวตากผ้า
และศพถูกทิ้งลงไปใน ลำธารฟอลส์ครีค
นักล่าสัตว์เป็นคนเจอศพเธอ
วิคเกอร์รีพูดแค่นี้เนี่ยนะ ไม่มีเบาะแสอะไรเลยเหรอ
ฉันไม่คิดว่าเขามีนะคะ เขาเป็นคนแบบนี้
เขาค่อนข้างรอบคอบ เขาไม่ได้ปกปิดอะไรหรอก
แต่ดูไม่พอใจมากกว่า ที่ไม่มีอะไรจะปิดบัง
แล้วเธอคิดว่ายังไง
โธ่ เคอร์รี ฉันเพิ่งมาถึงเอง
เธอได้เรื่องจากตำรวจมาแล้ว ขอเรื่องจากชาวบ้านบ้าง
ฉันต้องการ ข้อเท็จจริงและสีสัน
ก็ได้ ฉันจะเขียนรายงาน ให้เป็นสีรุ้งเลย
เธอก็รู้ว่าฉันพูดถึงอะไร
ถ้าคุณคิดว่าที่นี่มีเสน่ห์ ของเมืองเล็ก ๆ ล่ะก็...
ถ้างั้นก็เขียน เรื่องที่หมดหวังก็ได้
ทำให้เห็นภาพให้ได้
ฉันต้องออกไปกับ ทีมค้นหาตอนนี้แล้ว
หวังว่าเราจะเจอ ศพสาวน้อยคนนั้น
ลุยเลย
หาทีมค้นหาอยู่เหรอคะ
- ใช่ - ไปทางนั้นเลย
ขอบใจนะ
คุณคือ...
นักข่าวคนนั้น ที่มาจากเซนต์หลุยส์ใช่ไหม
ข่าวไปเร็วเหมือนกันนะเนี่ย
ต้องยกให้วินด์แก๊ปเลย คนที่นี่ซุบซิบเก่งสุด ๆ
เพราะที่นี่มันเงียบ เหมือนกับคนตายแล้วน่ะ
คนตาย
มันเป็นเรื่องที่แย่มาก
ไงก็เถอะ คุณควรไปได้แล้ว ถ้าอยากตามพวกเขาให้ทัน
ขอบคุณ
เจออะไรไหม
ไม่เลยค่ะ
- คุณมากับทีมค้นหาเหรอ - ประมาณนั้น
ผมนักสืบวิลลิสครับ
คุณไม่ได้เป็นคนที่นี่สินะ
เปล่าครับ คุณล่ะ
เคยเป็นน่ะค่ะ
ตอนนี้ฉันอยู่เซนต์หลุยส์
ทำงานที่ หนังสือพิมพ์ครอนิเคิล
นักข่าวนี่เอง ใช่สิ
คามิลล์ พรีคเกอร์
แจ็คกี้ โอนีล
ขอตัวนะคะ
พระเจ้าช่วย
เธอได้เจอกับ นักสืบของเราแล้วสินะ
อยากเอาเขากลับบ้านจัง เอาไปทำเค้กเคลือบช็อกโกแลต
อีกอย่าง เขายังโสดอยู่นะ
ใจเย็น ๆ ค่ะ
โธ่...
มานี่ ดูเธอเข้าสิ
แม่เธอไม่เห็นบอกเลย
- ว่าเธอกลับมา - ค่ะ
แต่ตอนนี้แม่เธอ ไม่ยอมคุยกับฉัน
ฉันทำให้แม่เธอ ผิดหวังอีกแล้ว
น่าจะเป็นเพราะ ฉันลืมส่งการ์ดให้แม่เธอ
เธอรู้ดีนี่ว่าเป็นยังไง
หนูยังไม่เจอแม่เลย จะไปหาแม่ หลังเสร็จจากนี่
แม่เธอต้องตื่นเต้นมากแน่ ๆ
สาวน้อย ดูเธอสิ
แล้วคุณล่ะ คุณสบายดีนะคะ
ก็สบายดีตามอัตภาพ
บรรยากาศแถวนี้ก็เศร้าหน่อย
ฉันเป็นคนรับผิดชอบ หาอาหารว่างให้กับพวกเขา
No comments yet. Be the first to leave one.