Bart de Pauw Het Uur van de olifant

Ik heb gedacht: Zou ik dit nu wel doen?

Lijkt ons dit wel een goed idee?

Weer voor publiek en in een zaal, niet op tv.

Ik vraag me af: Ben ik nog mee?

Maar hé, het is oké nu. Het is het openingslied.

Er kan niet veel gebeuren, of ik vals zing of niet.

Want ik denk: Hé.

Misschien valt het vanavond wel mee.

Met knikkende knieën dit openingslied.

Misschien gaan ze straks lachen, of misschien ook wel niet.

Dan denk ik: Hé.

Misschien valt het vanavond wel mee.

Is het me straks wel van harte gegund.

Of verwacht men een of andere stunt.

Misschien zeg ik zo meteen toch iets verkeerds.

Kom ik weer over als een rund.

Maar denk daar niet aan nu, het is het openingslied.

Er kan niet veel gebeuren, of ik vals zing of niet.

Want ik denk: Hé.

Misschien valt het vanavond wel mee.

Onze twijfels zijn verraders en succes kent vele vaders.

Ben ik straks een wees.

Een lafaard sterft wel duizend keer...

dus als ik dit niet meer probeer, keer ik misschien...

nooit meer weer.

Dus ik kan maar beter gaan tijdens dit openingslied.

Ik zag nog niemand staan of iemand die de zaal verliet.

Dan denk ik: Hé.

Misschien valt het vanavond wel mee.

Dan denk ik: Hé.

Misschien valt het vanavond wel mee.

Goeienavond.

Wel, kijk, het is heel raar, mensen.

Je gaat mij niet geloven, maar ik heb dit ooit gedroomd.

Het is te zeggen, ik heb ooit gedroomd dat ik mijn ziel ging verkopen aan de duivel.

En de duivel vroeg aan mij: Wat wil je daarvoor in ruil?

En ik zei: Negentien optredens, allemaal grote zalen...

en allemaal met heel sympathieke mensen.

Ja, toch? Ja, hè?

En met aan de piano:

Jef Neve.

Nee, dat ging niet, zei de duivel. Maar Miguel Wiels kan ik je geven.

Ik moet daar nog iets van.

Dus ik zit een beetje in de hel vanavond, eigenlijk.

Nee, dat is binnenkort K3 in het Sportpaleis.

Oké, mensen.

Ik moest ook nog een praktische mededeling geven van de organisatie.

De organisatie vroeg om tijdens de voorstelling de gsm's uit te zetten.

Ik vond dat een beetje een overbodige vraag...

want meestal zetten de mensen de gsm spontaan uit als ik in de buurt ben.

Ik weet ook niet waarom.

We mogen er toch mee lachen, hè? Ja, hè?

Ik weet dat sommige mensen zich afvragen: wat gaat hij vanavond allemaal brengen?

Wat gaat dat allemaal zijn? Wat gaat hij allemaal doen?

Maar ik weet ook dat jullie naar hier zijn gekomen om je te amuseren.

Weet je, laat ons dat doen. Spreken we af dat we ons goed gaan amuseren vanavond?

Ja. Hè?

Ik ga verhaaltjes vertellen, we hebben filmpjes klaar staan...

ik ga nog liedjes zingen.

Ja, ik ga nog liedjes zingen.

Goed, hè?

Met andere woorden, we maken dus niet de show die niemand wou. Goed?

En als er een mopje niet valt vanavond, is dat geen probleem.

Dan schrappen we dat gewoon. Ik heb hier mijn boekje bij me.

Als een mopje niet valt, dan gebruiken we dat niet, dan doen we dat weg.

Ik zal eens een voorbeeldje geven...

van iets wat we ooit geschrapt hebben na een try-out.

Bijvoorbeeld: ik had een kleine observatie gemaakt.

Hoe noemen ze een groep vissen? Een?

School. - Een school.

Waar krijgen die les?

In lesbokalen.

Ah, toch.

Ah, dat is toch een blijvertje dan.

Viel compleet plat tijdens onze try-out in Charleroi.

Compleet.

Maar als er in de loop van de voorstelling iets is...

waarvan je achteraf denkt dat je het niet gepast vond...

zet het morgen op mail. Zet het op mail en stuur het naar...

Goed? En laat je daar maar eens goed gaan.

Miguel, jij moet maar zien of je daarop antwoordt of niet. Goed?

Nu, wat humor betreft: je kunt niet voor iedereen goed doen.

Dat is nu niet zo, maar dat was vroeger ook niet zo.

Ik weet niet of mensen zich nog Het Geslacht De Pauw herinneren.

Ja?

Dat was een beetje onze parodie op de realityreeksen van toen.

Maar voor heel veel mensen was dat verwarrend.

Heel veel mensen dachten dat dat echt was.

Die dachten dat mijn broer Tom echt zo'n zot was...

die met zijn auto overal tegen botste.

Ja.

Die dachten dat Maaike mijn echte vrouw was.

Het was voor mij soms al verwarrend.

Nu moet ik eerlijk zeggen: ik mis mijn ambacht wel.

Televisie maken, ik heb het heel hard gemist.

Pas op, ik ben de afgelopen zeven jaar nog wel blijven entertainen.

Weliswaar niet voor een groot publiek, maar voor een beperkter. Ja...

En ook niet in de spotlights of voor de camera's. Ook dat niet.

Allee, tenzij misschien nog een beetje voor de verborgen camera's.

Goeiendag, madam. - Ah, bonjour.

