Devil in the Flesh

Η κυνική και μερικές φορές ορμητική νεολαία σ' αυτή την ταινία,

εκφράζει τα συναισθήματα των νέων που σαρώθηκαν...

από την αναταραχή που συγκλόνισε τον κόσμο την περίοδο 1914-1918.

Το Magico.one σε πρώτη προβολή παρουσιάζει:

ΑΝΕΜΟΔΑΡΜΕΝΑ ΝΙΑΤΑ

Ο πόλεμος τελείωσε!

Ο πόλεμος τελείωσε! Ανακωχή!

Ζήτω ο Πουανκαρέ!

ΛΥΚΕΙΟ ΚΛΕΜΠΕΡ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ Νο5

Συγνώμη; Το νοσοκομείο, παρακαλώ;

- Εκεί είναι. - Συγνώμη τότε.

Μας άφησαν μόνο αυτή τη γωνία για το λύκειο.

Πάμε, πάμε, δουλεύουμε! Πού είναι το σημαντικό;

Έχω βγάλει φουσκάλες στα δάχτυλα.

Αυτό θα έλεγες αν έσκαβες χαρακώματα;

Δε θα έλεγα τίποτα.

- Πόσοι είναι εκεί; - Μια γεμάτη δωδεκάδα.

Εδώ είσαι! Έλα, θα σε ντύσω.

Ήρθες πάνω στην ώρα. Μας τηλεφώνησαν. Μια μικρή φάλαγγα.

Να είσαι καλή, έρχονται από το μέτωπο. Σίγουρα δε θα φοβηθείς;

- Είναι απαραίτητο να ξεκινήσω. - Γιατρέ, από 'δώ η κόρη μου.

- Θα μας βοηθήσει. - Αισθάνομαι άσχημα.

Γιατί; Επειδή έρχονται τραυματίες; Γι' αυτό είσαι εδώ!

Δώστε ένα χεράκι, όλοι σας!

Έλα, τι περιμένεις;

Θεέ μου, πονάει!

Προχωρήστε.

Δεν προσέχει καθόλου.

Είσαι καλά; Τι έπαθες; Γλίστρησες;

Αυτές οι μαθητευόμενες!

Αν δε μένουμε όρθιοι, δε θα βοηθήσουμε τους άλλους στο περπάτημα.

- Δεν υπάρχουν αρκετά κρεβάτια. - Πήγαινέ τον στο δωμάτιο 3.

Χειρουργείο, κάντε γρήγορα!

- Νιώθεις καλύτερα; - Ναι, πάρα πολύ.

- Γλίστρησα τελείως σαν χαζή. - Δε γλίστρησες.

Είναι η πρώτη μου φορά. Ξέρω ότι δείχνω γελοία.

Θα αντέξω πιο πολύ αύριο.

- Πιστεύω ότι το συνηθίσω. - Δε νομίζω.

- Μα πρέπει! - Γιατί πρέπει;

Μάρθα! Πού πας;

- Η μητέρα μου. - Πες ότι φεύγεις.

Φεύγω!

Έμαθαν όλοι ότι λιποθύμησα;

Όχι απαραίτητα, ο κόσμος είναι πολύ ηλίθιος.

- Τι να σκέφτονται άραγε; - Ό,τι πιο κακό, αλλά μη δίνεις σημασία.

Ξέρεις τι πιστεύω εγώ;

- Το καλό μου; - Όχι, το θεώρησα φυσιολογικό.

Εδώ, κανείς ποτέ δε λιποθυμά.

- Ωστόσο, έτσι είναι τα πράγματα. - Ναι.

- Ήταν απαίσιο. - Τα βλέπεις;

- Θα μ' ενοχλούσε αν ξαναγύριζες. - Γιατί;

Δεν πρέπει ποτέ να το συνηθίσεις.

Ζαμπέρ! Πού πας;!

Βλέπεις; Δε μπορώ να το συνηθίσω.

- Αντίο. - Στο καλό, δεσποινίς.

Ένα, δύο! Ένα, δύο! Ένα, δύο!

Πάμε, πάμε, κάντε γρήγορα!

Ένα, δύο! Ένα, δύο! Κουνηθείτε!

- Κι εσύ. - Όχι, όχι άλλο για μένα, ευχαριστώ.

Θα έρθει η σειρά σου.

- Πες ό,τι θες, ίσως τελειώσει σύντομα; - Τι εννοείς;

- Ο πόλεμος. - Ο πόλεμος, ναι.

Κοίτα! Το κορίτσι σου από χθες!

Νίκησα! Γυρίζει πάλι στο νοσοκομείο!

Έχασες!

Μη με περιμένεις.

Η μητέρα μου δε σκέφτεται σαν εσένα, ήθελε να επιστρέψω στο νοσοκομείο.

Δεν είσαι φτιαγμένη να γίνεις νοσοκόμα, γιατί σε αναγκάζει;

- Να, δες εκεί, δεν είναι εθελόντριες. - Τι ξέρεις επ' αυτού;

Να μάθεις τον εαυτό σου.

- Δε χρειαζόταν να το πεις. - Γιατί;

- Είμαστε σε πόλεμο. - Όχι εμείς!

Άκου. Λέω να γνωριστούμε, με λένε Φρανσουά.

- Μάρθα. - Θα κάνουμε μια συμφωνία.

Δε θα μιλήσουμε ξανά για τον πόλεμο.

Ό,τι προαιρείσθε, για τα ορφανά του πολέμου.

Ευχαριστώ, ευχαριστώ.

- Να, δε χρειάζεται να μιλάμε γι' αυτό. - Όχι εγώ.

- Πού πας; - Παρίσι, για ψώνια.

Πότε θα επιστρέψεις;

Πότε θα επιστρέψεις!;

- Απόψε! - Είναι πολύ ώρα!

- Τι έπαθες τώρα; - Τίποτα.

- Δε θα πας στο λύκειο σήμερα; - Όχι, θα έρθω μαζί σου.

- Θα έρθεις στα μαγαζιά μαζί μου; - Πάρε το πόδι σου, ευχαριστώ.

Εντάξει λοιπόν, θα έρθω μαζί σου. Εκτός αν σ' ενοχλεί πάρα πολύ.

- Σ' αρέσουν τα γραμματόσημα; - Ναι, έχω τη συλλογή του πατέρα μου.

- Κι αυτό σ' ευχαριστεί; - Το κάνω για να τον ευχαριστήσω.

Αξίας 15 λεπτών από Μαδαγασκάρη, η σειρά με τα ζεμπού! (Ινδικό βόδι)

- Πολύ σοβαρές ασχολίες έχεις! - Απλά για να περάσει η ώρα είναι.

- 200 φράγκα, είμαστε εντάξει; - 200 φράγκα;

Αξίζει παραπάνω, είναι η σειρά των ζεμπού!

Δε θα κάτσουμε να το συζητήσουμε πολύ, κάνε ό,τι θες.

Είσαι τυχερός που χρειάζομαι τα χρήματα.

Ένα, δύο. Απήγαγες χορευτριούλα;

Δεν ξέρω καν αν ξέρει να χορεύει. Γρήγορα! Στην οδό Ντανού!

- Γεια σου και πάλι. - Για μένα είναι;

- Ναι. - Τα γραμματόσημά σου;

- Πιάνεις τα πάντα. - Τα πούλησες;

Δεν είναι αυτό.

- Έκανα μια εξαιρετική συναλλαγή! - Εντάξει, δε θα το πω σε κανέναν.

- Περιμένω κάποιους για φαγητό. - Ποιους;

Συγχώρεσέ με. Ήπιες χωρίς εμένα; Περίμενε.

- Σ' έπιασα. - Όχι για πολύ.

- Γκαρσόν; Δύο κόκκινα! - Όχι για μένα!

Άφησέ το, θα το πιω εγώ.

Κοίτα πώς έγινα, έχω ήδη κοκκινίσει!

Θα έπρεπε να μου το πεις, είμαι απαίσια!

Δες τι μ' έκανες να κάνω! Έβγαλα το καπέλο μου δημοσία θέα.

Θα σου κάνω μια ερώτηση, σ' αρέσει το χτένισμα σου;

- Γιατί; - Δεν είπα τίποτα!

Βλέπω ότι έχεις τα πιο ίσια μαλλιά.

Πολύ περίεργο.

Κανένας άντρας δε σου το έχει πει ποτέ αυτό;

Κανένας.

Τόσο το καλύτερο.

Πόσο χρονών είσαι;

Είμαι αρραβωνιασμένη.

Μου κρατάς μούτρα;

Σου κρατώ μούτρα... γιατί μου κρύφτηκες.

Μου είπες να σε περιμένω στην πόρτα του φωτογράφου.

Δεν το σκέφτηκα.

Σε πειράζει αν δω τις φωτογραφίες;

Όχι.

Δείξε μου τότε, τόσο άσχημη είσαι;

Δεν είναι καλές...

Πάντα ο πόλεμος, φυσικά.

- Πολύ όμορφος. - Έτσι πιστεύω.

Εντάξει, δεν είναι και κακός.

