Oliver Stone's Untold History of the United States

Η ΑΡΡΗΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ

Πιστεύω ότι θα τα πάμε πολύ καλά με τον Στρατάρχη Στάλιν.

Οι Αμερικανοί είχαν πάντα τα κότσια και πάντα θα έχουν.

Θέλουμε τον Γουάλας! Θέλουμε τον Γουάλας! Θέλουμε τον Γουάλας!

Θα δεχτώ τα αποτελέσματα της διάσκεψης ως αρχές μιας μόνιμης δομής ειρήνης.

Η απαίτησή μας ήταν, και παραμένει, παράδοση άνευ όρων.

Β' ΠΠ: Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ΥΠΕΞ: Υπουργός/είο Εξωτερικών

ΠΑ: Πολεμική Αεροπορία, ΥΠΠΟΛ: Υπουργός/ειο Πολέμου

Στ/γος: Στρατηγός, Ν/χος: Ναύαρχος

Πτ/χος: Πτέραρχος, Υπλ/γος: Υπολοχαγός

Πριν από λίγο καιρό, ένα αμερικανικό αεροπλάνο έριξε βόμβα στη Χιροσίμα...

και κατέστρεψε την αποδοτικότητα του εχθρού.

Οι Ιάπωνες ξεκίνησαν τον πόλεμο από αέρος στο Περλ Χάρμπορ.

Τους το έχουμε ξεπληρώσει πολλές φορές.

Και το τέλος δεν έχει έρθει ακόμα.

Θα καταστρέψουμε τις αποβάθρες τους, τα εργοστάσιά τους και τις επικοινωνίες τους.

Δε θα γίνει κανένα λάθος,

θα καταστρέψουμε εντελώς την ισχύ της Ιαπωνίας για πόλεμο.

Είναι η ατομική βόμβα.

Είναι η αξιοποίηση της βασικής δύναμης του σύμπαντος.

Ήταν η 6η Αυγούστου 1945.

Ο πόλεμος στην Ευρώπη είχε τελειώσει σχεδόν τρεις μήνες πριν, στις 8 Μαΐου.

ΜΕΡΟΣ 3ο

ΜΕΡΟΣ 3ο Η ΒΟΜΒΑ

Κατευθυνόμασταν προς την 1η Νοεμβρίου που ήταν η καταληκτική ημερομηνία...

για την εισβολή στα νησιά της Ιαπωνίας,

η οποία εποπτευόταν από τον Στ/γο Ντάγκλας ΜακΆρθουρ.

Πολλοί φοβήθηκαν αιματοκύλισμα,

γιατί οι Αμερικανοί θ' αντιμετώπιζαν ένα φανατικά εχθρικό πληθυσμό...

σε συνδυασμό με τις εναπομείνασες ιαπωνικές αυτοκρατορικές ένοπλες δυνάμεις.

Το κλίμα για τον πόλεμο στην Ιαπωνία διαμορφώθηκε...

από το βαθύ μίσος που οι Αμερικανοί ένιωθαν για τους Ιάπωνες.

Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ ιστορικός Άλαν Νέβινς έγραψε μετά τον πόλεμο:

Πιθανώς σ' όλη την Ιστορία μας δεν υπήρξε εχθρός τόσο απεχθής όσο οι Ιάπωνες.

Ο Ν/χος Γουίλιαμ "Ταύρος" Χάλσεϊ, Διοικητής της δύναμης του Ν. Ειρηνικού,

ήταν πασίγνωστος γι' αυτή την άποψη,

προτρέποντας τους άνδρες του να σκοτώσουν τα "κίτρινα πιθήκια"...

και "πάμε να μαζέψουμε κι άλλο κρέας πιθήκων".

Ήταν σκληροί πίθηκοι, αλλά τους είχαμε στο χέρι μας.

Ένα άρθρο στο περιοδικό Τάιμ δήλωνε:

Ο απλός παράλογος Ιάπωνας έχει άγνοια.

