The Walking Dead

มียาสีฟันเหลือบ้างมั้ย

ไม่มี

เพราะมีคนบางคนมายืมใช้ทุกวันมาสองสัปดาห์แล้ว

คาร์ล

อะไรนะ ? เดนนิส พูดว่ามันคือ PT

พ่อไม่ได้ยิน ออกมานี่ซิ

อะไรนะ

เดนนิส พูดว่ามันคือ PT

พ่อได้ยินผมแล้วนี่ - ใช่

ได้เวลาเปลี่ยนผ้าพันแผลแล้วล่ะ

ฉันขอยืมยาสีฟันด้วยนะ

ได้ครับ แต่ของผมก็หมดแล้ว

ไปละครับ พ่อ - เจอกันลูก

มานี่มะ ลูกรัก

- คุณจะออกไปข้างนอกหละซิ - ใช่.

และขอบคุณ

สเปียร์มิ้นผสมโซดา ของชอบของฉันเลย

ถ้าผมหาเจอผมจะหยิบมาให้

- เฮ้. - ว่าไง?

ไอ่บรรทัดล่างสุดนี่มันคืออะไร

นายกำลังพูดถึงเครื่องดื่มใช่ไหม?

แต่ว่าฉัน...

มันไม่ใช่ของพวกเวชภัณฑ์นี่

ไม่ใช่ ฉันขีดเส้นกั้น ระหว่างของสำคัญและไอ่นี่เอาไว้

ฉันแค่คิดว่า.ถ้าคุณเห็นมันจะได้เข้าใจ

เอาหละ

อะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับ ของทางการแพทย์มันจะสำคัญมาก

ส่วนอาหารนั้นบางทีมันอาจจะ สำคัญน้อยกว่าของทางการแพทย์

แก๊ส, แบตเตอร์รี่ หรือหนังสือ สำหรับเด็กหรือพวกเสื้อผ้านั้น...

ถ้านายเจอของพวกนั้น คือถ้ามันเกิดขึ้นจริงนะ

นายรู้เรื่องพวกนี้ดี

คุณชอบมัน ใช่มั้ย

ฉันไม่ชอบดื่มของพวกนั้นนะ

ดื่มอะไรของเธอ?

โอ้ ฉันมาจากโอไฮโอ

ทำไมถึงอยากได้มัน

ทาร่า เคยละเมอถึงเรื่องเครื่องดื่มนี้นะ

บางทีเธอก็ละเมอ

แต่เธอชอบมัน มันอาจจะทำให้เธอรู้สึกดีใจ

มันไม่ดีเลย ฉันไม่พูดถึงมันแล้ว

และอีกซัก 2 สัปดาห์เธอก็จะหายดีแล้ว

ฉันคิดว่ามันจะเป็นของขวัญสำหรับเธอ

เพราะ.. ฉันไม่ได้ออกไปหาของเหมือนคุณ

แต่ถ้ามันเป็นการเพิ่มภาระให้คุณ

ไม่หรอก

โอเค มันไม่ได้สำคัญอะไรหรอกนะ

ฉันเพียงแค่จะบอกถึงความคัญของ ของที่ฉันขีดเส้นเอาไว้

ได้เลย

ฉันวาดแผนที่ให้แล้ว เป็นคลังเก็บสินค้าเกษตร

เว้นแต่มันจะถูกเอาไปหมดแล้ว

ฉันพนันว่าในซอร์กัมน่าจะยังไม่ถูกเอาไป

เราต้องไปเอาอาหารที่นั้นมา

มันจะช่วยทำให้เราได้อาหารเพื่ออยู่รอด

ฉันพูดถึงโดนทั่วไป

อัตราส่วนระหว่างที่เหลือและที่กิน ขึ้นอยู่กับที่เราจะหาได้

คิดดูละกัน

- ขอบใจ - ได้

โอเค

วันนี้เป็นวันของเรา

เราเจออาหาร ไม่แน่อาจจะเจอผู้คน

กฎของค่าเฉลี่ยมักจะเป็นแบบนั้น

ไม่แน่หรอก เราไม่ได้เจอใครมาเป็นสัปดาห์แล้ว

ไม่แน่เราอาจจะไม่เจอใครวันนี้

บางทีก็อาจจะเป็นเรื่องดี

อย่า

อย่า

อย่า, ได้โปรด

วาดทางหนีออกจากบ้านเหรือเปล่า

เฮ้

ไปไหนมา

อะไร?

ฉันไม่เจอเธอเลย

ทุกคนเร่งงานกันทั้งสัปดาห์

เพื่อให้มันกลับมาเหมือนเดิม

แต่เธอกลับหายตัวไป

- อยู่แต่ในห้องทั้งวันหรือเปล่า - ไม่

แล้วตกลงเธอไปไหน

ก็ไม่ไปไหน

เธอช่วยเกล็นกลับบ้าน

เธอก็ยังช่วยฉันตอนอยู่ที่ป้อมยาม

ใช่

บางทีที่นี่อาจจะเป็นที่ที่ดี

เผื่อไม่มีที่ไป

ฉันจะดูรอบๆ

มานี้

ซอร์กัม

เฮ เปิดมันออก

มันดูปลอดภัย

- ช่วยดูด้วยนะ - ได้

ทำได้ดี

อีกครั้งไหม?

มันไม่ได้ล็อค

ว่าไง เอายังไงดี

กฎของการเฉลี่ย

ใช่

เราจะเอามันกลับได้ไง

เอามันไปก่อน แล้วค่อยมาเอารถของเรา

เอามันกลับให้หมด

ดูสิว่าเราทำอะไรได้บ้าง

เริ่มได้ยัง

ได้เลย

ซอร์กัม

มาช่วยทางนี้หน่อย

กลับด้านมัน

ไม่น่าจะทำได้

มีไอเดียแล้ว

โซดา ลูกอม ทำไมต้องลำบากขนาดนี้

ก็ไม่ลำบากเท่าไร

ไง

ตอนไป เดี๋ยวนี้

ถอยหลังไป

ใจเย็นก่อน

ฉันวิ่งหนีพวกคนตายนั้นมา

เท่าไร

10 หรือมากกว่า

เป็นฉันไม่เสี่ยงนับมันหรอก

ไม่แน่อาจจะเป็นสิบกว่าตอนฉันเริ่มวิ่ง

ที่?

ห่างจากที่นี่ครึ่งไมล์

พวกมันกำลังมาทางนี้

น่าจะอีกประมาณ 11 นาที

โอเค ขอบใจที่บอก

อืม

มันมีมากกว่าเรานะ

อยู่ด้วยกันก่อน

ใช่ไหม

นายมีที่พักป่ะ?

ไม่

นายอ่ะ?

ไม่

ขอโทษที่วิ่งชนพวกนาย

ต้องไปแล้ว

ถ้านี่เป็นโลกใหม่ ฉันหวังว่ามันจะดีสำหรับนาย

ผมริค นี่แดริล

นายชื่ออะไร?

พอล โรเวีย

แต่เพื่อนๆเรียกฉันว่า จีซัส (พระเยซู)

เท่มั้ย

นายบอกนายไม่มีที่พัก

นายตัวคนเดียวสินะ?

ใช่

แต่ก็อย่างว่า ดีซะอีกที่ไม่ต้องทำอะไร

ที่ดีคือนายไม่ควรเอาอะไรไป

ก็คงงั้น

-นายฆ่าวอคเกอร์... - แหนะ ไม่ต้องไปถามมันเลยนะ

นายฆ่าวอคเกอร์ไปเเล้วกี่ตัว?

โทษที ต้องหนีละ พวกนายก็ควรนะ

พวกนายเหลือเเค่7นาทีนะ

อะไรของมันวะ?

เขาดูสะอาดสอ้าน

หนวดเครา มีการตกแต่ง

น่าจะมีมากกว่านี้

เขาไม่มีปืน ไม่มีอาวุธ

เราน่าจะตามเขาไปเพื่อดูสักพัก

น่าจะรู้จักมากกว่านี้

ถ้าเขาตัวคนเดียวจริงๆ

บางทีต้องพาเขากลับไปด้วย

โถ่ มันบอกว่าตัวเองเป็นพระเยซูเลยนะเว้ย(กูประชด)

ประทัด

ซวยแล้ว แม่งเอ้ย

มันเอากุญแจไหมใช่ไหม

เอาเเล้วไง

โทษหว่ะ!

ค๊วย

มาสิ

มาสิ

ฉันจัดการเอง

เธอคิดว่าฉันทำไม่ได้เหรอ

นายทำได้

ฉันมีดาบ

นายมาทำอะไรที่นี่

ฉันเฝ้ายามอยู่แล้วเห็นคนออกมาที่ป่า

นายมาทำอะไรที่นี่

ฉันเดินเล่นห่าเหวอะไรสักอย่าง

สักพักหนึ่ง

เธอเป็นคนแรกที่ฉันบอก

เอาพลั่วมาทำไม

ฉันก็แค่เดินต่อไป

ฉันจะไปกับนาย

โอเค

แม่นายบอกฉันว่า ฉันต้องคิดให้ออกว่าฉันต้องการ

อะไรในชีวิต

แล้วเธอละ

ฉันกำลังค่อยๆคิดอยู่

ตอนนี้ฉันแค่อยากรู้ว่า

ทำไมลูกชายของเธอต้องมาเร่ร่อนในป่าและถือพลั่ว

ดู

มันเขียนว่าอะไร

มันเปียก

ข้อความหายหมดแล้ว

เอาหน่า

ดูยังไม่เก่าเท่าไรนะ

ใช่ ฉันหมายถึงเราไม่สามารถอ่านมันได้

แต่ฉันรู้ว่ามันบอกอะไรเราบางอย่าง

อะไร?

"เราไม่ได้อยู่ลำพัง"

เรารู้ เราห็นมัน

ผู้คนตาย

ทำไมพวกเรามาข้างนอกนี่?

เพราะเรายังเด็ก