Horton Hears a Who!

Horton Hears A Who! (2008) 23.976 fps runtime 01:26:10

Horton Hears A Who! ฮอร์ตันกับโลกจิ๋วสุดมหัศจรรย์

วันที่ 15 พฤษภา, ภายในป่าแห่งนูล วันที่แดดแรงร้อนจ้า...

น้ำในสระเย็นสมบูรณ์, ฉีดน้ำเริงร่า...

สนุกกับป่าหรรษา

ทันใดนั้นเอง ช้างฮอร์ตัน, ก็ได้ยินเสียงเล็กๆ

- สวัสดีเด็กๆ, พร้อมกันหรือยัง? - พร้อม

ลงมาเลย

ข้างล่างระวัง, ทอมมี่มาแล้ว

เคธี่ มาหรือยัง

นั่นไงล่ะ

นี่คือสัตว์ที่มหัศจรรย์ที่สุด ในป่านี้ แมลงใบไม้

เพื่อไม่ให้สัตว์อื่นจับกิน

มันก็เลยอำพรางตัวเป็นใบไม้

เกาะซะแน่นเชียว มานะ สหายน้อย ไม่ต้องอาย

ฉันคงเข้าใจผิดนะเด็กๆ

เห็นชัดว่าไม่มีแมลงใบไม้อยู่แถวๆ นี้

โอ๊ย!..ตอมรอบตัวเลย

ฉันคิดว่ากลืนเข้าไปตัวหนึ่งแล้ว

ทอมมี่, ล้วงออกที

ที่ชอบส่งเสียง "หึ" คือจิงโจ้อารมณ์ร้าย...

เธอไม่เชื่อว่าใครจะรู้ดีกว่าเธอไปได้,

เธอตั้งกฏทุกอย่าง และบังคับใช้มันทุกข้อ

พร้อมกับที่ตั้งตน เป็นหัวหน้าแห่งป่านูล

ทำไมผมเล่น กับเด็กอื่นไม่ได้ฮะแม่?

แม่บอกแกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่า

ป่าไม่ใช่ที่ ที่เราจะทำตัวบ้าบอ เหมือนเป็นสัตว์ป่า

แหม.. เจ้าช้างฮอร์ตันมันพิลึกจริงๆ

แต่พวกเด็กๆ ก็เรียนรู้อะไรจากเขาเยอะเลย

เรียนรู้ที่จะเป็น พวกงี่เง่าปัญญาอ่อนนะสิ

ฉันจึงสอน รูดี้ ซะเองไงล่ะ

ในขณะที่ จิงโจ้ยืนเยาะเย้ยอยู่

ฮอร์ตันเมื่อกี้ฉันมันส์สุดชีวิตเลย จะให้ดูอะไรอีกล่ะ

อีกครั้งหนึ่งที่ละอองเล็กๆ ลอยผ่านหูของฮอร์ตัน

และเขาก็ได้ยินเสียงแผ่วๆ อีก คล้ายกับมีคนตัวเล็กๆ ร้องให้ช่วยเหลือ

รู้มั้ยเขาคิดอะไร? เขาคิดว่าต้องมีใคร สักคนอยู่บนละอองเล็กๆ นั้น

หรืออาจเป็นครอบครัวก็เป็นได้ ครอบครัวที่มีเด็กๆ กำลังเติบใหญ่

ฉันอยากมีชีวิตอยู่

ฉันต้องไปแล้ว เคธี่ดูแลเพื่อนด้วย

เดี๋ยว.. กลับมาก่อน

เอาอีก! เอาอีก!

- ได้ยินเสียงใครกำลังมา - เอามาดูซิ

ส่งสัญญาณเตือน

ขอโทษนะ ขอย่ำหน่อย

โทษที วิกเกอร์แชม ฉันจะมาเก็บกวาดให้ทีหลัง

เอากระสุนมา.

กลิ่นกล้วยในยามเช้า หอมยั่วใจจริงๆ

ยิงระเบิดกล้วย

โอโห้เพื่อน เราเลี้ยงลูกด้วยนมเหมือนกันน่า

รู้สึกกระบวนการเจรจาสันติภาพ เริ่มไม่ได้ผลแล้วล่ะ

อยู่นั่นเอง. จับได้แล้ว

หวัดดี, เด็กๆ

เอาล่ะ ปลอดภัยแล้ว

ฉันรู้ ฉันได้ยินเธอพูดบางอย่าง

ฉันรู้ดี

เธออยู่ไหนนะ?

