The Boat on the Grass (Le bateau sur l'herbe)

Hou op.

Hou toch op.

Het doet je niets, hè?

En als ik nu een been breek?

Een been of een arm?

Welk sterrenbeeld ben je?

Maagd.

En als je een oog kwijtraakt? Heb je daaraan gedacht?

Precies, dat kan gebeuren.

Een eenogige Maagd. God, heb medelijden.

- Het geeft niet. Je moet het aangeven. - Wat aangeven?

Mij. Bij de sociale zekerheid.

Anders is het hartstikke illegaal. Daar moet je hier niet mee spotten.

Sociale zekerheid, mijn reet.

Dat is alleen voor armen en nietsnutten.

En die wil ik hier niet hebben.

Geen schooiers op deze boot.

Rustig aan. Ik wacht al vijf dagen op mijn geld.

Morgen.

Morgen, mijn reet.

Luister.

Er is me iets opgevallen.

- Wat dan? - Een invasie.

- Een invasie? - Ja.

- Waarvan? - Van luiheid.

Het heeft je overgenomen.

Nu wordt-ie mooi. Jij hebt net een uur naar jezelf zitten kijken.

Als iemand hier iets doet, ben ik het. Ik doe een keer zoveel.

- Dat is normaal. - Hoezo?

Jij werkt voor mij.

Oké.

Prima.

Perfect.

Wil je een klassenstrijd?

David.

Haar spiegel. Geef hier.

Haar lievelingsspiegel.

Uit Milaan of Birmingham, ik weet het niet meer.

- Zeggen ze hier ook "zeven jaar ongeluk"? - Ja.

Zeven jaar ongeluk. Ploert.

Gaat het?

Jezus.

- Wat heb je? - Wat ik heb?

Hij is verstuikt.

Hoe zeg je dat in het Frans?

Verzwikt, verstuikt?

Verstuikt, hij is verstuikt. Hij wordt dik.

Niet aankomen, mijn god.

- Het wordt niet dik. - Wat weet jij daarvan?

Blinde. Je bent een zeeman van niets.

- Draag me. - Hoe?

Op je rug. Ik kan er de rest van de dag niet op staan.

Wacht, mijn schoen. Toe maar.

Ik moet de dokter bellen.

Mijn kleine teen is gebroken.

- Heb je het telefoonnummer? - Ja.

- Je loopt. - Absoluut.

Je houdt me voor de gek.

Een beetje.

Is ze blond?

We krijgen het nooit af.

Het is prutswerk.

Tegen de tijd dat we kunnen vertrekken, zijn we seniel.

Hier. Eet wat noten.

Dat is goed voor de diabetes.

Ik heb geen diabetes.

Mooi, want het zijn geen noten.

Heeft ze rood haar?

Hun huid is als zijde, zegt men…

…en zo wit als melk.

Ik heb nog nooit een rooie gehad.

- Dit is het bewijs. - Waarvoor?

Dat je verliefd bent.

Dat beneemt je de eetlust.

Die kip stinkt, dat beneemt me de eetlust.

Verliefd.

Mag ik de sleutels?

Zeg eens, even serieus…

…je zult toch niet verliefd zijn als we weg gaan?

Verliefd? Je bent gek. Nee, het is gewoon een meisje.

Ik ken haar nog maar…

…12 dagen.

Mooi.

En heb je…

Heb je een "dingdong" gehad?

Wat is dat nou weer? Spreek eens Frans.

Hebben jullie gevreeën?

Wat gaat jou dat aan?

Vertel nou.

Je kunt het mij wel vertellen. Ja of nee?

Ja of nee?

Het maakt mij niet uit.

Wil je een appel?

Nee, ik wil je auto lenen.

Ik twijfel, omdat je een slechte chauffeur bent.

Een auto is als een tandenborstel. Die leen je niet uit.

Had dat eerder gezegd, dan had ik de bus genomen.

- Nu kom ik te laat. - Kom eens.

