The Locket

ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

- Κουράγιο! - Μην μιλάς. Δεν έχω τίποτα εναντίον της.

Μόνο που δεν την ξέρεις. Και δεν ξέρεις κανέναν που να την ξέρει.

- Αυτό δεν είναι ελάττωμα της. - Ναι, αν ήταν κάποια που το άξιζε.

- Σκέφτομαι τον Τζον. - Γιατί; Απλά θα ζήσει μαζί της.

- Εγκρίνεις δηλαδή τους ανόητους γάμους; - Φυσικά. Οι ξένοι δεν είναι συγγενείς.

Συγνώμη. Σας πειράζει, κύριε;

- Ευχαριστώ. - Σας ευχαριστώ, κα Γουέντελ.

- Χαίρεστε με το γάμο; - Κατενθουσιασμένη!

- Κι η νύφη έχει κάνει μεγάλο σουξέ. - Είναι υπέροχη.

- Γοητευτικότατη. - Σας ευχαριστώ, κύριε.

- Πώς είπαμε ότι την λένε; - Νάνσι.

- Νάνσι τι; - Δεν ξέρω!

Δεν αφορούσε την θεία σου, Τζον.

Αν υπάρχει τέλεια γυναίκα στον κόσμο, θέλω να την γνωρίσω.

Εντάξει κύριε, θα στην γνωρίσω.

Νάνσι!

Θέλω να σου γνωρίσω δύο από τους λιγότερο αντιδραστικούς συγγενείς μου.

Η θεία Λουίζ και ο θείος Άρθουρ Γουέντελ.

- Χαίρω πολύ, κα Γουέντελ. - Ώστε εσύ είσαι η Νάνσι.

Ήταν υπέροχο που κάνατε τόσο μακρύ ταξίδι ως την Φλόριντα.

Ο Τζον χάρηκε τόσο πολύ, δε θα παντρευόταν χωρίς εσάς.

Και μεις χαρήκαμε. Αφήσαμε τα πάντα και ήρθαμε με αεροπλάνο.

Λυπάμαι που ήταν τόσο βιαστικό κυρία, αλλά τώρα που...

Μην με αποκαλείς κυρία και φέρε μου ένα ποτό.

- Σαμπάνια; - Χαίρω πολύ που σας γνωρίζω, κε Γουέντελ.

Απόδειξέ το τότε.

Γιατί να μη θες να φιλήσεις τις πραγματικές ανιψιές;

- Είναι πολύ όμορφη! - Είναι τυχερή.

- Αν είσαι όμορφη, είσαι και τυχερή. - Αν είσαι τυχερή, γίνεσαι και όμορφη!

Μας συγχωρείτε, παρακαλώ;

- Χαίρομαι που σας βλέπω! - Παρομοίως!

Νομίζω ότι με συμπάθησαν.

- Ξέρεις κάτι; - Τι;

Ήταν μια εξαιρετικά διορατική παρατήρηση.

Γλυκέ μου, το θεωρείς δεδομένο κι είναι βλακεία σου.

Δε θεωρώ τίποτα δεδομένο αν δε δω το δαχτυλίδι στο δάχτυλό σου.

Ζω σ' έναν ονειρικό κόσμο. Τσιμπιέμαι για να το πιστέψω.

Νομίζω ότι πάντα ήθελα να σε παντρευτώ, Νάνσι.

Ακόμη και πριν σε συναντήσω.

Είμαι πολύ χαρούμενη. Θέλω να μ' αγαπάς, πάρα πολύ.

Και μην υπογράψετε καμία συμφωνία κατά τις ημέρες 20, 23 και 27...

Είστε πλέον υπό την επήρεια της Αφροδίτης και παραμένετε πλούσια!

- Πλούσια; - Καταπληκτικό!

Δεσποινίς Πάτον; Πότε γεννηθήκατε;

- Για ένα λεπτό! - Δεν εννοούσα το έτος, μόνο ημερομηνία.

3 Νοεμβρίου.

Οι γεννημένοι στον σκορπιό είναι πιστοί, γενναιόδωροι και θυσιάζονται.

Είναι έμπιστοι φίλοι και ιδανικοί για σύντροφοι.

- Αλήθεια; - Και βέβαια!

