Lifeforms

Hallo.

Ik wilde je niet doen schrikken. - Dat deed je niet.

Dat weet ik, maar nu praten we...

Kom je hier vaak? - Jij?

Alleen als ik alleen wil zijn met m'n gedachten. Dat gebeurt best vaak.

Dat klinkt onheilspellend. - Ja, dat kan.

Ik denk aan alles wat ik ben en alles wat ik niet ben.

Wat is dat? - Dit...

Het is een binaire radio met lage frequentie.

Delen ervan in elk geval.

Het is voor werk. - Ben je een elektricien?

Dat was een goede gok.

Nee, ik ben een astronaut.

Matthew.

Robin. Een astronaut?

In opleiding. - Hoe gaat het?

Het gaat goed.

Mag ik een foto van je maken?

Wat? - Een foto?

Ik weet wat je bedoelt. Waarom wil je een foto van me?

Zodat ik me m'n droommeisje kan herinneren als ik wakker word.

Toe nou.

Oké.

Ben je klaar? Lachen...

Je gaat ze toch niet online posten? - Nee, hoor.

Wat is je nummer? Dan stuur ik ze naar je.

Kijk eens aan. Nu zijn we aan het praten.

Zie het alsof je het nest verlaat...

om als een wervelwind terug te komen.

We hebben iemand nodig die de systemen kent, die kan improviseren.

Die kan werken met wat we hebben. - Hoe lang?

17 jaar.

We zijn er bijna.

Dat zijn twee decennia. - Ik begrijp het.

We moeten een beslissing nemen. Houston wordt nerveus.

Ik begrijp het niet. - Wat begrijp je niet?

Niets. Ik begrijp er niets van.

Waarom jij? Waarom nu?

M'n vader haalde het bijna. Hij had nog 3,5 minuut zuurstof nodig.

Is dat jouw reden...

om mij te verlaten? Om ons te verlaten?

Ik ben een onderzoeker.

Ik heb me hier nooit thuis gevoeld. Ik weet dat dit niet het enige is.

Er is geen eindeloze duisternis.

En als het niet zo is? Wat als wij het enige zijn.

Ik ben bang.

Het maakt niet uit hoe voorbereid ik dacht dat ik was.

Of hoe vaak ik naar de lucht kijk.

En aan jou denk en mezelf wijsmaak dat het oké is.

Maar dat is niet zo.

Ik zal altijd bang zijn. Is dat wat je wilt?

Weet je nog dat kleine restaurant waar we vroeger naartoe gingen?

Waar die serveerster geen Engels sprak?

Ze kwamen met gerechten die we niet besteld hadden.

Vreemde gerechten die we hebben geprobeerd.

Sommigen vonden we maar niets, anderen waren overheerlijk.

Wanneer je de Umbra bereikt, sluit je je aan. Het voelt alsof je een dutje doet.

Je valt in een cryogene slaap en wordt zeven jaar later wakker.

Je hebt een jaar de tijd om zoveel mogelijk gegevens te verzamelen.

Vervolgens herhaal je dat proces, maar deze keer in re-entry-modus.

Zeven jaar slapen, een jaar daar en zeven jaar terug. Het klopt niet.

Twee jaar bij Umbra voor debriefing.

Kan je een reddingsschip besturen? - Alleen in de simulator.

Dat is goed genoeg.

Als je hier landt, zullen de Chinezen je terug naar hier brengen.

De Chinezen? - 17 jaar is lang.

Volgens het plan zal jouw missie het programma overleven.

Ik vind dat we nogal veel veronderstellen.

Veronderstellingen zijn onze vensters op de wereld.

We moeten ze af en toe poetsen om het licht binnen te laten.

Mag ik iets vragen?

Afgezien van de reputatie van je vader... waarom doe je het?

Je hebt verantwoordelijkheden die belangrijker zijn dan deze missie.

De aarde is ons beu. We hebben nog drie generaties. Dan is het voorbij.

Ik wil niet vechten om de kruimels.

Het is prachtig. De lichten en geluiden...

zijn zo prachtig met elkaar verweven.

Ze zullen de geschiedenisboeken moeten herschrijven.

Welke hoofdstukken?

Alles.

Computer, controleer de diagnostiek en vitale parameters.

Houston, dit is speciale missie Ombre, over.

Houston, dit is speciale missie Ombre, over.

Computer, probeer een andere frequentie.

Houston, over. Kan iemand mij horen?

Computer, controleer het kanaal van de communicatietoren.

Computer, schakel over naar luchtmodus.

Hallo, Matt. Heb je goed geslapen? - Ja. Controleer de datum.

24 december 2030.

Kerstavond? - Vrolijk kerstfeest, Matt.

Hoe kom ik in contact met Houston? - De stroomvoorziening is slecht.

Leg uit.

Als de spanning tijdens het opladen varieert, valt het apparaat uit.

Nee, de batterij heeft een levensduur van 500 jaar.

De raket heeft niet genoeg brandstof om je naar Saturnus te brengen.

Nee, de motor is in een baan om de aarde gebouwd.

De brandstof gaat 55 jaar mee.

Wat is er misgegaan? - Stralingsschade.

Van wat? - Een neutronenster.

Controleer de telemetriegegevens. - Dat heb ik al gedaan.

Doe het dan opnieuw. Ik ga hier niet eeuwig vast blijven zitten.

Wacht... Computer, is het wormgat nog steeds stabiel?