- ฮอร์ตัน - อุ๊ย! โทษที

ผมแค่ได้ยินละอองเล็กเรียกให้ช่วย

ละอองเล็ก ร้องให้ช่วยเหรอ?

ไม่ใช่ละอองเล็กๆ แบบนั้น มันน่าหัวเราะ

คุณคิดว่า มันเป็นอย่างงั้นเหรอ? ไม่ใช่

ละอองเล็กๆ ร้องให้ช่วยไม่ได้หรอก

จริงจังหน่อยสิ

แบบว่า มีคนตัวเล็ก ที่อยู่บน ละอองเล็กนี้, ที่ต้องการให้ผมช่วยน่ะ

น่าขำ

ไม่มีใครตัวเล็กขนาดนั้นหรอก

ก็เขาอาจไม่ได้ตัวเล็ก

- แต่เราอาจตัวใหญ่ ฮอร์ตัน! - จริงๆ นะ ..ลองคิดดูสิ

ถ้ามีใครที่อยู่ไกลแสนไกล

มองมาที่โลกเราตอนนี้

ในสายตาเขา เราอาจเป็นแค่ละออง

และอาจจะมีใครสักคน เดินมาและพูดว่า "ไม่มีคนตัวเล็กอย่างนั้นหรอก"

คนแรกก็ถามว่า: "คุณว่าผมโกหกเหรอ?"

คนที่ 2 ก็บอกว่า: "ถ้ามันใช่ ก็รับซะ"

ที่นี้หมัดก็ปลิวว่อน, และคนแรกก็หยิบก้อนอิฐขึ้นมา

และตอนต่อไป คุณอาจต้องปิดกระเป๋าหน้าท้องก่อน

ได้เลยเจ้าอ้วน, อยากเจอนี่ใช่มั้ย?

ไม่มีอะไรบนละอองนั่น

- แต่ผมได้ยิน. - งั้นเหรอ? จริงเหรอ?

งั้นทำไมฉันไม่ได้ยินอะไรเลยล่ะ?

ก็...

ถ้าเราไม่เห็น, ไม่ได้ยิน, หรือไม่รู้สึกอะไร..

มันก็ไม่มีจริง

แล้วการเชื่อเรื่องคนตัวเล็กๆ ในจินตนาการ, มันไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะทำ

หรือว่าจะทน ในพงป่าแห่งนูล?

งั้นเหรอ? ถ้าผมพยายามจริงๆ ผมสมควร...

- ที่จะเชื่อในสิ่งที่... - คุณต้องไม่ทำเรื่องแบบนั้น

ต้องไม่ไปพูดโกหกเรื่องนี้ กับใครๆ อีก

โดยเฉพาะเด็กๆ

ฉันไม่อยากให้คุณทำร้ายใจเด็กๆ กับเรื่องไร้สาระนี้

ชุมชนเรามีมาตรฐาน, ฮอร์ตัน.

ถ้าคุณอยากเป็นส่วนหนึ่งของมัน, คุณควรจะทำตามมาตรฐานนั่น

ฮึ, ขอให้มีวันที่ดีนะจ๊ะ

งั้นก็ได้, ผมจะถือว่ามันเป็นคำแนะนำ ขอบใจที่ให้ข้อมูล

ฉันไม่เข้าใจเลย. ฉันได้ยินเสียงเธอแน่.

มันชัดเจนเหมือนกับจมูกบนหน้าฉัน

ใช่แล้ว. เธออาจจะไม่ได้ยินฉัน

แน่นอน หูเธออาจจะเล็กมากแน่

ฉันต้องพูดให้ดังขึ้น

ฮัลโหล

มีบางคนอยู่ที่นั่น คุณอาจรู้ว่าใคร...

และอาจเห็นด้วย กับจิงโจ้อารมณ์ร้าย

เป็นไปไม่ได้, ที่จะมีคนตัวเล็ก

แต่มีได้ และมีจริง. เพราะฮอร์ตันพูดถูก

คำทักทายสั้นๆ เดินทางผ่านละออง และทะลุกลีบเมฆ

ถึงหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง.

