The Old Man

‫مکان‌‌های خیلی دورافتاده‌ای‌‌ ‫در روح ما وجود داره.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫که هیچ نوری نمی‌تونه بهشون برسه.

‫و حقایقی که ساکن اون مکان‌ها هستن.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫به تاریکی عادت می‌‌کنن.

‫اون حقایق نمی‌‌تونن ‫چیزی به نام فرار رو درک کنن.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫و نمی‌خوان کسی بره سراغ‌شون.

‫کانال رسمی تیم ترجمه‌ی ۳۰نما ‫CinamaSub@

‫یه زن و پسرش.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫توی ساحل قدم می‌زدن.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫که یه موج بزرگ.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫بهشون برخورد می‌‌کنه.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫وقتی موج می‌‌ره، ‫زن پایین رو نگاه می‌کنه.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫و می‌‌بینه پسرش نیست.

‫زانو می‌‌زنه و.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫و به آسمون نگاه می‌کنه و می‌گه:

‫«خواهش می‌کنم، التماست می‌کنم.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫بدون اون نمی‌‌تونم زندگی کنم، ‫پسرم همه چیز منه.

‫هر کی اون بالاست، ‫هر کی که صدام رو می‌‌شنوه.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫لطفاً پسرم رو زنده بهم برگردون.»

‫دقیقاً در همون لحظه، ‫به افق نگاه می‌کنه.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫و یه مرغ دریایی.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫در آسمون ظاهر می‌شه.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫پرتوئی از تابش آفتاب رو.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫از ابرها به سمت آب دنبال می‌کنه.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫و شیرجه می‌‌زنه داخل آب.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫و وقتی از آب بیرون میاد.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫پسر پشت مرغ دریایی سوار بوده.

‫پس، به سمت ساحل پرواز می‌کنه.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫و به آرومی ‌پسر رو.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫جلوی پای مادرش می‌‌ذاره زمین.

‫و زن به پسر نگاه می‌کنه.

‫و بعد به آسمون نگاه می‌کنه.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫و می‌گه.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫«یه کلاه هم داشت.»

‫به‌‌نظر شوخی با مردن بچه‌ها ‫واسه من یه‌‌کم زود باشه.

‫قرار بود خنده‌دار باشه؟

‫خیلی خنده‌دار هم نه.

‫خب، قرار بود چی باشه؟

‫خب، از وقتی در هواپیما بسته شده حرف نزدیم.

‫اصلاً نمی‌‌دونیم داریم کجا می‌ریم.

‫نمی‌‌دونیم کی به مقصد می‌‌رسیم.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫یا وقتی که می‌‌رسیم چی می‌‌فهمیم.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫پس به گمونم شاید فکر کردم ‫خودمون رو برای اتفاقی که.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫بعد باز شدن اون در می‌‌افته، آماده کنم.

‫خب، فکر کنم وقتی فرود میایم ‫اگه یه کمدین توی باند فرود.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫وایستاده باشه، الان یه داستان داریم ‫که سر صحبت رو باهاش باز کنیم.

‫من برات کی‌ام؟

‫ببخشید؟

‫من.‌‌‌‌‌.‌.‌‌ برات.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫کی‌‌ام؟

‫پس قراره همین الان ‫راجع‌بهش صحبت کنیم، آره؟

‫خب، به گمونم بستگی داره.

‫تا امروز می‌گفتم کسی هستی.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫که جزئی از خانواده‌‌م می‌‌دونمش.

‫چی عوض شد؟

‫حتماً می‌‌خوای به زبون بیارمش.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫یا می‌‌خوای خودت بگی؟

‫سلام، ا‌‌میلی.

‫آخه اصلاً چه‌جوری همچین اتفاقی افتاد؟

‫- منظورت چیه؟ ‫- می‌دونی منظورم چیه.

‫دقیقاً برای جلوگیری از همچین اتفاق‌هایی.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫کلی تدابیر امنیتی وجود داره.

‫- دقیقاً نمی‌دونم. ‫- نمی‌دونی؟

‫پدرم ازم پرسید می‌‌‌خوام ‫با زندگیم چی‌‌کار کنم؟

‫سال 2002 بود.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫و بهش گفتم می‌خوام ‫از کشورم محافظت کنم.

‫گفت کسی رو می‌شناسه.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫که می‌تونه کمک کنه.

‫یکی که وقتی توی سازمان بوده.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫مربی و راهنماش بوده، ‫کسی که یه کارهایی ازش برمیاد.