Moet hier nog gelachen worden? - Moet hier nog gelachen worden?

Ja. - Ja, heb je nog humor nodig?

Eigenlijk niet.

Moet hier nog gelachen worden, mevrouw? - Ja, wij lachen veel.

Ik ben nu entertainer aan de deur.

Dat meen je niet.

Heb je wat leute nodig?

Inderdaad, dus werkelijk...

Dat kan allemaal. De Man van Melle, ongelooflijk.

Hoe noemen ze een groep vissen?

Een school, zeker. - Waar krijgen die les?

In lesbokalen.

Ja? Is dat een goeie? - Ja.

Dan ga ik ze opschrijven.

Ik ga zeggen dat het een blijvertje is.

Het is niet omdat ik wijs dat je moet kijken. Moesjamaramaramara.

Ik heb ook wist-je-datjes. Drie wist-je-datjes voor 20 euro.

Wist je dat...

20 euro voor drie wist-je-datjes niet duur is?

Dat het wist-je-datje is uitgevonden door Romeinen?

Dat de euro is geïntroduceerd in 2002?

Voilà, dat zijn drie wist-je-datjes. - Mooi.

Voilà, dat is dan 20 euro, hè.

Ah ja, want ik heb nu die wist-je-datjes al gegeven, eigenlijk.

Dus ik moet betalen? - Ik zou moeten ontvangen, ja.

Maar wist je dat je daar een bonnetje voor krijgt als je wilt?

Goeiendag, mevrouw. Moet hier nog gevuurspuwd worden?

Je mag dat altijd eens doen. - Ja?

Heb je graag dat ik dat binnen doe of liever buiten?

Klaar voor? Oké. Goed.

Het gaat niet lukken.

Dat is 20 euro.

Waarvoor? - Voor mijn optreden. 20 euro.

Waar ga je optreden? - Hier.

Voor 20 euro? - Voor de deur heb ik opgetreden.

Ja, dat is goed. - Is het goed?

En hij ziet dat niet. Kijk. - Voilà, zie.

Wil je daar een bonnetje van? - Nee, jongen.

Mag dat in het zwart?

Ik doe ook goochelen in bijberoep.

Denk, mevrouw, aan een willekeurige kaart.

Welke is het? - Pijkenzot.

Pijkenzot. Schoppenzot.

Alsjeblieft.

Dat is koekenzot. - Godverdomme, ik was er bijna.

Ja.

Als ik wil, kan ik je man laten verdwijnen.

Oei, oei, oei.

Hoe heet je man? - Eddy.

Eddy, verdwijn. Weg, weg.

Eddy?

Voilà, de man is verdwenen.

Ik heb de woorden nog maar uitgesproken en hij is al verdwenen. Ongelooflijk.

Ik kan mijn eigen magische krachten soms... Dat ik denk...

Allee, waar zit jij nu? - Hij is verdwenen, mevrouw.

Je moet niet zoeken, mevrouw, ik heb hem laten verdwijnen.

Nog wat magie in het huwelijk, dat kan ik ook brengen.

Als je wilt.

Is hij weg?

Ah, mevrouw. - Is hij nu bij de buren?

Nee, mevrouw. - Hij is niet bij de buren.

Hij is weg, hè. - Je hebt hem weggetoverd.

Zo gaat dat, hè. Dat is misschien toch 50 euro waard.

Ja, jongen... - Maar hij is weg, hè.

Je bent ervan af. - Ik zal eens zoeken naar 50 euro.

En Eddy is terug. Alsjeblieft.

Ongelooflijk. Eddy.

Het was donker, zeker, waar ik je naartoe gestuurd heb?

Voilà, zie. Nog eens 20 euro voor een fotootje.

Ik wil gewoon contact met de mensen.

Het is toch waar, hè? - Ja.

Voilà. En als ieder voor zijn eigen deurtje lacht, is heel de straat vrolijk.

Ah ja, dat is juist. - Merci, hè. Tot ziens.

Dag, hè. - Dag, hè.

Zal ik eens een grappige anekdote vertellen uit mijn jeugd?

Oké. Ik ben ooit eens gaan fietsen.

Nog een anekdote of ça va?

Heel weinig mensen weten dat...

maar ik heb eigenlijk een heel ongelukkige jeugd gehad.

Ja, ja, ja. Ik ben te vondeling gelegd in 1968...

en dan nog een keer in 1970.

Mijn pleegouders haatten mij zo hard.

Ze hebben na mij nog twee zoontjes gekregen en speciaal om mij...

te koeioneren hebben ze die Dwaze Aap en Komen Eten genoemd.

Zo konden ze drie keer aan de trap per dag staan roepen:

Bart, Dwaze Aap, Komen Eten.

Dat is niet waar, ik heb geen spectaculaire jeugd gehad. Helaas.

Ik heb een heel eenvoudige jeugd gehad, ik ben eigenlijk afkomstig van Wachtebeke.

Ja.

Ah, zijn hier mensen van Wachtebeke? Ah.

Mijn ouders waren hardwerkende, eenvoudige mensen...

en bij ons thuis was eigenlijk mijn vader een beetje de humorist.

Mensen die Buiten De Zone nog kennen...

Maar dat is al heel wat kilo's geleden.

Op een bepaald moment speel ik de vader van Roxanne...

en dat is een typetje dat ongevraagd mensen aanspreekt...

met moesjamaramaramara.

Moesjamaramaramara.

Of die wees dan naar de grond.

En als de mensen keken, zei hij: