Though I Am an Inept Villainess

ท่านฮุ่ยเยว่ ข้ามารับเจ้าค่ะ

"นางกำนัลตระกูลจู ลี่ลี่"

อาภรณ์สีส้มไร้ลวดลาย

- "ฉูหนวี่ตระกูลจู จูฮุ่ยเยว่ " - ผู้ติดตามจากตระกูลจูสินะ

- "(หวง หลินหลิง)" - คงเป็นนางกำนัลชั้นผู้น้อยกระมัง

ตามบัญชาท่านกุ้ยเฟย

ให้ข้ามาช่วยเหลือท่าน เรื่องย้ายห้องเจ้าค่ะ

ย้ายห้องงั้นหรือ

ท่านว่าผู้ที่ทำให้วังหลังสั่นคลอน

แม้พิสูจน์ได้ว่าไร้ความผิด

ก็ไม่อาจได้รับการปฏิบัติเช่นเดิมอีก

เข้าใจแล้วล่ะ

ขอฝากตัวด้วยนะเจ้าคะ

เอ่อคือ ชื่อของเจ้า...

ข้าชื่อลี่ลี่เจ้าค่ะ

ลี่ลี่

ตลอดปีที่ผ่านมา ข้ารับใช้ท่านอย่างใกล้ชิด

แต่ท่านคงจดจำข้า ได้เพียงแค่นั้นสินะเจ้าคะ

นางกำนัลประจำตัวเลยงั้นเหรอ

อย่างน้อยก็ช่วยสงสัยว่า เป็นข้าตัวจริงหรือไม่สักหน่อยสิ

"นางร้ายมือใหม่ เป็นกำลังใจให้ด้วยนะเจ้าคะ"

"วังหลัง ตำหนักจูจวี"

ที่นี่คือตำหนักจูจวี

จากห้าตระกูลผู้ปกครองอาณาจักรหย่ง

ตระกูลจูคือผู้ปกครองแดนใต้

และเป็นเหล่าคนที่บูชาเพลิง

"อาณาจักรหย่ง-แดนตระกูลสวน แดนตระกูลหลัน-แดนตระกูลหวง"

- อาคารจึงมีสีสันสดใส โดดเด่น - "แดนตระกูลจู-เมืองหลวง"

- เปี่ยมไปด้วยพลังสินะ - แดนตระกูลจิน-อาณาจักรตะวันตก"

ลี่ลี่ คือว่า

ไม่เข้าเฝ้าท่านจูกุ้ยเฟยก่อนเหรอ

ท่านกุ้ยเฟยมีบัญชา ให้กักบริเวณท่านเอาไว้เจ้าค่ะ

อะไรกัน...

พระสนมกับฉูหนวี่

ในวังหลัง ควรมีสายสัมพันธ์ไม่ต่างจากแม่กับลูก

- "ฮองเฮา หวงจ้วนซิ่ว" - หากเป็นท่านป้าล่ะก็

อย่างน้อยคงจะเรียกไปไถ่ถามแล้ว

ยิ่งกว่านั้น

หากข้าก่อความผิดจริง

ท่านก็คงลงมือตัดศีรษะข้า ด้วยมือท่านเองเช่นกัน

ท่านจูกุ้ยเฟย ที่จริงแล้วเป็นคนเย็นชาหรอกหรือ

แต่ว่า

- คนที่มีเมตตาให้แม้แต่กับแมลงเช่นนั้น - "พระสนม จูกุ้ยเฟย"

นึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่า จะมีจิตใจเย็นชาได้เยี่ยงไร

โอ๊ย เหม็นจังเลย

ก็มีหนูอยู่ตั้งสองตัวเลยนี่นา

หนูดำ กับหนูแดงด้วยนะ

พวกนางกำนัลชั้นกลาง พูดกับฉูหนวี่ถึงขนาดนี้

ตอนอยู่ตำหนักหวงฉี ทั้งที่แค่เดินผ่าน

ทุกคนก็เข้ามาคุยอย่างเป็นกันเองแท้ ๆ

- "ฉลองที่หายป่วย" - ท่านหลิงหลิน

ไข้ลดแล้วสินะเจ้าคะ

ทานเข้าไปให้เยอะ ๆ เลยนะเจ้าคะ

อ้าว เพราะมันเป็นเรื่องปกติทุกวัน เลยไม่เคยเอะใจก็จริง

แต่คิดอีกที มันก็ผิดปกติอยู่เหมือนกันแฮะ

อยากพึ่งพาตัวเองให้ได้กว่านี้จัง

ชีวิตพึ่งพาตัวเองที่ใฝ่ฝัน

ห้องใหม่ของท่านอยู่ทางนี้เจ้าค่ะ

ที่นี่งั้นหรือ

เดิมทีเคยเป็นคลังเก็บเสบียงเจ้าค่ะ

แต่พอถูกทิ้งร้าง ก็ผุพังกลายเป็นแหล่งสะสม

ของพวกแมลง และเห็ดราทั้งหลายไปแล้วเจ้าค่ะ

เลยทางนั้นไปเป็นเขตตระกูลหลาน

หมายความว่าที่นี่ คือชายขอบสุดของตำหนักจูจวี

ข้าถูกเนรเทศแล้วสินะ

ต่อจากนี้ ต้องอยู่ที่นี่สินะ

ก็เออน่ะสิ

ลี่ลี่

ยังไงเจ้าก็คิดจะฆ่าอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

เพราะเจ้ามันโง่เง่าได้แบบนี้

ถึงได้ถูกเฉดหัวมาอยู่ที่แบบนี้ไงล่ะ

ให้มาดูแลในที่ซอมซ่องี้เหรอ

ไม่ต่างกับสั่งข้าให้ไปตายเลยสักนิด

จะมาทำตกใจอะไรล่ะ

ก่อนหน้านี้ก็เอาแต่ดูถูกข้า

หาว่าเป็นแค่อีลูกนางรำ น่ารังเกียจอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

ต่อให้ทำดีแค่ไหน

ก็ลบสายเลือด จอมยั่วบุรุษของแม่เจ้าไม่ได้หรอกนะ

ตอนนี้ที่ข้าเผยตัวตนจริงแล้ว มาทำหวาดกลัว

มันจะน่าขันไปใหญ่แล้ว

นัยน์ตาสีอำพัน

เรือนผมสีชาดเข้ม วิธีการพูดจาดุจสามัญชน

คงมีใครสักคนในตระกูลจู ไปยุ่มย่ามกับนางรำเข้า

จึงทำให้ แม้เป็นนางกำนัลประจำตัว

แต่กลับได้สวมเพียงแค่ชุดสีส้มอ่อน ที่บ่งบอกถึงยศต่ำที่สุดสินะ

มาถึงขั้นนี้แล้ว ข้าจะไม่เกรงใจอีก

ข้าเองก็ยังมีห้องนางกำนัลของตัวเองอยู่

จะไม่มาค้างที่นี่หรอก

จะเก็บกวาด ซักล้าง อะไรก็ตาม

เชิญเจ้าทำเองคนเดียวเลย

เอ๊ะ คนเดียวเลยหรือ

พวกนางกำนัลที่เคยถูกเจ้ารังแก

ก็คงไม่มีใครอยากช่วยเจ้าสักคนหรอก

พิธีวันสารทในอีกเจ็ดวันก็ด้วย

ท่านจูกุ้ยเฟยบอกว่า เจ้าไม่ต้องไปร่วมก็ได้

เชิญตามสบาย

ให้มาอยู่ ที่นี่งั้นเหรอ

ในที่ ๆ...

วิเศษแบบนี้น่ะเหรอ

ทุ่งหญ้าสุดลูกหูลูกตา

ดินก็อุดมสมบูรณ์

แล้วก็

อิสรภาพด้วย

ต่อไปนี้จะปลูกสมุนไพร

ทดลองยา นอนพัก

ทำอะไรก็ได้ตามใจทั้งหมดเลยสินะเจ้าคะ

ร่างกายเราอ่อนแอตั้งแต่เด็ก

ทำให้ทุกคนต้องคอยเป็นห่วงมาตลอด

หลิงหลิน

ไม่ว่าจะทำอะไร ต้องมุ่งมั่นนะ

ตระกูลหวงคือผู้สืบสายแห่งปฐพี

พวกเราเชิดชูการยืนหยัดด้วยลำแข้งตนเอง

ไม่เคยหวาดหวั่นต่อความยากลำบาก

ท่านป้าเคยสอนเราเอาไว้แบบนั้น

ดีล่ะ มุ่งมั่นไว้แล้วลุยเต็มที่

ท่านจิ้วกวาน

ถึงนางจะพ้นจากทัณฑ์สัตว์ร้ายแล้วก็เถอะ

แต่ถึงกับต้องสั่งให้เราไปตรวจสอบ

- เรื่องของจูฮุ่ยเยว่เลยหรือ - "ขันที เหวินอั๋ง"

- "หัวหน้าจิ้วกวาน เฉินอวี่" - เพราะองค์ชายรัชทายาททรงเป็นห่วงไงล่ะ

เพื่อไม่ให้นางมาทำร้ายหลิงหลินได้อีก

- จงอย่าละเลยการเฝ้าระวัง - "องค์ชายรัชทายาท หย่งเสี่ยวหมิง"

เป็นเช่นนี้เอง

องค์ชายทรงห่วง ท่านหลิงหลินยิ่งสิ่งใดจริง ๆ

แต่ตระกูลจูกลับไล่ฉูหนวี่ของตน มาอยู่ในที่แบบนี้งั้นหรือ...

