The Terror

ΝΗΣΟΣ ΤΕΡΜΙΝΑΛ ΣΑΝ ΠΕΝΤΡΟ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ 1919

Όταν ο Γιοσίντα-σαν μου έδειξε αυτήν τη φωτογραφία, σκέφτηκα

"Πώς γίνεται να στάθηκα τόσο τυχερός;".

Γιούκο...

είσαι υπέροχη.

Φούρουγια-σαν, υπάρχει κάτι που θα έπρεπε...

Μπορεί να είναι τρομακτικό στην αρχή.

Αλλά θα γίνει συναρπαστικό.

Μη φοβάσαι.

Είμαστε παντρεμένοι τώρα.

Υπάρχει κάτι που πρέπει να σου πω.

Εγώ...

Λυπάμαι πολύ!

Θα σου έγραφα γι' αυτό.

Θα σου το έλεγα πριν το ταξίδι.

Αλλά...

Δεν το έκανες. Ήρθες χωρίς να πεις τίποτα.

Νόμιζες ότι θα με ξεγελάσεις.

Σε παρακαλώ. Θα πούμε σε όλους ότι είναι δικό σου.

Θα είναι το παιδί σου.

Για ποιον με πέρασες; Νομίζεις ότι είμαι χαζός;

Συγγνώμη! Μου είπαν ότι είσαι καλός άνθρωπος.

Ένας συμπονετικός, ευγενικός άνθρωπος.

Σε ικετεύω να με συγχωρέσεις!

Σε παρακαλώ!

Ζήτησα μια νύφη.

Όχι μια πόρνη!

Σε παρακαλώ, Χιντέο! Άσε με να σου εξηγήσω!

- Δεν θα εξηγήσεις τίποτα! - Σε παρακαλώ!

Ήρθες σ' εμένα μιασμένη!

Σάπιο μήλο! Τι μου μένει να κάνω;

Σε παρακαλώ, συγχώρεσέ με! Σε παρακαλώ!

Δεν έχω κανέναν!

Σε παρακαλώ!

Σε παρακαλώ!

ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ 1920

Περίμενε λίγο.

Έκανες το σωστό, καλή μου.

Τα παιδιά δεν πρέπει να μεγαλώνουν στον δρόμο.

Μια στιγμή αδυναμίας

έφερε τόση καταστροφή στο διάβα της.

Τι αξίζει μια γυναίκα αν δεν μπορεί να μεγαλώσει το ίδιο της το παιδί;

Αν δεν μπορεί να το φροντίσει;

Μικρή;

Σου συμβαίνει κάτι;

Όχι. Απλώς συλλογιζόμουν.

Ναι.

Κι εγώ ερχόμουν σ' αυτό το σημείο.

Για να συλλογιστώ.

Για τη ζωή.

Σκεφτόμουν...

πόσο ήρεμα πρέπει να είναι κάτω από το νερό.

Όλα τα προβλήματα και οι στενοχώριες

θα μπορούσαν να παρασυρθούν στη θάλασσα από την παλίρροια.

Άκου μια γυναίκα που έχει στην πλάτη της πολλά χρόνια.

Ο πόνος δεν χρειάζεται να παρασυρθεί μακριά.

Με τον καιρό καταλαγιάζει.

Όχι, παρεξηγήσατε.

Απλώς ξεκουράζομαι λίγο πριν γυρίσω στο σπίτι.

THE TERROR ΟΝΕΙΔΟΣ

Καλημέρα, μικρή μου.

Κοιμήθηκες αρκετά καλά.

Τι συνέβη;

Θυμάμαι να βυθίζομαι μέσα στο νερό.

Σε έσωσα από ένα δυστύχημα.

Δεν θυμάμαι πώς ήρθα εδώ.

Και σύντομα, με λίγη τύχη, θα ξεχάσεις και τα υπόλοιπα.

Να ξέρεις ότι εδώ είσαι ασφαλής, μικρή μου.

Ορίστε.

Ευχαριστώ.

Αυτό το σπίτι...

Νιώθω ότι είμαι πίσω στην Ιαπωνία.

Ναι, πέρασα πολλά χρόνια φτιάχνοντας το μικρό μου σπιτικό.

Και τώρα, φάε. Πρέπει να δυναμώσεις.

Ας φάμε.

Συγγνώμη. Θα πρέπει να πεινούσα πολύ.

Το πνεύμα σου διψάει για ανάρρωση.

Αυτό είναι το Γιότσου Χανάμπισι;

Είναι το οικόσημα των προγόνων μου.

Αλήθεια; Τι σύμπτωση.

Έλα. Ένα σώμα που αναρρώνει, χρειάζεται καθαρό αέρα.

Πόση ομορφιά.

Ούτε ένα φύλλο δεν υπάρχει κάτω.

Είναι εκπληκτικά.

Ήξερα ότι θα εκτιμούσες την ομορφιά του.

Δεν έχει κάνει διάλειμμα από το πρωί.

Ναι, είναι πολύ εργατικός.

Δουλεύει καιρό για εσάς;

Τόσο πολύ που πλέον δεν θυμάμαι πόσο.