Je ruikt naar zweet.

Je zweet echt ongelofelijk veel. Neem even een bad.

- Ik was me thuis wel. - Waar, in je wasbak?

David, hoor eens.

Vergeet die stomme kamer en blijf hier.

Je leeft hier als een lord.

Een lord.

Dat is een probleem, snap je?

Probleem, probleem…

Jij maakt er een probleem van.

- Kom. - Krijg ik die sleutels nog?

Ja, waar gaan jullie heen?

Restaurant, bioscoop.

Nee, daarna.

Weet ik niet.

- Hier. - Eindelijk.

Dat is de sleutel van het appartement op Rue du Cherche-Midi.

Zeg dat het van jou is.

Tegen wie?

Tegen haar.

- Echt? - Waarom niet?

David?

- Wat? - Hier.

Pak aan.

Niet boos zijn.

Ik ben je baas niet. Dat was een grapje.

Ciao.

Dag, baas.

Dag.

Morgenochtend om acht uur stipt beginnen.

Bedankt.

Er zit een foutje in.

- O, nee. - Jawel.

Het is geen 182, maar 172.

O, ja, u hebt gelijk.

Hou het wisselgeld maar.

Bedankt, meneer.

- Nog wat champagne? - Ja.

Bedankt.

Ik moet zo naar huis.

Dit is Jean Lafitte, op Radio Joy Ride met een belangrijke aankondiging…

…voor alle schepen in zeegebieden Doggart, Cromarty, German Bight.

Het bericht luidt als volgt.

"Te zijn of niet te zijn."

Einde bericht, over.

Hij weer.

Ben je nou niet eens klaar met die onzin?

Ik bel de politie.

Ze hebben je zo gevonden.

We hebben werk te doen, ga van dit kanaal af.

Ik meen het.

Ik hoor u luid en duidelijk. Over en uit.

Alles op het laatste moment…

…zelfs geen tijd om het ijs te pakken.

Eindelijk.

Ik vat nog kou.

Ik schrok me een ongeluk.

Ik dacht dat u weg was.

Nee, Léon.

Mevrouw is terug.

Ze was er zomaar, met allemaal gasten.

Ja, ze is terug.

Ik zei dat u weg was. Ik zag de auto wegrijden.

Dat was David.

Ah.

- Heb ik iets verkeerd gezegd? - Nee, hoor.

Hebt u melk? Mag ik een glas?

Hallo, ga maar.

Gefeliciteerd met dit prachtige kapsel.

O, u laat me lachen.

Kom.

Goedenavond.

Moeder.

O, jongen.

Je bent er. Wat een verrassing.

Wat een verrassing.

Je bent er.

Ik ben er, jij bent er, je vrienden… We zijn er allemaal.

Ja. Wat fijn je te zien.

Léon zei dat je in Parijs zat.

- Léon had het mis. - Ja.

- En jij hebt gelogen. - Ik?

Ja. Je zei dat je me zou schrijven.

- Dat heb ik ook gedaan. - Wanneer dan?

Ik kon ze niet versturen.

Drie maanden geen enkel bericht. Dat is veel. Te veel.

Ik heb de brieven, ik laat ze je zien. Ik heb ze allemaal.

- Wat is dit voor pruik? - Ik hou van mijn pruiken.

- Vreselijk, moeder. - Je hebt kritiek op alles wat ik doe.

Het staat je echt niet.

Wat een grapjas.

Zo gemeen.

Meneer en mevrouw Lagrève.

Mijn zoon, Olivier, die hebben jullie nog nooit ontmoet.

- Jawel. - O, ja?

En Jean-Pierre Rossand, een jonge dichter.

Hij is geweldig.

Hij schrijft prachtige gedichten. Die moet je lezen.

Jean-Claude, Olivier, mijn kleine Olivier.

- Kom, we moeten de taart aansnijden. - Ja, laten we dat doen.

Christine, uw moeder, heeft veel over u verteld.

O ja?