Ανεκτικοί, ευγενικοί, ευφυείς και ανεξάρτητοι.

- Σίγουρα είσαι στην σωστή σελίδα; - Εγώ είμαι.

Ηρέμησε, θα διαβάσω σύντομα και το δικό σου.

Συγνώμη, κύριε.

Στη βιβλιοθήκη είναι ένας κύριος που θέλει να σας δει. Δεν ήθελε να πει τ' όνομά του.

Είπε ότι είναι πολύ σημαντικό.

- Συγνώμη γλυκιά μου, επιστρέφω αμέσως. - Φυσικά.

Ω, βλέπω ότι αυτά ήταν απλά τα πλεονεκτήματα!

Στ' αρνητικά, ίσως είναι πολύ σκληροί, εγωιστές, αδιάφοροι και καταστροφικοί.

Μάλιστα;

Νομίζω ότι πρέπει να σας συστηθώ.

- Είμαι ο Δρ Μπλερ. - Τι κάνετε;

Εξασκώ την ψυχιατρική εδώ στη Νέα Υόρκη.

Μάλιστα. Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;

Είδα στην εφημερίδα φωτογραφία με την κοπέλα που προτίθεστε να παντρευτείτε.

- Σήμερα, νομίζω. - Ναι.

Ναι, αυτό φοβόμουν.

Είναι... πραγματικά ατυχές.

Μπορώ να ρωτήσω αν την γνωρίζετε καιρό;

Δε νομίζω ότι σας αφορά.

Γιατί ήρθατε; Τι θέλετε;

Συγνώμη που θα είμαι αυτός που θα καταστρέψει την ευτυχία σας.

Αλλά νομίζω ότι μόλις ακούσετε τα γεγονότα, θα μ' ευχαριστείτε.

- Η Νάνσι ανέφερε ότι έχει ξαναπαντρευτεί; - Παντρευτεί;

Μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο;

Ναι, απολύτως.

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που την είδα τελευταία φορά, αλλά είναι η Νάνσι.

- Δεν έχει αλλάξει. - Είμαι σίγουρος ότι υπάρχει κάποιο λάθος.

Αν η δις Πάτον είχε παντρευτεί, θα μου το είχε πει.

Δεν μπορεί να είναι λάθος. Ήταν η γυναίκα μου επί πέντε χρόνια.

Δεν με εκπλήσσει που δεν σας το είπε.

Η ειλικρίνεια την ξεπερνά. Είναι απρόσωπος, διεστραμμένος χαρακτήρας.

Κατέστρεψε τη ζωή τριών αντρών που γνωρίζω.

- Κι όσον αφορά εμένα... - Μια στιγμή.

Φυσικά ίσως και να κάνει πως δεν με ξέρει.

Περιμένετε να πιστέψω τον λόγο σας αντί του δικού της;

Οι δηλώσεις μου αποδεικνύονται από τα ιατρικά αρχεία.

Δεν έχω το χρόνο για να ερευνώ αρχεία.

Θ' αποδείξω ότι ψεύδεστε και χωρίς τ' αρχεία.

- Πότε είναι τα γενέθλιά της; - Τα γενέθλιά της; Μισό να σκεφτώ.

Ένας σύζυγος ποτέ δε ξεχνά τα γενέθλια της γυναίκας του.

Όχι, όχι, το επαναφέρω στη μνήμη μου. Είναι το Νοέμβριο.

- Νοέμβριο πόσο; - Στις τρεις, δεν έχω δίκιο;

Καλέσατε, κύριε;

Δεν πειράζει. Και...

Φρόντισε να μην ενοχληθώ για τα επόμενα λεπτά.

Μάλιστα, κύριε.

Γνωρίσατε την δίδα Πάτον το 1938.

Ναι, στο Μαϊάμι, όπου πήγα να δω έναν ασθενή.

Παράξενο...

αλλά εκείνη την εποχή νόμιζα ότι ήταν το πιο τυχερό μου ατύχημα.

Λυπάμαι πολύ!

Είχε λίγο τραυματιστεί, γι' αυτό επέμεινα να την συνοδεύσω σπίτι της.

Κι από εκείνη τη στιγμή, ουσιαστικά δεν ξαναχωρίσαμε.

Υπέροχη είναι επιεικής χαρακτηρισμός για την Νάνσι.

Φαινόταν τόσο τέλεια, ήταν πολύ φυσική.

Και παρά τη γνώση μου στην ψυχιατρική, δεν μπορούσα να βρω το παραμικρό ελάττωμα.

Το οποίο θα έπρεπε να με είχε πονηρέψει.

Διότι κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο τέλειος.

Ήξερε ότι ήμουν 36, δεν είχα χρήματα και είχα πολύ λίγα να προσφέρω,

αλλά για μεγάλη μου τύχη έδειχνε ότι δεν την πείραζε.

Δεν ήμουν ο πρίγκηπας των ονείρων αλλά δέχθηκε το υποκατάστατο.

Σε λίγες μέρες παντρευτήκαμε και μετά από σύντομο μήνα του μέλιτος,

επιστρέψαμε στη Νέα Υόρκη όπου συνέχισα την ειδικότητά μου.

Η Νάνσι βρήκε ένα διαμέρισμα.

Δεν μπορούσα να καταλάβω τι του έβρισκε η Νάνσι, αλλά σύντομα το ανακάλυψα.

Έμεινα κατάπληκτος με το γούστο και την εφευρετικότητα που επέδειξε.

Οπότε, ο καιρός περνούσε. Ήμουν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος.

Η ζωή μου ήταν πλήρης.

Εκείνο το πρωί πήγα στη δουλειά με την καρδιά μου να τραγουδά,

χωρίς να φαντάζονται τι με περίμενε.

- Καλημέρα, δις Γουάρτ. - Καλημέρα, γιατρέ.

Είναι ένας άνδρας στο γραφείο σας. Του ζήτησα να περιμένει έξω, αλλά δεν ήθελε.

- Είπε το όνομά του; - Όχι, κύριε. Δεν είναι ασθενής.

- Δρ Μπλερ; - Μάλιστα;

- Εκπλήσσομαι. Σας περίμενα μεγαλύτερο. - Σας έστειλε κάποιος εδώ;

Όχι, ήρθα από μόνος μου. Ονομάζομαι Κλάιντ.

Λυπάμαι. Δεν κουράρω χωρίς ραντεβού.

Μου το 'πε η γραμματέας. Δεν ήρθα για συνεδρία. Θέλω κάποιες συμβουλές.

- Λάθος άνθρωπος, είμαι ψυχαναλυτής. - Λίγα λεπτά χρειάζομαι.

Τώρα δεν μπορώ, κε Κλάιντ. Μιλήστε με την γραμματέα μου...

Πρέπει να με ακούσετε. Κινδυνεύει η ζωή ενός ανθρώπου.

Είναι στην πτέρυγα μελλοθανάτων. Θα πεθάνει αύριο και δεν είναι ένοχος.

Δεν μπορώ να το αποδείξω, αλλά ξέρω κάποιον που μπορεί.

- Μα αυτό δεν έχει σχέση με μένα. - Κι όμως έχει.

- Να δείτε τον εισαγγελέα - Θέλω εσείς να τον δείτε.

- Κε Κλάιντ, σας το ζήτησα και πάλι... - Όχι!

- Τα έχετε πιει; - Αντέχω το αλκοόλ.

Προτιμώ να φύγετε ησύχως, αλλά αν με αναγκάσετε...

Ελάτε, πετάξτε με έξω.

Αγαπητέ μου φίλε, φερθείτε λογικά.

Μετά δυσκολίας θα πείσω τον εισαγγελέα για μία υπόθεση που δε γνωρίζω.

- Για κάποιον που ούτε καν τον έχω ακούσει. - Δεν τον έχετε ακούσει;

Την παντρευτήκατε. Μιλώ για τη σύζυγό σας. Αλλάζουν τώρα τα πράγματα;

Η Νάνσι είναι φοβερή γυναίκα, αλλά δε θα' λεγα ότι σας ζηλεύω.

Τι υπονοείτε μ' αυτά που λέτε;

- Τι ξέρετε για τη γυναίκα μου; - Ίσως αρκετά για να κατηγορηθεί για φόνο.

Έχετε κάνα ποτό να με κεράσετε;

Δεν χρειάζεστε ποτό.