สมควรแล้วขอรับ

ขันทีมีกฎห้ามทำร้ายฉูหนวี่เด็ดขาด

แต่นางกลับอาศัยกฎข้อนั้น เที่ยวไปกดขี่คนอื่น

ไม่รู้ทำให้ผู้คนต้องทุกข์ทรมาน มามากแค่ไหน

ตอนนี้ก็ถึงคราว ที่นางจะได้ลิ้มรสความทุกข์บ้าง

ป่านนี้คงเอาแต่ร้องโวยวายว่า

“ไม่เอา ข้าไม่อยู่ที่นี่”

อยู่ในห้องแล้วกระมัง

พนันกันได้เลยขอรับ

โอ้ ท่านจิ้วกวาน

แล้วก็ท่านเหวินอั๋ง

ทั้งสองท่านสบายดีกันหรือไม่เจ้าคะ

จูฮุ่ยเยว่งั้นเหรอ

เอ๊ะ อ๋อ เจ้าค่ะ นั่นสินะเจ้าคะ

ท่านกำลังทำอะไรอยู่

อย่างที่เห็นแหละ กำลังถอนหญ้าอยู่

คือได้รับบัญชาให้มาอาศัยที่นี่

ก่อนอื่นจึงว่าจะตระเตรียมที่ทางไว้

นางกำนัลติดตามไปไหนล่ะ

ก็ นั่นสินะ ออกไปธุระน่ะเจ้าค่ะ

ถูกนางทอดทิ้งแล้วสินะ

อยากเชิญทั้งสองท่านดื่มชา สักถ้วยอยู่หรอกเจ้าค่ะ

แต่สภาพของข้าในตอนนี้...

ชาเหรอ

ถ้าท่านจิ้วกวานก็ว่าไป แต่ถึงกับเชิญขันทีดื่มชาหรือ

จะรั้งทั้งสองท่านที่กำลังงานยุ่ง เอาไว้นานก็คงไม่เหมาะนัก

เช่นนั้นข้า จะต้องขอตัวก่อนนะเจ้าคะ

มีสิ่งใด ที่อยากให้พวกข้าช่วยจัดหาหรือไม่

สิ่งที่อยากให้ช่วยจัดหาหรือเจ้าคะ

ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ถ้าต้องพึ่ง กำลังของท่านจิ้วกวานตั้งแต่ตอนนี้

เสน่ห์ของการลงมือทำด้วยตัวเองก็คงหมดไป

เสน่ห์เหรอ

อ๊ะ เปล่าค่ะ

แต่ถ้าท่านหัวหน้าจิ้วกวานจะโปรดกรุณา ให้ข้าได้พึ่งพาน้ำใจของท่านได้ล่ะก็...

นั่นไงล่ะมาแล้ว

ที่ทำตัวเรียบร้อยนอบน้อมมาตลอดนี่

แค่แสดงละครทั้งเพ

เดี๋ยวก็คงเรียกร้องหนัก ๆ

ไม่นางกำนัล ก็ขอเงิน

ไม่ก็ให้ช่วยพูดกับท่านกุ้ยเฟย...

พอจะขอ เกลือให้ข้าสักหน่อยไหมเจ้าคะ

เกลือรึ

แค่นั้นเนี่ยนะ

ถือว่าโชคดีที่ตรงนี้เก็บน้ำฝน และหัวมันได้ก็จริงอยู่

แต่เกลือนี่

คงไม่มีทางผลิตขึ้นมาได้ ในภายในวันสองวันแน่นอน

นั่นใช่ จูฮุ่ยเยว่ตัวจริงแน่หรือขอรับ

ตอนจบทัณฑ์สัตว์ร้าย

นางเองก็พูดว่าตัวเองไม่เหมือนเดิมแล้ว

บางทีคงได้สำนึกผิดอย่างแรง ในคุกใต้ดินกระมัง

โอ้โห

พลังของคุกใต้ดิน ช่างยิ่งใหญ่เสียจริงขอรับ

เอาล่ะ เหวินอั๋ง

ดูเหมือนเจ้าจะแพ้พนันเสียแล้วนะ

- "ห้องเครื่อง" - ขอความกรุณาด้วยเจ้าค่ะ

ท่านหัวหน้าห้องเครื่อง

ได้โปรดขออาหารสำหรับท่านฮุ่ยเยว่กับข้า

แค่สองที่ก็ยังดี

ข้าก็บอกแล้ว

ว่าไม่มีอาหาร จะให้ฉูหนวี่ผู้สร้างความอัปยศ

แก่ตระกูลจู กับลูกสาวนางรำ

อย่าเกะกะ หลบไป

บ้าเอ๊ย

ตอนนั้นอุตส่าห์ลั่นวาจาแล้ว ว่าจะไม่ดูแลจูฮุ่ยเยว่

แต่ถ้าหาอาหารไม่ได้ คนที่อดตายก็จะเป็นข้าเหมือนกัน

ถ้าคาดหวังความช่วยเหลือ จากตำหนักจูจวี๋ไม่ได้แล้ว

คงเหลือแต่ต้องไปอ้อนวอนขอจากตำหนักอื่น

นี่เจ้า

ชุดแพรสีขาว

นางกำนัลชั้นสูงของตระกูลจิน จะมาหาข้าทำไมกัน

มีธุระอันใดหรือเจ้าคะ ท่านแพรขาว

ประเดี๋ยวตะวันจะลับฟ้าแล้ว

ข้าจะพูดสั้น ๆ ก็แล้วกัน

เจ้าผู้สวมชุดสีส้มอ่อนน่าเวทนา

สนใจมาเป็นนางกำนัล ของตระกูลจินหรือไม่