‫وقتی وارد سازمان شدم، من.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫دیگه‌ هیچی نپرسیدم.

‫رابطۀ ما این‌جوری نیست.

‫تموم شده بود. ‫فقط سرم رو انداختم پایین.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫- و کارم رو انجام دادم. ‫- کارت رو انجام دادی.

‫اینکه کارت رو کردی ‫چیزی رو عوض نمی‌کنه، آنجلا.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫خدایا، اصلاً نمی‌دونم چی صدات کنم.

‫فکر می‌کنی الان دیگه اون آدمی ‫که 5 دقیقه پیش بودم، نیستم؟

‫فکر می‌کنم از روزی که شناختمت.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫کلاً یه آدم دیگه بودی که خبر نداشتم. ‫فکر می‌‌کنم از روز اولی که شناختمت.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫- تا الان داشتی بهم دروغ می‌‌گفتی. ‫- از وقتی شناختمت.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫فقط و فقط بهت وفادار بودم.

‫و خودم رو وقف تو کردم.

‫و با تمام وجود مصمم بودم کاری کنم که.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫بهم افتخار کنی.

‫هنوز همون آدم‌ام.

‫شاید از هر چیز دیگه‌‌ای که بودم.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫الان بیشتر از همیشه اون آدم هستم.

‫معذرت می‌‌خوام که کلاهم رو گم کردم.

‫حتماً بیشتر از چیزی که ‫فکر می‌کردم بهت یاد دادم.

‫حالا که با این واقعیت روبه‌‌رو شدم، ‫اینکه این‌‌قدر جرم‌‌های مختلفی کردی.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫که حتی نمی‌‌تونم بشمارم.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫حالا که فهمیدم احتمالاً تو ‫جدی‌‌ترین نقض امنیتی هستی.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫که توی چند سال اخیر ‫در اف‌بی‌‌آی اتفاق افتاده.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫تو دست پیش رو می‌‌گیری.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫و منو آدم بدۀ داستان می‌‌کنی؟

‫می‌خوام این سؤال رو صادقانه جواب بدی.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫واقعاً فکر می‌کنی این کار عملی بود؟

‫فکر می‌‌کنم تا زمانی که تو آسمونیم.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫می‌تونی ادعا کنی که ‫دو تا آدم مختلف هستی.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫و وانمود کنی که موجه و قابل دفاعه.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫ولی به محض اینکه این هواپیما فرود بیاد.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫باید تصمیم بگیری.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫درمورد اینکه کدوم یکی‌‌تون پیداش می‌شه.

‫و بعد من باید تصمیم بگیرم ‫درموردش چی‌‌کار کنم.

‫تو قلب ما جاهایی هست که.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫‌به‌‌قدری از مهمون بدشون میاد که.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫هیچ صدایی نمی‌تونه بهشون ورود کنه.

‫جاهای ناخوشایند و مخفی.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫که چیزهای غیر قابل گفتن ‫درون‌شون مخفی شده.

‫داخل اون مکان، یه چیز غیر قابل گفتن.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫وجود داره که زندگی مشترک ما ازش متولد شد.

‫هر دفعه که به من فکر می‌کنی.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫احساس می‌کنم قید و بندهای ‫گذشته دارن من رو می‌‌کِشن.

‫هر بار که بهش نگاه می‌کنی.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫به وجود اومدن قید و بندهایِ ‫جدید رو حس می‌‌کنی.

‫اون تو نیست.

‫نیست.

‫اون هنوز حق انتخاب داره.

‫اطلاعات ورود مارشاست.

‫موجودی رو چک کن.

‫فکر می‌‌کنم می‌‌تونی ‫به دو تقسیمش کنی.

‫متوجه نمی‌‌شم.

‫چی رو متوجه نمی‌شی؟

‫یه لحظه پیش قبول نکردی.

‫حالا داری قبول می‌‌کنی. ‫متوجه نمی‌‌شم.

‫پول به‌هیچ‌وجه واسم اهمیتی نداره.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫به جز اینکه کمک کنه از خانواده‌‌م محافظت کنم.

‫دخترم.‌‌‌‌‌.‌.‌‌ الان در خطره.

‫درست قبل اینکه برسم فهمیدم.

‫فقط می‌‌تونم به این فکر کنم که ممکنه.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫چه اتفاق‌‌هایی براش بیفته، ‫چه صدمه‌هایی ممکنه بهش وارد بشه.

‫باید یه کاری می‌کردم.

‫وقت این کارها رو ندارم.

‫و وقتی برم، دیگه برنمی‌گردم.

‫فردا صبح زود به مراکش پرواز دارم.

‫- مراکش؟ ‫- آره.

‫چی.‌‌‌‌‌.‌.‌‌ من.‌‌‌‌‌.‌.‌‌ چی.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫چه اتفاقی داره می‌افته؟

‫زوئی، این یه داستان خیلی طولانیه.

‫باهام بیا، همه‌‌چی رو بهت می‌گم.

‫لطفاً باهام بیا.

‫هنوز هیچی. حرف نمی‌‌زنه.

‫دیر یا زود می‌‌شکنه.

‫هر کی باشه دیر یا زود می‌‌‌شکنه.

‫من باید برم.

‫کجا می‌‌ری؟

‫برمی‌‌گردم اون طرف مرز.

‫شاید سازمان بتونه ‫کمک‌مون کنه بفهمیم چه خبره.

‫این کار رو نکن.

‫می‌‌دونم که الان خیلی از من خوش‌‌شون نمیاد.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫ولی اگه روس‌‌ها دارن ‫استراژی‌شون رو تغییر می‌‌دن.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫حتماً اون‌‌ها هم ‫به اندازۀ ما می‌خوان دلیلش رو.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫ازت می‌‌خوام الان نری.

‫مردی که اون داخله بالاخره می‌‌شکنه.

‫وقتی این اتفاق بیفته.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫نگرانم چیزی که می‌‌گه.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫هر چیزی که این‌‌جا ساختیم رو به باد بده.

‫یعنی چی؟

‫الان نه. این‌‌جا نه.

‫به من اعتماد داری؟

‫واسه چی این‌‌‌جاییم؟

‫اون روسی چی ممکنه بگه ‫که این‌‌قدر ازش می‌‌ترسی؟

‫اسمم.

‫چه‌‌جوری ممکنه اسم تو رو بدونه؟

‫حتماً شوخیت گرفته.

‫فکر می‌کنم بین تمام آدم‌‌ها، ‫تو بتونی درک کنی.

‫اینکه علیه شوهرت ‫برای روس‌‌ها جاسوسی می‌کنی؟

‫برای شوهرم.

‫روس‌‌ها یه روزی می‌رن. ‫من می‌دونم، تو هم می‌دونی.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫و خود روس‌‌ها هم می‌دونن.

‫دیر یا زود همه می‌‌فهمن سؤال مهم.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫این سؤاله که بیشتر از یه ساله ‫من دارم از خودم می‌‌پرسم.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫وقتی روس‌ها برن حکومت دست کی ‌‌می‌‌افته؟

‫چند وقتی هست که.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫دارم به ادارۀ اطلاعات روسیه، اطلاعات می‌‌دم.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫تا رقیب‌هامون ضعیف و متزلزل بشن.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫تا موقعی که زمانش رسید شوهرم.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫جایگاهی داشته باشه که بتونه ‫کاری که شروعی کردیم رو تموم کنه.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫و این کشور رو به جلو هدایت کنه.

‫می‌فهمم.

‫منظورم اینه که.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫اگه این‌‌جا کسی ‫از این موضوع یه‌ذره هم بو ببره.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫به‌‌خاطرش دارت می‌‌زنن.

‫شوهرت رو هم همین‌‌طور.

‫و منو هم همین‌‌طور، ‫البته اگه اهمیتی داشته باشه.

‫می‌دونم.

‫باید بهش بگی.

‫- نمی‌تونم. ‫- معلومه که می‌تونی.

‫اون باهوشه. درک می‌‌کنه.

‫ممکنه این رو درک کنه، ‫ولی قطعاً بقیۀ چیزها رو نه.

‫جداً شک دارم چیزی وجود داشته باشه که.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫درک کردنش از این سخت‌‌تر باشه.

‫چند ماه قبل.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫رفته بودم دیدن همسر یکی از بزرگان قبیله‌‌ای.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫تو روستایی که اسمش رو نمی‌‌گم، ‫تو دره‌‌ای که اسمش رو نمی‌‌گم.

‫و یه آخر شب تنها بودیم.‌‌‌‌‌.‌.‌‌

‫بهم اعتماد کرد و داستانی رو برام گفت.

‫یه مردی تنهایی از کوه اومده بود پایین.

‫به هیچ زبونی که اون بلد باشه صحبت نمی‌‌کرده.