Notes from the Last Row (맨 끝줄 소년)

บันทึกจากหลังห้อง

พี่ครับ

พ่อเขา

ฆ่าคนตายล่ะ

ผมบอกว่า

พ่อเราฆ่าคนตาย

แต่นั่นมันแค่จินตนาการนายนี่

ไม่ใช่จินตนาการคาดเดาสถานการณ์ ต่างหาก

งั้นนายเห็นหนังสือโดนฉีก จริงๆอย่างงั้นเหรอ

ครับบังเอิญเห็นตอนเข้าห้อง เซยุนน่ะครับ

มีกระดาษเต็มถังขยะเลยครับ

ไม่อะ

เริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น

ยังเร็วเกินไปที่จะสรุปว่าเป็นเซยุน

ยังไม่มีอะไรแน่ชัดเลย

แต่ว่า

ช่วงนี้เซยุนแปลกๆไปครับ

อะไรแปลกไปยังไง

หลังกลับจากมหาลัยเขาก็ไม่ค่อย ออกจากห้องครับ

บอกให้ไปกินข้าว

รู้ไหมเรียกกี่ครั้งแล้ว

กินข้าวเสร็จต้องฝึกเขียนโค้ดนะ

ไม่สนโว้ยแม่งเอ๊ยบอกว่าอย่ามายุ่ง ไงวะ

ตอนนี้ฉันไม่สนเรื่องเขียนโค้ด นั่นแล้วอย่าเข้ามาในห้องฉันอีก

เพิ่งเคยเห็นเซยุนเป็นงั้นเลย

อ้าวทำไมมาคนเดียว

เจ้ายุนล่ะ

บอกว่าไม่กินครับ

อีกแล้วเหรอ

เฮ้อเมื่อวานก็เป็นแบบนี้

เมื่อเช้านี้เขาก็แทบไม่มีอะไร ลงท้องเลย

ช่วงนี้เด็กนั่นเป็นอะไรของมัน

มีเรื่องอะไรรึเปล่า

ผมก็ไม่รู้

สงสัยเขาจะรู้สึกไม่ค่อยดี

ตั้งแต่วันนั้น

ก็นะฉันก็ยังเป็นเหมือนกัน

ไอ้เด็กนั่นจะไม่กินข้าวกินปลาแล้ว หมกอยู่แต่ในห้องแบบนั้นได้ยังไง

ผมจะไปพาลงมาเอง

ที่รักช่างมันเถอะค่ะ

เอาไว้ฉันค่อย

เฮ้ยคิมเซยุน

ที่สำคัญที่สุดคือ

-ความสัมพันธ์กับคุณลุง -คิมเซยุน

เป็นอย่างที่คิดเลยครับ

นี่ลูกกินไม่ลงขนาดนั้นเลยเหรอ

ถ้าเป็นคัลบีจิมของคุณมินฮีนะ คงกวาดข้าวหมดถ้วยแล้วแท้ๆเชียว

พูดขึ้นมาทำไมเรื่องคนตายไปแล้ว เนี่ย

จริงด้วยสินะ

นั่นสินะคะ

เอาแต่พูดไม่รู้ตัวเลย

ขอโทษนะจ้ะขอโทษทีนะ

กินเถอะกินกันต่อเถอะ

บางทีอาจจะเป็นเพราะเรื่องงานศพ ก็ได้นะ

มันคาใจจนฉัน…พูดถึงแบบไม่รู้ตัวน่ะ

คือว่าเธอน่าสงสารมาก นี่นาคุณมินฮีน่ะ

ยังไม่ได้จัดงานศพเลยด้วยซ้ำ

ได้ยินว่าหาครอบครัวเธอเจอแล้วนี่คะ

เธอมีพ่อที่แต่งงานใหม่แล้ว แต่ว่าเขาก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เลย

