Sophie and the Baron

'DE MAGIE VAN SAMENWERKENDE ARTIESTEN IS GRENZELOOS.'

Dames en heren, hier is Baron Wolman.

BARON WOLMAN - ROLLING STONE'S EERSTE HOOFD FOTOGRAFIE

Toen Sophie met het idee kwam om samen te werken...

BARON WOLMAN FOTOGRAAF

was het eerste wat ik dacht: Yes.

SOPHIE KIPNER KUNSTENAAR

Als hij nee had gezegd, was het raar geweest.

Godzijdank zei hij ja.

Ben je aan het filmen? - We filmen. Ja, het werkt.

Waar is m'n koffie?

Verdorie. Al op.

Ik heb Baron ontmoet toen ik achter de bar stond in Londen.

Hij kwam binnen en ik maakte wodka-tonic voor hem of zoiets.

Ik wist gewoon dat er iets speciaals aan hem was.

Ik realiseerde me pas wie hij was toen hij weg was.

Dat hij alle iconische foto's van Jerry Garcia gemaakt heeft...

die staat te zwaaien, en Mick Jagger...

en alle Janis Joplin foto's.

Zijn Woodstock-foto's.

En Jimi Hendrix met z'n gitaar. Hij fotografeerde...

de belangrijkste momenten in de muziekgeschiedenis.

Ik maakte een wodka-tonic voor hem en hij vond het lekker.

We raakten in gesprek, en hij was zo'n bijzondere, aardige man.

Hij vond m'n drankje lekker, en we hadden een goede start.

Dat doen dj's altijd.

Ik heb zo'n rare lach.

Toen ik klein was...

vond ik de wereld erg chaotisch.

De eerste keer dat ik door de zoeker van een camera keek...

verstilde het lawaai, en begreep ik de chaos.

Ik kan het niet uitleggen, maar ik had de regie...

als ik door de camera keek en een foto maakte.

Op dat moment besefte ik dat het iets belangrijks was in mijn leven.

Ik was nogal een vrijgevochten kind.

Ik groeide op in een omgeving waar iedereen bezeten was van muziek.

Muziek was overal.

M'n vader was muzikant en songwriter, m'n broer was muzikant.

M'n moeder was balletdanseres. Ik kon er niet omheen.

Ik snap ook waarom Barons werk me zo aantrok.

Dat kan niet anders als je zo bent opgegroeid.

Ik had gewoon het gevoel dat het toeval was.

Ik dacht: Ik vraag hem gewoon...

of ik een paar van zijn foto's opnieuw mag interpreteren.

Ik heb met veel kunstenaars samengewerkt.

Ze gebruiken een foto...

en passen die aan...

maar nooit als een één op één samenwerking...

waarbij we praten over het eindresultaat en hoe we dat bereiken.

Als je de gok niet waagt, weet je nooit wat er gaat gebeuren.

Er is iets heel leuks aan omdat jongere kunstenaars...

een heel andere kijk hebben op het leven, en op kunst.

En ze komen met iets...

dat, op mijn leeftijd, compleet nieuw is.

Blind tekenen is iets dat elke kunststudent leert...

om je te helpen uit je hoofd te komen.

Het is een coördinatietechniek waarbij je tekent zonder te kijken.

Die techniek gebruikte ik als basis om mijn eigen stijl te ontwikkelen.

Wanneer begon je hiermee? - Ik was in Londen...

en ik organiseerde etentjes.

We probeerden spelletjes te bedenken en ik had zoveel kunstmateriaal.

Dus gaf ik iedereen een stuk papier en zei: 'Teken degene tegenover je...

zonder naar beneden te kijken of je pen op te tillen.'

Dat deden we, en we speelden stoelendans...

we lachten en dronken wijn, en het werden onvergetelijke avonden.

Maar voor mij gold dat het m'n angst wegnam...

om beoordeeld te worden als ik aan het tekenen was.

Tijdens het blind tekenen kijk ik niet, maar daarna kijk ik altijd.

Ik moet schaduwen aanbrengen en het tot leven brengen.

Het begon zo natuurlijk.

Ik weet nog dat ik dacht: Wat is dit leuk.

Het gaf mijn liefde voor kunst een nieuwe impuls.

Ik teken direct, snel...

vanuit een instinctieve emotie.

Op dezelfde manier zoals Baron op dat moment een foto moet maken.

Daarna kunnen we het bewerken en verbeteren.

Toen ik terugkwam in de VS...

en Baron me had uitgenodigd om z'n archieven te bekijken...

leek me dat de perfecte kans voor een samenwerking.

Omdat ik later dat jaar de kans kreeg om te exposeren.

Ik had geen idee...

wat het resultaat zou zijn als ze kijkt naar wat ik doe...

en ze het proces doorloopt om te maken wat zij maakt.

ZOEKEN NAAR DE FOTO

Je kunt als kunstenaar onmogelijk je leven leiden...

zonder je bewust te zijn van wat Baron heeft gedaan.

Ik denk dat zijn werk...

zozeer in onze cultuur geïnfiltreerd is dat je zijn werk wel moet kennen.

Dankzij zijn foto's weten we zoveel van die artiesten.

Ik maak even een foto.

Ze was zo stoned tijdens die sessie.

Echt? - Ja.