Ίσως να είναι και άνθρωπος. Τίποτα δεν το υποδεικνύει.

Η βρετανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον ανέφερε στο Λονδίνο ότι...

οι Αμερικανοί έβλεπαν τους Ιάπωνες ως "ανώνυμη μάζα παρασίτων".

Όταν ο διάσημος πολεμικός ανταποκριτής Έρνι Πάιλ πήγε από Ευρώπη,

Ειρηνικό το Φεβρουάριο του '45, παρατήρησε:

Στην Ευρώπη νιώθαμε ότι οι εχθροί μας,

όσο φρικτοί και θανατηφόροι κι αν ήταν, ότι ήταν ακόμα άνθρωποι.

Αλλά εδώ σύντομα κατάλαβα ότι ένιωθαν τους Ιάπωνες...

όπως μερικοί νιώθουν για τις κατσαρίδες ή τα ποντίκια.

Κάποια απ' αυτά τα συναισθήματα μπορούν ν' αποδοθούν σίγουρα στον ρατσισμό.

Μα η αμερικανική μνησικακία αυξήθηκε για την Ιαπωνία με την επίθεση στο Χάρμπορ.

Και στις αρχές του 1944 η κυβέρνηση κυκλοφόρησε πληροφορίες...

για τη σαδιστική αντιμετώπιση των Αμερικανών και Φιλιππινέζων αιχμαλώτων...

κατά τη διάρκεια της επέλασής τους δύο χρόνια νωρίτερα.

Αναφορές γι' ανείπωτη ιαπωνική βαναυσότητα, βασανιστήρια, σταυρώσεις,

ευνουχισμούς, διαμελισμούς, αποκεφαλι- σμούς, καμένους και θαμμένους ζωντανούς,

ζωοτομίες, καρφωμένους σε δέντρα και χρήση ξιφολόγχης κατέκλυσαν τα ΜΜΕ.

Ακόμα κι ο φανατισμός του Προέδρου Τρούμαν προϋπήρχε...

των αναφορών για ιαπωνική αγριότητα.

Ως νεαρός που φλέρταρε τη μελλοντική του σύζυγο, έγραψε:

Νομίζω ότι όλοι είναι καλοί όσο και οι άλλοι,

εφόσον είναι τίμιοι κι αξιοπρεπείς κι όχι άγριοι ή κιτρινιάριδες.

Ο θείος λέει ότι ο Κύριος έφτιαξε τον λευκό από σκόνη, τον νέγρο από λάσπη,

έπειτα έριξε ό,τι απέμεινε και βγήκε ο κιτρινιάρης.

Για να είμαστε δίκαιοι, ο Τρούμαν ήταν προϊόν του χρόνου και του τόπου του.

Ο βιογράφος του Μέρλι Μίλερ ανέφερε:

Στις ιδιωτικές συζητήσεις ο κος Τρούμαν πάντα έλεγε "νέγρος",

τουλάχιστον στις δικές μας συζητήσεις.

Αυτός ο ρατσισμός επικράτησε όταν ο Πρόεδρος Ρούζβελτ...

το Φεβρουάριο του 1942 υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα...

που διέταζε εκκένωση άνω των 110.000 Ιαπωνοαμερικανών από την Καλιφόρνια,

Όρεγκον και Ουάσιγκτον, με το σκεπτικό ότι αποτελούσαν απειλή της εθνικής ασφάλειας.

70% εξ αυτών ήταν Αμερικανοί πολίτες.

Ωστόσο υπήρξαν λίγοι πολίτες που υπερα- σπίστηκαν τα συνταγματικά τους δικαιώματα.

Τελικά τοποθετήθηκαν σε 10 διαφορετικούς καταυλισμούς,

συχνά αναφερόμενοι εκείνη την εποχή ως στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Οι συνθήκες εδώ ήταν απαράδεκτες.

Έλλειψη τρεχούμενου νερού, εγκαταστάσεις μπάνιου, αξιοπρεπών σχολείων,

απομονωμένες καμπίνες κι έλλειψη σωστών στεγών.

Δούλευαν κάτω από τον καυτό ήλιο της ερήμου για ελάχιστη αμοιβή.

Ως απομονωμένοι, τους επέτρεπαν να έχουν μόνο ότι μπορούσαν να κουβαλήσουν....

και μερικοί άπληστοι δυτικοί βρήκαν την ευκαιρία...

να πάρουν τις περιουσίες τους για μηδαμινά ποσά.

Οι Ιάπωνες έχασαν περίπου 400 εκατ. δολάρια ιδιωτικής περιουσίας,

αξία αντίστοιχης 5 δισ. δολαρίων σήμερα.

Η ιαπωνική αποφασιστικότητα μπροστά στην ήττα ήταν θρυλική.

Το Φεβρουάριο και Μάρτιο του 1945, μετά από 5 εβδομάδες μαχών στην Ιβοζίμα,

σχεδόν 7.000 Αμερικανοί πεζοναύτες και ναύτες πέθαναν και 18.000 τραυματίστηκαν.

- Στράικερ; - Μάλιστα, κύριε;

Ο Σ/χης διέταξε να βάλουμε την σημαία μόλις η κορυφή εξασφαλιστεί.

- Φρόντισε να φτάσετε εκεί. - Μάλιστα, κύριε.

Βρείτε κάτι για στύλο και θα την κρεμάσουμε.

Ακόμα και το αστέρι του Χόλιγουντ Τζον Γουέιν θα έπεφτε νεκρός.

- Λοιπόν Κονγουέι, βλέπω τα καταφέρατε. - Ναι, η φωνούλα στο κεφάλι ήταν λάθος.

- Νιώθω καλύτερα. - Νιώθω κι εγώ πολύ καλύτερα.

Να πω την αλήθεια, ποτέ δεν ένιωσα τόσο καλά στη ζωή μου.

Να κεράσω τσιγάρο;

Πλάνα ταινίας "Στους Άμμους της Ιβοζίμα" του Άλαν Ντουάν (1949)

Εντάξει! Ετοιμαστείτε! Πάλι πίσω στον πόλεμο!

Στην Οκινάβα, την πιο αιματηρή μάχη του Ειρηνικού,

πάνω από 12.000 Αμερικανοί σκοτώθηκαν ή χάθηκαν και 36.000 τραυματίστηκαν.

100.000 Ιάπωνες στρατιώτες και ισοδύναμος αριθμός πολιτών της Οκινάβα σκοτώθηκαν.

Πολλοί εξ αυτών διέπραξαν αυτοκτονία.

Οι Αμερικανοί ήταν ιδιαίτερα σοκαρισμένοι από τις 1.900 επιθέσεις καμικάζι,

οι οποίες βύθισαν 30 και προκάλεσαν ζημιές σε περίπου 360 ναυτικά σκάφη.

Οι Ιάπωνες στρατιώτες πολεμούσαν για τον Αυτοκράτορα,

που πολλοί τον λάτρευαν σαν θεό.

Πίστευαν ότι η παράδοση θα ντρόπιαζε τις οικογένειές τους,

αλλά ο θάνατος στο πεδίο της μάχης θα έφερνε την ύψιστη τιμή.

Όλοι οι στρατιωτικοί συμφωνούσαν ότι η εισβολή θα στοίχιζε πολύ αίμα.

Αλλά η συζήτηση για το πόσο θα στοίχιζε μαίνεται εδώ και δεκαετίες.

Ο Μάρσαλ είπε στον Τρούμαν στις 18/06 ότι δεν περίμενε πάνω από 31.000 απώλειες.

Το ηθικό όριο των ΗΠΑ μειώθηκε δραματικά στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο.

Οι βομβαρδισμοί αστικών περιοχών είχαν αρχίσει κατά τη διάρκεια του Α' ΠΠ,

όταν οι Ευρωπαίοι είχαν βομβαρδίσει εκατέρωθεν πόλεις των αντιπάλων.

Και πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι ΗΠΑ είχαν καταδικάσει έντονα...

τους ιαπωνικούς βομβαρδισμούς των κινεζικών πόλεων το 1937.

Όταν ο πόλεμος ξεκίνησε το '39,

ο Ρούζβελτ ζήτησε από τους πιλότους να απέχουν από την απάνθρωπη βαρβαρότητα,

δηλαδή το βομβαρδισμό ανυπεράσπιστων πόλεων.

Αλλά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '40,

μεγάλες πόλεις όπως Βαρκελώνη, Μαδρίτη, Σαγκάη, Πεκίνο, Νατζίνγκ,

Βαρσοβία, Λονδίνο, Ρότερνταμ, Μόσχα, Λένινγκραντ, Βουδαπέστη,

Βιέννη, Κολωνία, Βερολίνο και πολλές άλλες, είχαν βομβαρδιστεί σοβαρά.

Η Γερμανία είχε αρχίσει με θανατηφόρες επιδρομές στις βρετανικές πόλεις και...

οι Βρετανοί απάντησαν με πολλές επιδρομές πάνω από αστικούς στόχους στη Γερμανία.

Όταν ο Πτ/χος των ΗΠΑ Κέρτις ΛεΜέι έφτασε στην Αγγλία το 1942,

η στρατηγική της ΠΑ στόχευε τη Γερμανία μέσω βομβαρδισμών ακριβείας...

σε ζωτικές βιομηχανίες και δίκτυα μετα- φορών με εκτεταμένες ημερήσιες επιδρομές.

Μα τα πληρώματα δέχονταν καταιγιστικά πυρά.

Φοβούμενοι για τη ζωή τους,

πολλοί πιλότοι ακύρωναν τις από- στολές τους κι επέστρεφαν στη βάση.

Το ηθικό ήταν σε σημείο κατάρρευσης.

Ο ΛεΜέι εξέδωσε μία σειρά διαταγών στους πιλότους του.

Το ποσοστό ακυρώσεων είναι υπερβολικά υψηλό.

Η αιτία είναι ο φόβος.

Ως εκ τούτου, θα είμαι στο προπορευόμενο αεροσκάφος σ' αυτές τις αποστολές.

Και κάθε πλήρωμα που απογειώνεται και δεν πάει στο στόχο, θα περνά αεροδικείο.

Προσοχή!

Πλάνα ταινίας "Ατσαλένιοι Αετοί" (1949) του Χένρι Κινγκ

Μπορώ να σας πω τώρα ένα λόγο που η τύχη σάς είχε γυρίσει την πλάτη.

Το είδα στα πρόσωπά σας χθες βράδυ.

Το βλέπω και τώρα.

Ήσασταν στον αέρα αρκετά τελευταία...

και πιστεύετε ότι πρέπει να ξεκουραστείτε.

Με λίγα λόγια, λυπάστε τους εαυτούς σας.

Λοιπόν, δεν έχω πολλή υπομονή να εξηγώ για ποιο λόγο πολεμάμε.

Βρισκόμαστε σε πόλεμο, πόλεμο με πυρά.

Πρέπει να πολεμήσουμε.

Και κάποιοι από εμάς θα πεθάνουν.

Δε σας λέω να μη φοβάστε.

Ο φόβος είναι φυσιολογικός.

Αλλά σταματήστε ν' ανησυχείτε γι' αυτό και για τους εαυτούς σας.

Σταματήστε να κάνετε σχέδια, ξεχάστε την επιστροφή στην πατρίδα.

Θεωρείστε τον εαυτό σας ήδη νεκρό.

Μόλις αποδεχτείτε αυτή την ιδέα, δε θα είναι τόσο δύσκολα.