เหมือนญาติใกล้ตัวที่สุดก็มีแค่ พี่สาวคนเดียวแต่พี่สาว

ก็ดันป่วยเสียไปเมื่อปีก่อนนี้เอง

ถ้างั้นงานศพจะทำยังไงล่ะครับ

ก็นั่นแหละจ้ะ

ไม่งั้นฉันคงต้องลอง ไปคุยกับประธานชมรม

อาสาที่โบสถ์ดูน่ะนะ

แล้วแบบนั้นก็น่าจะต้องระดมทุนกัน สักหน่อย

ไม่ได้หรอกคุณไปถามไม่ได้

ทำไมถึงไม่ได้คะ

ก็เรื่องระดมทุน

แบบนั้นมันเสียเวลาเกินไปนะ ต้องรีบๆจัดสิ

แล้วเดี๋ยวก็เป็นขี้ปาก ชาวบ้านไปทั่วด้วย

เหมือนไม่ให้เกียรติ คนที่ตายไปแล้วนี่

ถ้าติดที่เรื่องเงินเราก็จัดการได้

ผมจ่ายให้เอง

คุณน่ะเหรอ

อื้ม

ก็แหง

ยังไงเธอก็เคยทำงาน ให้บ้านเราอยู่ช่วงนึง

เราก็ควรจะช่วยดูแลเธอจนถึงที่สุดสิ เป็นหน้าคนที่เคยรู้จักกันไง

สมแล้วสมเป็นคุณจริงๆเลย

ทานเสร็จแล้วครับ

ผมก็ทานเสร็จแล้วครับ

ไอ้ห่าน่ารังเกียจฉิบหายไอ้เวรเอ๊ย

เอ๊ะ

อ่า

เซยุนน่ะตอนเจอที่มหาลัย

ก็ดูท่าทางปกติดีนะ

ในการบ้านเองก็ไม่มีอะไรแปลก ก็เรื่องสัพเพเหระน่ะ

ใช่แล้วครับเขาเป็นงั้นแค่ที่บ้าน พอมาเรียนก็ทำเหมือนไม่มีอะไร

แถมยังเล่นบาสกับเพื่อนด้วย

นายน่ะ

น่าจะต้องกลับไปที่โรงแรม

โรงแรมเหรอครับ

อื้อจอดเรือให้ดูฝั่งนั่งให้ดูพื้น

การยืนยันข้อเท็จจริงพื้นฐานน่ะ เป็นเรื่องสำคัญนะ

เฮ้ยๆโหยลงป่าว

โอ๊ยเอ้ยใช่ใกล้ถึงคาบแล้วไปก่อนนะ

-ไปแล้วเหรอ -ใช่ต้องไปแล้ว

-อ่าไปก่อนนะให้ตายเถอะ -อื้อ

เป็นนายจริงเหรอ

เซยุนเอ๊ย

ถ้าเป็นนายจริงก็คงดี

คิมซูฮุนไอ้ชาติหมา

ลูกชายแกไปจับแกได้เรื่องอะไรมาวะ

ผมคิดถูกครับครูเรื่องเซยุน

งั้นเหรอ

สรุปเป็นเซยุนจริงๆสินะ

ผมต้องไปขอร้องพี่แจชิกเลยนะครับ กว่าจะได้มา

โอเค

สำเร็จได้แล้วๆ

งั้นตอนนี้

เราแค่ต้องหาให้เจอว่าเซยุนไปรู้ อะไรมา

นี่ว่าแต่

ทำไมทำหน้างั้น

ครับ

ผมทำหน้าไง

ทำหน้าตาอย่างกับไปกินขี้มา

มันก็แค่

แค่อะไร

มีเรื่องจะพูดอีกเหรอ

ถ้ามีก็พูด

พอนึกถึงเซยุนแล้ว รู้สึกสับสนนิดหน่อยน่ะครับ

ที่จริงผมน่ะ

จนถึงไม่นานนี้ก็พอใจมากนะที่รู้ว่า ลุงเขาเลว

รู้ไหมครับทำไม

เพราะผมหมั่นไส้เซยุนนิดๆ

ก็เขาเพอร์เฟกต์ไปหมดเหมือน มีครบทุกอย่าง

แต่พอเห็นเซยุนช่วงนี้

คงเพราะเห็นเพื่อนลำบากผมเลย หนักใจไปด้วย

ก็ใช่ไงเล่า

เราก็กำลังช่วยเซยุนอยู่นี่ไง

เอ๊ะ

ไม่เข้าใจหรือไง

ถ้าเราหาเจอว่าคิมเซยุนไปรู้อะไรมา

เราก็อาจจะหาทางช่วยเขาได้ไง

ไม่รู้จักเหรอคิดอีกมุม

อ๋อ