Αλλά θα έβρισκε ποτέ καλύτερο κήπο να φροντίσει;

Όταν με βρήκατε στη γέφυρα...

Μικρή μου!

Σου είπα να μην το σκέφτεσαι αυτό.

Μα είπατε ότι κι εσείς είχατε βρεθεί εκεί.

Κάνοντας τρομερές σκέψεις.

Δεν υπάρχει λόγος να μιλάμε γι' αυτά.

Το μόνο που ήθελα, ήταν...

να είμαι μητέρα...

να φροντίζω, να αγαπάω...

Μικρή!

Παραλίγο να ανακατέψεις την άμμο.

Συγγνώμη.

Κούρασες τον εαυτό σου.

Ας καθίσουμε λίγο.

Καλημέρα, μικρή μου.

Κοιμήθηκες αρκετά καλά.

Συμβαίνει κάτι;

Όχι, τίποτα.

Τι όμορφα μαλλιά που έχεις.

Σαν μετάξι.

Το μονοπάτι είναι καινούριο;

Γιατί ρωτάς;

Δεν έχει ολοκληρωθεί.

Μαλλιά σαν τα δικά σου απαιτούν ειδική φροντίδα.

Συγγνώμη, νιώθω ζαλάδα.

Περίμενε. Σου έχω κάτι.

Δεν είναι υπέροχο;

Δεν μου αξίζει κάτι τέτοιο.

Ανοησίες.

Σου ταιριάζει απόλυτα.

Χάρισμά σου.

Είστε πολύ γενναιόδωρη.

Ας με βοηθήσει κάποιος!

Βοήθεια!

Βοήθεια!

Βοηθήστε με!

Προσπάθησα να σε προειδοποιήσω, μικρή μου.

Βοήθεια!

Κρατήσου από αυτό, μικρή μου. Θα σε σώσω.

Καλημέρα, μικρή μου.

Κοιμήθηκες αρκετά καλά.

Θα πρέπει να πεινάς πολύ.

Πού είμαι;

Ηρέμησε. Φάε το πρωινό σου.

Τι καταραμένο μέρος είναι αυτό;

Δεν είναι προφανές;

Είναι ο Παράδεισος.

Δεν θυμάμαι πώς ήρθα εδώ.

Πώς βγήκα από το νερό.

Φυσικά και δεν θυμάσαι.

Δεν έφυγες ποτέ.

Δεν χρειάζεται να ταράζεσαι. Είσαι ασφαλής τώρα.

Όχι. Δεν μπορώ να μείνω εδώ, σε ένα τέτοιο μέρος!

Είμαι μητέρα!

Όχι πια.

Τώρα έχουμε η μία την άλλη.

Όχι!

Φοβάσαι.

Τον ξέρω αυτόν τον φόβο.

Μια λυσσασμένη δίψα για εξιλέωση.

Οι ιερείς το αποκαλούν όνεν.

Αλλά εγώ μπορώ να σε βοηθήσω.

Εδώ θα είμαστε ευτυχισμένες.

Όχι, είμαι μητέρα! Πρέπει να γυρίσω πίσω!

Είσαι νεκρή!

Χάθηκαν όλα. Για πάντα.

Μικρή μου...

Τον ξέρω αυτόν τον πόνο.

Αλήθεια.

Αλλά ο χρόνος θα τον απαλύνει.

Έκανα ένα τρομερό λάθος.

Γλυκό μου παιδί...

τώρα εγώ θα είμαι η μητέρα σου.

Όχι. Είσαι ένας δαίμονας!

Αχάριστη πόρνη!

Εσύ το επέλεξες αυτό!

Πήγες από μόνη σου στη γέφυρα.

Σε προειδοποίησα, αλλά εσύ επέλεξες τη λήθη

και βούτηξες μέσα στο νερό!

Εγώ σε έσωσα από την άμμο.

Μήπως να σε ξαναπετάξω μέσα;

Πίσω στο σκότος!

Περίμενα.

Περίμενα τόσο πολύ καιρό.

Εσένα.

Την οικογένειά μου.

Το Γιότσου Χανάμπισι.

Το οικόσημα των προγόνων μου.

Των προγόνων μας.

Τώρα καταλαβαίνεις.

Είμαστε από την ίδια οικογένεια.

Μόνο το αίμα μου μπορεί να έρθει εδώ.

Ακόμα και τόσες γενιές μετά.

Αυτός είναι ο παράδεισός μας.

Για όλη την αιωνιότητα.

Πρέπει να φας κάτι, μικρή μου.

Πρέπει να δυναμώσεις.

Πρέπει να υπάρχει διέξοδος. Πρέπει να υπάρχει.

Δεν υπάρχει διέξοδος...

μικρή μου.

Πού αλλού μπορείς να πας;

Όχι. Προσπαθείς πολύ.

Κατάλαβα.

Οι μοναχοί λένε, για να τελειοποιήσεις την καλλιγραφία

πρέπει να αφήνεις τα γράμματα να ρέουν σαν την ανάσα.

Αντέγραψες τέλεια το Γιότσου Χανάμπισι.

Ναι. Με έχει συνεπάρει.

Όλα εδώ έχουν τη θέση τους.

Έτσι δεν είναι;