Καθίστε, παρακαλώ. Στον καναπέ άμα θέλετε.

Γιατί;

- Είναι πιο άνετα. - Μάλιστα, κύριε;

Δις Γουάρτ, δεν μπορώ να δω κανέναν τώρα. Θα ειδοποιήσω εκ νέου.

Ενημερώστε με παρακαλώ, κε Κλάιντ. Δεν μπορώ να βοηθήσω αν δεν συνεργαστείτε.

Το ξεκαθαρίζω εξαρχής, δεν είμαι ασθενής σας.

Προέρχεται από την υστερία. Δε θα πετύχετε αν δεν ανασυγκροτηθείτε.

Κανείς δε θα σας άκουγε στην παρούσα κατάσταση.

- Θέλω να σας πω τα γεγονότα, αυτό μόνο. - Κι εγώ θέλω να μάθω την αλήθεια.

Όχι αυτήν που θέλετε να μου πείτε.

Ήθελα να τον ψυχολογήσω. Θα έφτανα στην ρίζα του προβλήματος.

Αλλά ήξερα ότι ήταν αδύνατο στην κατάστασή του.

Παρότι ανησυχούσα για την Νάνσι και ήταν απολύτως φυσιολογικό,

ωστόσο πρέπει να ομολογήσω, η μαζοχιστική μου περιέργεια με ωθούσε.

Πόσο καιρό γνωρίζετε την Νάνσι;

Δύσκολο να θυμηθώ από πότε δεν την ήξερα.

Θυμάστε το πρώτο σας ραντεβού;

Πολύ ψυχιατρική αντιμετώπιση, γιατρέ.

Συγνώμη. Θυμήθηκα την πρώτη φορά που συνάντησα εγώ την Νάνσι.

Ναι, με εντυπωσίασε πολύ.

Πέρασαν τρία χρόνια από τότε που ήρθε στη σχολή ζωγραφικής μου.

- Την θυμάμαι. - Είστε καθηγητής τέχνης;

Είμαι ζωγράφος πορτραίτων. Δεν έβγαζα τα προς το ζην οπότε πήρα μαθητές.

Καταλαβαίνω. Κι η Νάνσι ήταν μία μαθήτρια.

Από εκείνη την ημέρα, για μένα ήταν η μία και μοναδική.

Το ήξερα από την στιγμή που την είδα.

Ήταν η τέλεια κοπέλα που πάντα φανταζόμουν, που περιμένα να γνωρίσω.

Κάτι που γίνεται πραγματικότητα.

- Καταλαβαίνετε τι εννοώ; - Καταλαβαίνω. Συνεχίστε παρακαλώ.

Δεν την είδα όταν μπήκε. Κάποιος την έφερε.

Θα πρέπει να την κοίταζα περίεργα, γιατί... γέλασε.

Συγνώμη.

Χαίρετε.

Δεν με ξέρετε. Είμαι η Νάνσι Μονς.

- Η Θέλμα μ' έφερε. - Πολύ καλά.

- Είπε ότι δε θα σας πείραζε. - Καθόλου.

Δεν σας το είπε;

Μάλλον δεν είχε την ευκαιρία. Την μάλωνα συνέχεια.

Κάθε φορά που δίδασκα κάτι, έκανε το αντίθετο.

Δε θα με πείραζε αν είχε ταλέντο.

- Σίγουρα δεν το εννοείται αυτό. - Και βέβαια το εννοώ.

- Απορώ πώς δεν την έχω διώξει. - Σας παρακαλώ, μην το κοιτάτε!

- Γιατί; - Μακάρι να μην το είχατε δει.

- Πολύ ενδιαφέρον. Ποιος σας δίδαξε; - Ο πατέρας μου.

Γι' αυτό ξέρω πως δεν είναι καλό. Ασχολούμαι απλά για να περνά η ώρα.

- Αλλά θέλετε να μάθετε, σωστά; - Όχι και τόσο.

- Απλά σας τρομάζει. - Όχι.

Απλά δεν μ' ενδιαφέρει.

Θέλω να πω... δεν το πήρα ποτέ στα σοβαρά.

Για μένα εννοώ.

Τότε γιατί χαραμίζετε τον χρόνο μου; Πιστεύετε ότι το απολαμβάνω;