คือมิตรภาพก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

การปิดบังความจริง ไม่ใช่ทางที่ดีที่สุดเสมอไปนะ

ตรงข้ามเลยการเปิดเผยความจริง ให้เพื่อนได้เผชิญกับมันนั่นแหละ

อาจทำเพื่อเพื่อนได้ดีที่สุด

เข้าใจนะ

จากนี้ไปถ้าเริ่มเขวให้คิดแบบนี้

พวกเรากำลังช่วยเหลือเพื่อนอยู่

ครับ

อ้อคือครูครับ

ผมมีข่าวใหม่ด้วยครับ

ข่าวใหม่งั้นเหรอ

วันอาทิตย์พี่สาวเซยุนพี่จองฮู เขาจะมาบ้านครับ

เพราะเป็นวันเกิดคุณลุง

วันเกิดคิมซูฮุนเหรอ

เซยุนเขาสนิทกับพี่สาวมากเลยครับ เหมือนโทรคุยกันบ่อยด้วย

งั้นเหรอ

ถ้างั้นตอนพวกเขาคุยกันสองคน

คอยฟังอย่าให้ตกหล่นสักคำ

ต้องได้เรื่องอะไรสักอย่างแน่

ถือเป็นการบ้านเก็บข้อมูลสัปดาห์นี้

รางวัลนักเขียนรุ่นใหม่ ถึง อีคัง

อือ

พี่เนี่ยเท่ยันลายเซ็นเลยนะครับ

เท่พอๆกับนิยายเลย

ถือเป็นเกียรติฉันเลย

เซยุนน่ะนะเฮ้อไม่สนใจด้วยซ้ำว่า ฉันเขียนอะไร

เอ้า

แล้วพ่อล่ะ

ไม่เห็นพระเอกวันนี้เลยแฮะ

พ่อเหรอ

พ่อของลูกเขาไปงานศพคุณมินฮีน่ะ

เสร็จแล้วก็จะไปทำธุระนิดหน่อย เดี๋ยวกลับมาตอนเย็นจ้ะ

อืมงานศพเหรอ

ต้องวันนี้ด้วย

สุดท้ายก็ได้จัดสินะ

โล่งอกไปนะที่ในที่สุดก็ได้ จัดงานศพสักทีนึง

ตอนแรกแม่ก็ว่าจะไปด้วยแหละ แต่พ่อเขาบอกว่าให้อยู่บ้านดีกว่า

น่ะจ้ะ

แม่จะไปที่นั่นทำไม

ทำไมพูดอย่างงั้นแม่ก็ต้องไปได้สิ

ก็แบบ

ก็แหมนานๆทีลูกสาวจะกลับบ้าน ถ้าแม่ไม่อยู่อีกคน

โอ๊ยเจ้าเด็กคนนี้

-ตื่นได้แล้วเหรอ -อื้อพี่มาแล้วเหรอ

นอนอิ่มแล้วหรือไงเนี่ย ไอ้ตัวขี้เซาเอ๊ย

นี่น้องยอมลงมาเพราะว่าลูกมานะเนี่ย

อะไรหมายถึงยังไง

เดี๋ยวนี้เจ้านี่น่ะเอาแต่ขลุกตัว อยู่ในห้องเล่นแต่เกม

ทั้งวันทั้งคืนลูกช่วยดุทีสิ

เจ้ายุนน่ะยังไงก็เชื่อฟัง พี่สาวตลอดเลยตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว

นี่นา

เด็กติดพี่สาวน่ะ

งั้นต้องโดนฉันสวดหน่อยแล้วล่ะ เฮ้ยไอ้เด็กนี่หนิ

ไม่รอดแน่วันนี้ฉันไม่ปล่อยไว้หรอก นี่บอกแล้วไงว่าให้เชื่อฟังฮะอ๊ะ

ดูทำ

-โอ๊ะ -โอ๊ยไอ้เด็กนี่ไอ้นี่หนิปล่อยเลยนะ

ไม่มีทางหรอกผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ

-นี่ -งั้นนั่งเล่นกันไปก่อนรอพ่อมานะจ๊ะ

หื้อ

-อย่าขยับถ้าขยับแล้วเดี๋ยวดึงเลยนะ -แม่เองก็มีไรต้องทำเยอะเลย

บอกให้ปล่อยไงหนึ่งสอง

หน้าไม่อายเลย

ไปงานศพยัยนั่นวันที่ครอบครัว รวมตัวกันเนี่ยนะ