เมืองที่ชื่อว่า ฮูวิลล์ เพราะเป็นที่อยู่อาศัยของ ชาวฮู...

ซึ่งมีแต่ความสุข และปลอดภัย มีแต่ข่าวดีให้รับรู้

ไม่เคยตระหนักว่าโลกของพวกเขา เป็นเพียงละอองบนดอกโคลเวอร์

ไม่ตระหนักว่าชีวิตแสนสุข อาจจะกำลังจบสิ้น

นายกเทศมนตรี ของฮูวิลล์, ชายที่ชื่อ แม็คด็อก...

ทุ่มเท และยุติธรรม แถมดูแปลกๆ เล็กน้อย

นายกกับภรรยา มีลูกกันไม่เว้นว่าง

ลูกสาว 96 คน อยู่นี่บ้าง โน่นบ้าง

96 คนให้รัก, 96 คนให้สอน

แต่นายกฯ มีเวลาให้ คนละไม่กี่วินาที

พ่อคะ หนูสอบได้คะแนนสูงสุด วิชา ประวัติศาสตร์ฮู

อ๋อ ประวัติศาสตร์ฮู พ่อจำมันได้ดี

ต้องอย่างนี้สิจ๊ะลูกจ๋า

- ฮูดี้เอาแปรงของหนูไปใช้. - ฮอลลี่เอาแปรงของหนูไปใช้

นี่ ดูทางโน้นสิ.

เอาล่ะ, เรียบร้อย

หนูขอมือถือสักเครื่องได้มั้ยค่ะ? เพื่อนที่ห้องของหนูมีทุกคนเลย

จริงเหรอ, มีกันหมดเลยเหรอ?

- อ้อ! พ่อจะเก็บไปคิดดูนะ - พ่อ ดูนี่

ฟัง.

ฟัน "น.หนู" ไม่ใช่ "ง.งู" จ้ะ ลูกรัก.

เป็นธรรมเนียมของฮูวิลล์,

ลูกคนโตขอนายกเทศมนตรี ต้องรับตำแหน่งต่อไป

แล้วใครคือลูกคนโต ที่จะได้รับตำแหน่งสูงสุด?

ก็คือโจโจ้ลูกชาย. ชาวฮูที่ตัวเล็กที่สุด

นี่, โจโจ้มีข่าวอะไรบ้าง? เกิดอะไร? แบบนี้ เขาเรียกอะไรนะ?

สำหรับเรามันชัดเจนมากพอว่า โจโจ้ไม่อยากรับตำแหน่งจากพ่อ

แต่เมื่อนายกฯ พยายามตอกย้ำ หลอกล่ออย่างเต็มที่

แต่โจโจ้นั่งเงียบเหงา เศร้าโศก ไม่ใยดี

- เฮ้ ทำไมเขาได้เวลามากกว่านะ? - ไม่ยุติธรรม

- ลูก, เฮ้... - แล้วทำไมเขาไม่พูด?

ผมคิดว่าเด็กคนนั้นกลัวว่า ถ้าเขาพูดไป

- เขาอาจทำให้พ่อผิดหวัง - รู้มั้ยอะไรที่สุดยอด?

นี้สิสุดยอด

ดูรูปผู้ชายและผู้หญิง ที่แขวนบนผนังนี้สิ

ลูกพ่อมีส่วนในตำนานที่ตกทอด ของตระกูลมาหลายศตวรรษ

รู้อะไรมั้ย? ปู่ของลูกเป็นนายกฯ ของฮูวิลล์

และคุณย่าทวดของลูก...

ใช่แล้วแหละ, และไล่ยาวไปถึง...

ทวด...

ทวด. ทวด...

ทวด.. ของปู่ทวด

สักวันพ่ออยากเป็นแบบนั้น

เป็นหนึ่งในบรรดาเหล่าทวด

จะบอกอะไรนะ โจโจ้ ไม่มีอะไรเหมือนการเป็นนายกฯ

พ่อได้สรุปมติที่ประชุม ออกกฎหมาย เสนออนุมัติงบประมาณ...