Ze ziet er superstoned uit. - Ja, echt he?

Zijn ze niet geweldig?

Deze is goed, maar jij vond volgens mij van niet.

Ik vind hem heel cool, ik vraag me alleen af...

of het daarmee lukt? - Inderdaad.

Da's Karen. Dat was de cover van Rolling Stone.

DE GROUPIES EN DE REST

Dat zou wel eens...

Die zou geweldig zijn. - Inderdaad.

Wacht even. Wie is Karen?

Karen was de groupie op de cover van het groupie-nummer.

Ze staat open voor samenwerking met mijn werk, en ik zie geen reden...

om niet open te staan voor haar interpretatie van mijn werk.

Het is heel vleiend.

Alles zo.

Dit is Timothy Leary.

Oh, wauw. - De LSD-gast.

Daar is ze dan. - Die is geweldig.

HOU VAN DIEREN EET ZE NIET OP

Die zou geweldig zijn. - Geweldig.

Ik moet blijven kijken. Kijk naar al die gezichten.

Ja, met deze ga ik beginnen.

Ik begin met de Woodstock-foto.

Ik ga een blinde tekening maken van Baron Wolmans beroemde...

Woodstock-foto.

Ik heb geen idee wat er uit haar interpretatie voortvloeit.

De druk is hoog.

Als zij een foto pakt en er iets mee doet...

en er meer van maakt, dat snap ik.

En dat geeft echt heel veel voldoening.

Ik verwacht dat het een succesvolle samenwerking wordt.

Het leukste hieraan is is wanneer je stopt...

en kijkt, dan zie je wat er gebeurd is.

Z'n oog lijkt op die andere tepel.

Het is zo cool.

Daarom is blind tekenen zo leuk.

Het is leuk omdat het altijd anders is en ik ben iedere keer verbaasd.

Als ik constant had gekeken zou het me nu al vervelen.

Ik zit te denken waar...

op de pagina dit staat?

Omdat ik heel gemakkelijk afgeleid word door bepaalde dingen.

Daar kijk ik naar...

en dan denk ik na over diegene, over zijn leven...

hoe z'n moeder was.

Dat soort rare dingen. Dan vergeet ik waar ik ben.

Verdorie.

De timing om een werk over Woodstock te maken is perfect.

Een festival dat vrede en liefde promootte.

Barons foto's tonen de levendige anti-cultuur.

Te midden van de oorlog in Vietnam, burgerrechten en vrouwenrechten.

Als kunstenaar vind ik het heel belangrijk...

dat je je bewust bent van wat er speelt in de wereld.

En om iets vast te leggen wat we niet mogen verliezen.

Woodstock en Barons foto's doen me denken aan de verandering en eenheid...

die we nu zo hard nodig hebben.

Ik ben in 1959 afgestudeerd.

Destijds had je nog dienstplicht.

Ze stuurden me naar Berlijn.

Ik was een contraspion in Berlijn...

U VERLAAT DE AMERIKAANSE SECTOR

toen de muur gebouwd werd. Ik deed wat contraspionnen doen.

Ik pakte andere spionnen.

Ik haastte me naar de muur waar ze aan het bouwen waren...

en maakte foto's.

Ik schreef naar de krant. Ik zei...

'Ik ben een dorpsjongen in de frontlinie van wat de Derde Wereldoorlog kan worden.

Hebben jullie interesse in foto's en een artikel?

Dat hadden ze zeker. Ze publiceerden het hele verhaal en alle foto's.

Ze stuurden me een cheque voor 50 dollar.

Ik zei: 'Dit is m'n hobby.

Als ik geld verdien met m'n hobby, kan dat ook professioneel.'

Dat zie ik als het moment waarop ik professioneel fotograaf werd.

Ik zoom in om meer details van een bepaald stuk te zien.

Zo kan ik elke figuur beter bekijken.

Soms raken dingen daardoor uit verhouding...

maar ik vind details in het gezicht belangrijker.

Het is zo leuk. Alsof je al die mensen ontmoet.

Ik vind het geweldig dat haar hoofd hier zit, en haar lichaam daar.

Ze overspant zoveel karakter.

Dit kan ik wel eens gaan doen.

Wacht even. Ik heb een goed idee.

Ik wil zijn gezicht niet kwijtraken.

Dit heb ik nog nooit gedaan, maar ik kan nu...

bedenken waar m'n handen zijn.

Is dit valsspelen? - Nee.

Nee, ik speel niet vals. Ik teken nog steeds blind.

Ik kijk nog steeds niet.

Misschien is dit de manier om een menigte te tekenen.

Mijn trucje bracht me bijna in de problemen.

Dat gebeurt er als je dingen probeert en nieuwe regels maakt.

Nadat ik afzwaaide kwam ik terug en belandde in Los Angeles.

Ik maakte veel foto's in Los Angeles, Sunset Magazine...

en andere magazines.

Ik ontmoette m'n toenmalige vrouw, en zij was balletdanseres.

We waren verhuisd naar San Francisco zodat ze daar kon dansen.

Er was toen geen ballet in L.A.

We verhuisden naar de Bay Area.

We reden rond om te beslissen waar we wilden wonen.

Dus reden we rond en keken of we mensen zoals wij zagen.

Verwante zielen in de buurt. En zo kwamen we terecht in Haight-Ashbury.