Hannah Gadsby: Something Special

GEFILMD IN HET SYDNEY OPERA HOUSE

OP HET LAND VAN DE VROEDVROUWEN VAN DE EORA-NATIE

Bedankt.

Ik ben laatst getrouwd.

Ik weet het.

Het is leuk.

Ik ben er blij mee.

Daar gaat deze show over.

Het wordt een romantische komedie.

Jakkes.

Nee maar echt, dit wordt een aangename show.

Ja.

Ja, het wordt een aangename show...

want dat ben ik jullie verschuldigd.

Ja.

Ik heb jullie mijn persoonlijke problemen voorgeschoteld, de afgelopen jaren...

en jullie staan nog steeds aan mijn zijde. Bedankt.

Maar het is tijd voor een beloning.

Dus dat wordt het, een beetje ta-da.

Een uur lang gaan we ons goed voelen.

Ik ga ervoor zorgen dat jullie, een ruimte vol vreemden...

zich samen goed voelen.

Handen boven de lakens.

Een klein lesbisch grapje erin gegooid.

Een goed begin, zou ik zeggen.

Een goed begin.

Voordat ik begin...

wil ik wel erkennen dat de wereld vergaat.

Ik wil niet dat jullie denken dat ik me er niet bewust van ben.

We zijn gedoemd. We zijn de pineut.

Maar ik denk niet dat ik het kan oplossen.

Niet vanavond.

Niet in de toegewezen tijd.

Dus ik negeer het gewoon...

en het komende uur gaan we ons samen goed voelen.

Daarna kunnen we teruggaan...

naar de massa-extinctie die we zijn.

Zijn jullie er klaar voor? Goed.

Daar gaan we.

Jenney is de naam van mijn echtgenote. Ja.

Klap maar om een feit.

Ik noem haar Jenno...

want zo zijn wij.

Ze vindt het schattig, dus dat is geweldig.

Dat is een goed resultaat zonder moeite. Daar moet je blij mee zijn.

Het was een steile leercurve voor ons...

om een bruiloft te organiseren.

Hetero's hebben een hele duidelijke mening.

Ze hebben een duidelijke mening over bruiloften. Dat wist ik niet.

Het is een ding.

Omdat ik al zo lang niet ben uitgenodigd...

wist ik niet dat het een speciale gelegenheid was.

Wie had dat gedacht? Hetero's.

We hebben blijkbaar veel fouten gemaakt.

We hadden bijvoorbeeld een haaientaart.

Ja. Onze bruidstaart was een bijzondere taart.

Er kwam een grote haaienkop uit de bovenkant.

Het was een witte haai. Bedankt voor het vragen.

Hij had twee moordlustige ogen, twee rijen tanden...

omdat, feiten.

Hij kwam uit de bovenkant van de taart. 'Haaientaart.'

We hadden van die figuurtjes die op een bruidstaart horen.

Hoe heten ze? Kapornamenten? Ik weet het niet zeker.

De meeste mensen hebben een bruid en bruidegom, maar wij natuurlijk niet.

Wij hadden twee otters...

hand in hand.

Ik weet het.

In de bek van de haai.

Mensen vonden het niks.

Ze waren ontzet.

'Waarom heb je een haaientaart? Ik vind het niks.'

Zo klinken ze niet.

Zo hoor ik ze, en dat is een belangrijk onderscheid.

Maar we hadden een goede reden voor onze bijzondere taart.

We wilden namelijk een christelijke bakker om de tuin leiden.

We wilden een christelijke bakker een homo-bruiloftstaart laten maken...

en dat is gelukt.

'Nee, het is geen bruidstaart. Ik word tien.'

Eitje. Zo goedgelovig.

Ze geloven alles, christenen.

Hij gaat dus naar de hel.

We moeten allemaal ons best doen voor deze homoseksuele agenda.

Christelijke bakkers één voor één naar de hel sturen.

Heel efficiënt activisme, toch?

Ik zei niet voor wie dit een aangename show is.

Mijn fout.

Ik voel me goed.

Een van de redenen dat Jenno en ik moeite hadden met de bruiloft organiseren...

is omdat we er allebei nooit over nagedacht hebben.

Het plannen van de 'speciale dag.' Blijkbaar hoort dat.

Als dame onder ons...

hoor je buitensporig veel tijd door te brengen met fantaseren...

over het kleurenschema en de bloemschikking...

van de dag dat je wordt weggegeven. En ik...

heb daar nooit over nagedacht.

Want voor mij was het lange tijd geen optie.

Ik ben opgegroeid in een periode...

waarin wij homo's niet eens een snelweg mochten adopteren.

Laat staan trouwen met iemand die we wilden aanraken.

Waarom zou ik mijn tijd verspillen?

Jenno is biseksueel...

dus technisch gezien had zij er half over na kunnen denken.

Maar dat heeft ze niet gedaan. Te druk.