และในขบวนพาเหรดประจำปี พ่อก็เป็นคนที่ได้นั่งที่ลูกชิ้นยักษ์

สักวันหนึ่ง ลูกต้องเป็นแบบนั้นได้ โจโจ้

สักวันลูกจะได้ประดับ ตรานายกเทศมนตรีแล้วล่ะ

ลูกแค่จะต้อง...

เข้าใจที่พูดนะ?

เอาล่ะ ยอดเลย...

พ่อดีใจ ที่เราได้คุยกันแล้ว

และคิดว่าต้องคุยเรื่องนี้ต่อกับตัวเอง

ดี

เอาล่ะ น่าจะสบายแล้ว

แบบนี้ก็ใช้ได้นะ, มอร์ตัน. แบบนี้ก็ใช้ได้

เพียงแค่เรากับละออง คุยกันเรื่อยเปื่อย

เราเป็นชมรม, เราเป็นกลุ่ม, เราโหวตเสียงเรื่องนั้นกันได้

เราสามารถเข้าสมาคมลับ ที่ควบคุมสมดุลของพลังในโลก

และใครจะเข้าร่วมไม่ได้, นอกจากจะสวมหมวกแปลกๆ

- ฟังนะ, ฮอร์ตัน. - มอร์ตัน ฉันจำได้น้องมอร์ตัน

ฉันดีใจด้วยจริงๆ ที่นายเจอละอองอันนี้...

แต่นายอาจจะอยากคิดใหม่, เก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว

ทำไม?

ก็นายคุยกับดอกโคลเวอร์ มันดูไม่ดีเลยนะ

รู้มั้ยอะไรดูไม่ดี?

นาย, พูดถึงละอองนี้ เหมือนมันไม่ได้อยู่ตรงนี้

ทั้งๆ ที่ ละอองนี้ไม่เคยพูดถึงนายไม่ดีเลย

โชคดีกับความเพ้อฝัน. เรื่องความเหนือกว่าแล้วกัน

รู้มั้ย, ละอองจะคิดอะไรเกี่ยวกับฉันก็ได้ มันก็เป็นละออง

ฉันรู้แล้วว่า นี่มันเรื่องอะไร

มอร์ตัน, ไม่ว่าฉันกับละอองจะสนิทกันแค่ไหน

มันก็ไม่มีวันแทนที่นายได้

ฉันแค่เศร้าที่ต้องอธิบาย มาถึงจุดนี้อ่ะนะ

ยอดเลย ฮอร์ตัน ช่วยได้จริงๆ เลยเนี่ย

นายแค่เก็บเรื่องนี้ไว้อย่าบอกใคร แล้วไว้เจอกัน.. พยายามหน่อยนะ

- เฮ้ ฮอร์ตัน?ทำอะไรอยู่? - เปล่านี่

เราไม่ได้ทำอะไร.

เราอยู่ด้วยกัน

- เรานะใคร? - เรา, อะไร, เรา? ฉันพูดอย่างนั้นเหรอ?

ฉันไม่ได้พูดอย่างนั้นแน่ เพราะมันจะบอก เป็นนัยว่าฉันอยู่กับบางคนไม่ใช่อยู่คนเดียว

เอาล่ะ พวกเธอจะบอกกับใครไม่ได้นะ จริงๆ นะ ถ้ามีใครรู้เรื่องนี้ล่ะก็

มันอาจจะเลวร้ายมากๆ เลย

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม?

เราจะไม่บอกใคร และถ้าเราจะบอก

เราจะบอกเขาว่า อย่าไปบอกใครต่อ

ยอดเลย

เอาล่ะ, ตอนที่ฉันกำลังจะอาบน้ำ, เพราะผิวชั้นเริ่มจะแห้งและซีดเซียวแล้ว..

ขณะที่ฮอร์ตันกำลังเล่าเรื่อง, ละอองเล็กๆ ที่เขาเจอ ก่อนมันจะจมน้ำ

และก่อนที่มันเกือบจะพบจุดจบ

นายกฯ ก็เริ่มเดินทางตอนเช้า

สังเกตถึงสิ่งต่างๆ รอบตัว ว่าไม่เหมือนเดิม

แต่อย่าโทษฮอร์ตัน ที่ไม่รู้อะไร