Τώρα, αν κάποιος εδώ μέσα δεν μπορεί να το χωνέψει,

αν θεωρεί τον εαυτό του κάτι ξεχωριστό...

κι ότι θα ρίξει το πρόβλημα κάτω από το χαλάκι,

το καλό που του θέλω είναι να αποφασίσει τώρα.

Επειδή δεν τον θέλω σ' αυτή την πτέρυγα.

Θα είμαι στο γραφείο μου σε πέντε λεπτά.

Μπορεί να με βρει εκεί.

Το ποσοστό ακυρώσεων έπεσε στο μηδέν.

Αλλά ακόμα κι έτσι, ο ΛεΜέι κοίταξε ν' αναθεωρήσει την στρατηγική,

απογοητευμένος από τους περιορισμούς των συμβατικών βομβαρδισμών.

Η έμπνευση ήρθε από τους Βρετανούς.

Ειδικότερα από τον περιβόητο σερ Άρθουρ "Βομβιστή" Χάρις,

ο οποίος δεν έκανε διάκριση μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών στόχων.

Ήταν ο Χάρις το Φεβρουάριο του '42 που...

πέρασε από τις ακριβείς μα επικίνδυνες επιδρομές στο φως της ημέρας...

στις περιβόητες μη ακριβείς επιδρομές τη νύχτα, που αδιακρίτως σκοτώνει πολίτες.

Οι ΗΠΑ είχαν στο παρελθόν διστάσει για μια τέτοια σφαγή,

αλλά τώρα όλο το 24ωρο οι βομβαρδισμοί συνεχίζονταν.

Οι Βρετανοί το βράδυ, οι Αμερικανοί την ημέρα.

Τον Ιούλιο του '43, βρετανικά αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένων αυτών του Χάρις,

κατέστρεψαν τη γερμανική πόλη Αμβούργο,

δημιουργώντας πυρκαγιές που ξεπερνούσαν σε ύψος το Εμπάιαρ Στέιτ.

Ο ΛεΜέι θεώρησε ότι μπορούσε ακόμα καλύτερα.

Και το Νοέμβριο του '43, η ΠΑ των ΗΠΑ κατέστρεψε το Μύνστερ.

Ήταν η αρχή ενός νέου πολέμου.

Τη νύχτα της 13ης Φεβρουαρίου 1945,

η όμορφη μπαρόκ πόλη της Δρέσδης στον ποταμό Έλβα,

που ήταν ασφυκτικά γεμάτη με πρόσφυγες λόγω του Κόκκινου Στρατού,

εξαφανίστηκε από προσώπου γης.

25.000 σκοτώθηκαν από βρετανικά βομβαρδιστικά τη νύχτα...

και ακολούθησε η ΠΑ των ΗΠΑ το επόμενο πρωί.

Η πόλη είχε μικρή στρατιωτική αξία.

Το συμμαχικό κόστος των βομβαρδισμών στην Ευρώπη...

ήταν τεράστιο σε ανθρώπους και αγαθά,

που προήλθε από το 1/4 των επιχειρήσεων των Βρετανών κι εν πολλοίς των ΗΠΑ.

Άξιζε όμως τον κόπο;

Οι επιδρομές επιβράδυναν τους ρυθμούς αύξησης γερμανικής παραγωγής όπλων...

και είχαν επιπτώσεις στο ηθικό των πολιτών,

σκοτώνοντας παραπάνω από 500.000 Γερμανούς, Ιταλούς και Γάλλους αμάχους.

Ανάγκασαν δε τη Λουφτβάφε να εκτρέψει δυνάμεις για προστασία της πατρίδας τους,

καθιστώντας τες έτσι μη διαθέσιμες για το σοβιετικό μέτωπο.

Αλλά η προάσπιση της χώρας τους και η επιδιόρθωση των καταστροφών...

ίσως στοίχισε λιγότερο στους Γερμανούς σε σχέση με τους εκτελούντες επιδρομή.