Typisch biseksueel, of niet?

Toch? Nee.

Nee, ik heb geen gelijk.

Dat is een akelig stereotype.

Maar ik schep graag op dat ik met een biseksuele vrouw ben getrouwd.

Omdat het een specifiek soort man van streek maakt...

dat ik graag van streek maak.

Want dit is een beslissing.

En jij was dat niet.

Nogmaals, ik heb niet gezegd voor wie dit een aangename show is.

We vonden onze bruiloft geweldig. Dat moet ik even zeggen. Het was erg leuk.

We hielden een kleine ceremonie thuis. Gewoon een hoop vrienden en familie.

Alleen mijn vrienden en familie...

want ik ben de prioriteit.

Dat is een grap, en het is niet mijn beste grap...

dus bedankt voor het warm-lauwe applaus.

Jullie voelen de sfeer aan. Dat waardeer ik.

Nee, het was omdat Jenno Amerikaans is.

'Wat? Diversiteit.' Graag gedaan.

Het kwam door de pandemie. De grenzen gingen dicht...

dus Jenno's familie en vrienden konden niet komen...

wat triest is.

Maar tegelijkertijd, is het dat echt?

Een van de dingen in de huwelijksindustrie die ik niet begrijp...

is de druk op het aanzoek.

In de periode tussen je verloving en je trouwdag...

in dat kleine perineum van tijd...

Zo is het. Het is een klein perineum van tijd...

want het is niet de bestemming, maar het is leuk om er te zijn.

In dat kleine perineum van tijd...

wil iedereen alleen maar weten hoe je het aanzoek hebt gedaan.

Hoe heb je het gevraagd?

Wil je haar naam niet weten?

'Nee. Wat maakt het uit?'

Blijkbaar moet je een aanzoek doen op het strand of bij zonsondergang of zo.

Zonsondergang snap ik, die zijn mooi. Maar het strand? Rot op.

Ik haat het strand.

Ik vertrouw zand niet.

Echt niet. Het zit nooit waar het zegt dat het zal zitten.

Zes maanden nadat ik op het strand ben geweest...

vind ik een parel op mijn lichaam.

Dat is weer zo'n perineum grapje, als je erover nadenkt.

Een parel in een hooiberg. Hij snapt hem.

Een aanzoek moet een groot, romantisch gebaar zijn.

Het is alles of alleen naar huis.

Toch?

En ik begrijp niet waar de romantiek hoort te zitten...

in een aanzoek.

Want voor zover ik weet...

is een aanzoek in het beste geval omgekeerde spontaniteit.

In het ergste geval is het een hinderlaag.

In het beste geval hebben de partners een overleg.

Ze overleggen en maken een plan. Ze stellen een aanzoek voor, wat raar is.

En dan maken ze een takenlijst...

met rekwisieten en een bestemming...

een strand, bijvoorbeeld.

Dan begint een van de partners de takenlijst af te werken...

terwijl de andere partner vergeet dat ze er ooit bij betrokken waren.

Dus als het aanzoek eindelijk plaatsvindt...

zeggen ze: 'O, mijn god. Ik ben zo verrast.'

Moet je die ring zien. Zoiets moois heb ik nog nooit gezien.

Hou op.

Ik meen het. Je hebt die ring zelf gekozen.

Stop met jezelf gaslighten.

Het is gênant.

Maar dat is het best mogelijke scenario.

Anders is er geen overleg.

Dan denkt een van de partners dat ze een parel zijn.

Het lef.

Van wat ik ervan begrijp, in de cis-heterowereld...

is het de man.

Dat is absoluut een grove generalisatie.

Maar het is ook 100 procent waar.

Ik heb zelf onderzoek gedaan.

Mijn eigen vooroordeel bevestigd.

Maar het is de man, wat grappig is.

Want wie gaat er het beste om met afwijzingen?

Mannen die denken dat ze een parel zijn.

Dus een betere tijdsbesteding kun je je niet voorstellen.

Zeg je 'ja', gaan we trouwen.

Zeg je 'nee', dan stalk ik je. Romantiek.

Het is een val.

Bedankt. Erg aardig.

Alsof er bordjes worden opgehouden.

Ik heb Jenno ten huwelijk gevraagd.

Dat was geen gegeven. Ik ben niet de man.

We hebben een echte queer-relatie...

wat betekent dat als het gaat om de taakverdeling...

we de taken verdelen op basis van vaardigheden...

en op basis van wie er genaaid kan worden.

En het werkt. Echt waar.

We zetten bijna altijd de vuilnisbakken buiten.

Bijna elke week.

Het is geweldig.

Maar ik heb een aanzoek gedaan. We hebben het overleg wel gehad.

We besloten dat wij ook wat van dat administratieve voorrecht wilde.

Daarna hebben we er niets aan gedaan. We hadden het druk. Typisch.