Nee.

Wat is er met het wormgat gebeurd? - Het is weg.

Je bent ver weg van de aarde. - Dat meen je niet?

Heb je een alarmsignaal gestuurd? - Ja. Geen antwoord.

Van niemand? - Wil je de nieuwe missie horen?

Welke nieuwe missie? - De reddingsmissie.

Wie gaan ze redden? - Jou.

Computer, hoe ziet de baan eruit?

Hoeveel tijd heb ik nog? - Vijf jaar.

Start het herintredingsproces en bereid 377-6W voor op de terugreis.

Start het herintredingsproces en bereid 377-6W voor op de terugreis.

Het spijt me, Matt. - Doe gewoon je werk.

Het is in strijd met mijn interne toegangssysteem.

Ik ben degene die de missie leidt. Overschrijf het toegangssysteem.

Die bevoegdheid heb ik niet. Dat heeft uw commandant besloten.

Hoe voel je je, Matt?

Waarom zou je daar om geven?

2% van mijn capaciteit is gewijd aan de menselijke anatomie.

20% om de opdracht te volgen. De rest is gewijd aan menselijke psychologie.

Waarom heeft hij je zo geprogrammeerd?

Omdat het gevaarlijkste op dit ruimteschip...

de 1,4 kilo organische stof in je hoofd is.

Mensen zijn niet geprogrammeerd.

Het spijt me als ik geen therapie van een machine wil.

Ik wil gewoon weten wat er aan de hand is.

Hoe voel je je, Matt? - Wat maakt het uit?

Emoties zijn niet irrationeel. Ze zijn geprogrammeerd.

Goed dan.

De zuurstof gaat maar vijf jaar mee. Ik kan de hoofdcomputer niet repareren...

zodat ik naar huis kan, of terug naar het wormgat.

Het maakt toch niet uit, want ik kan geen gegevens verzamelen.

Er is dus geen echte weg terug.

Mijn opties zijn: A. Ik stik alleen in dit blik.

Of, B...

ik herprogrammeer het schip om in 7 jaar terug naar de aarde te reizen...

zodat ik alleen sterf in mijn slaap.

Je bent niet alleen.

Wat? - Je hebt mij.

Ik ga nog liever dood. - Wil je weten wat je ziet als je sterft?

Robin.

Matt?

Goedemorgen. - Goedemorgen.

Heb je goed geslapen? - Ik had de vreemdste droom.

Weer over Matt?

Het spijt me zo.

Luister...

Ik denk dat ik heel medelevend ben geweest.

Het is nu vier jaar geleden.

Is het niet tijd om verder te gaan?

Ik droomde dat ik een wolf was... en ik ving een vos.

Ik at hem niet op, maar overtuigde hem om op jacht te gaan naar voedsel.

Ik leefde ervan, totdat hij er genoeg van had en wegliep.

Wat deed de vos toen?

Hij beet me. - Beet hij je?

Ja... Het voelde zo echt.

Hoe voelde het?

Zoals een wolf zich zou voelen.

Ik moet gaan. Ik ben laat.

Ik ben terug voor het avondeten.

Herinner je je mij?

We hebben elkaar ontmoet. Op een feestje toen Matt hier werd toegelaten.

Hij hield die avond een toespraak. Hij sprak over de ruimte.

Hij omschreef het als iets prachtigs.

De sterren waren als bomen. Ze leefden en ademden.

En ze zijn gewoon...

Ik zie je daarboven.

Robin. - Ik probeerde berichten te sturen.

Ik dacht dat ze niet zouden aankomen.

Maar toen ik geen antwoorden kreeg, begon ik na te denken.

Misschien vertrok hij om van me weg te komen.

Misschien heeft hij mij nooit gewild. - Dat is niet waar. Hij hield van je.

Waarom komt hij niet naar huis? - Hij kan niet. Dat is anders.

Hoezo? - We hebben het verkeerd ingeschat.

Niemand, zelfs Matthew niet, had kunnen voorspellen wat er is gebeurd.

Wat ís er gebeurd? - Het wormgat is gesloten.

De verstoring was zo onverwacht. We konden niet communiceren met Umbra.

Via de Umbra zou hij verbinding maken met de cryocapsule.

Je man... - Verloofde.

Het spijt me, je verloofde. Matthew was amper een week in de Umbra...

voordat hij naar de andere kant van Saturnus reisde. Daar was het wormgat.

Heb je maar één capsule gemaakt? - We hadden veel oud materiaal.

We hadden het overgenomen van de overheid.

Maar het was niet genoeg.

En zijn vader? - Hij is helemaal tot Jupiter gereisd.

Maar hij is nooit thuisgekomen. - Dus hij is verdwaald?

Het is zeven jaar geleden, Robin.

Is er een kans?

Is er een kans dat hij nog leeft? - Ik weet het niet.

De tijd gaat veel langzamer in de buurt van een wormgat.

Een jaar hier kan daar tientallen jaren duren. We hebben geen idee.

Wie heeft het wormgat gesloten? - Wie?

Wie heeft dat daar neergezet als een roltrap naar een...

planeet met water en zuurstof? Maar laat de weg dan doodlopen?

Die vraag kan ik niet beantwoorden.

Maar het oneindige herinnert ons eraan hoe klein we zijn.

En hoeveel we nog niet begrijpen.

De mensheid is een baby op de tijdlijn van het universum.

De planeten gaan samen naar de kleuterschool.