Και... τον αγαπάς;

- Φυσικά. - Και σ' αγαπά;

- Έτσι νομίζω. - Δεν είσαι σίγουρη;

Φυσικά και είμαι σίγουρη!

Σ' ενοχλεί πολύ;

Τι νόμιζες;

Ότι θα τρώγαμε μαζί.

Μπορεί...

- Είναι δηλαδή... - Τι;

Θα φάω στους γονείς του.

- Αλήθεια; Να σου πω, έχουν τηλέφωνο; - Ναι.

- Θα φας μαζί μου. - Και τι θα τους πω;

- Είσαι πολύ μακριά ή... - Όχι!

Τι όχι;

Θα τους πάρω μόνη μου.

Ευχαριστώ, θα πάρω το κρασί Πομάρ τώρα.

Μάρθα, το ξέρεις ότι δεν αγαπάς αυτόν τον στρατιώτη;

Έχεις πολύ θράσος.

- Και γιατί αυτό; - Γιατί είσαι εδώ.

- Μπορώ να φύγω. - Δε θ' αλλάξει τίποτα.

- Ευχαριστώ. - Θα μείνω.

- Όχι για σένα, για το αγριογούρουνο! - Σ' αρέσει το αγριογούρουνο;

Αυτό θέλω να μάθω, δεν έχω φάει ποτέ.

Δεν έχω πλέον του 1906, ζητώ συγνώμη.

- Ο κύριος θα πάρει του 1905; - Ναι, μου κάνει. Ευχαριστώ.

- Είναι μεγαλύτερο από σένα! - Είμαι 17, ξέρεις.

- 17 κι είσαι ακόμα στο λύκειο; - Ναι, δεν τα παίρνω πολύ.

Δε γίνεται να είσαι 17.

Μου είπες ότι ήσουν 13 όταν ξεκίνησε ο πόλεμος.

Θα γίνω 17 σε λίγους μήνες.

Μύρισε από το φελλό.

- Αλήθεια; - Για δοκίμασε.

- Ναι, ίσως. - Δεν το καταλαβαίνεις;

Φυσικά, έχεις δίκιο.

Σομελιέ;

- Κύριε; - Στο κρασί μύρισε ο φελλός.

Ο φελλός;

Κύριε, εκπλήσσομαι. Μου επιτρέπεται;

Κύριε συγνώμη, αλλά δε μυρίζει τίποτα.

- Υπάρχει κάποιο πρόβλημα; - Το Πομάρ μυρίζει φελλό.

Φελλό; Αλήθεια;

Ποτέ δεν είχαμε πρόβλημα μ' αυτό το κρασί ξανά.

Μου επιτρέπετε;

Ο κύριος είναι αναμφίβολα σωστός, αλλά...

- Δεν καταλαβαίνω τίποτα. - Λυπάμαι, αλλά είναι αλήθεια.

- Ανσέλμ; - Κύριε;

Πες μου, έχει τίποτα αυτό το κρασί;

Αυτά της Βουργουνδίας έχουν υψηλή συγκέντρωση τανίνης.

- Λοιπόν; - Όχι.

- Είναι Πομάρ του 1906; - Όχι, του 1905.

Όχι, τίποτα. Τι ακριβώς είναι, κύριε;

- Μυρίζει σαν φελλό. - Φελλό;

Φωνάξτε τον υπεύθυνο!

Κύριε Ζορζ;

Είναι πολύ απλό, έχω Πομάρ που μυρίζει σαν φελλός.

- Αν δε σας κάνει κόπος, θα δοκιμάσετε; - Παρακαλώ κύριε, σας πιστεύω.

Αλλάξτε αυτό το μπουκάλι.

Ζητώ συγνώμη. Τα υπόλοιπα ήταν καλά;

Τέλεια.

- Είσαι ίδια ο τρόμος! - Όλοι έχουν το κουμπί τους.

Αυτό είναι πολύ καλό!

- Δε μυρίζει καθόλου φελλό! - Ούτε κατά διάνοια.

- Τα πήγες πολύ καλά. - Ευχαριστώ, δεν ήταν τίποτα.

- Το ήξερα ότι με δοκίμαζες. - Πρόσεχε!

Μπορώ να έχω την ανταμοιβή μου; Ξέρεις ότι δεν τον αγαπάς.

- Πρόσεχε τα λόγια σου. - Φοβάσαι;

Παραδέξου το.

- Ναι, φοβάμαι λίγο. - Εμένα ή εσένα;

Δε σ' αφορά!

Εντάξει, ευχαριστώ. Ευχαριστώ.

Γιατί βιάστηκες;