A Cloud Never Dies

Hij is een wereldwijd bekende spirituele leider,

een geleerde,

een vredesactivist,

een schrijver en een dichter.

Wereldwijd gerespecteerd om zijn onderricht over mindfulness,

blijft hij een bescheiden Boeddhistische monnik

die zich het meest thuis voelt in de stilte van de natuur,

omringd door zijn gemeenschap.

Thích Nhất Hạnh heeft meer dan honderd boeken geschreven,

die wereldwijd door miljoenen worden gelezen.

Martin Luther King nomineerde hem publiekelijk,

voor de Nobelprijs voor de Vrede.

Maar hoe kon deze bescheiden zoeker uit centraal Vietnam?

de verschrikkingen van de oorlog doorstaan,

en tevoorschijn komen als een spirituele pionier,

die de leer van de Boeddha naar het Westen bracht,

en een kracht werd voor verandering in de wereld?

EEN WOLK STERFT NOOIT

Thích Nhất Hạnh werd geboren in centraal Vietnam in 1926,

onder de Franse koloniale overheersing.

Zelfs als kind,

was hij zich bewust van de politieke instabiliteit

en onrust in zijn land.

Toen hij negen jaar oud was,

zag hij een afbeelding van de Boeddha op de voorkant van een tijdschrift,

en ervoer een diep verlangen om net zo kalm en vredig te zijn

als die Boeddha.

Toen hij zestien jaar oud was,

werd hij novice monnik in de Từ Hiếu tempel

in de keizerlijke stad Huế.

Daar begon hij met zijn zenmeditatietraining,

terwijl hij ook buffels hoedde en in de rijstvelden werkte.

Al snel beheerste hij klassiek Chinees en Frans,

en legde hij zich toe op de studie van oude Boeddhistische geschriften.

Hij doorstond de Japanse bezetting

en de grote hongersnood die daarop volgde.

Terwijl veel van zijn leeftijdsgenoten hun toevlucht namen

tot buitenlandse ideologieën en geweld,

was hij vastbesloten om een andere manier te vinden

om zijn mensen van hun lijden te bevrijden.

- Toen ik opgroeide was Boeddhisme erg traditioneel,

en toch was ik ervan overtuigd

dat als we het Boeddhisme konden vernieuwen,

we veel mensen konden helpen.

Dat was omdat ik had geleerd dat er in het verleden

tijden waren geweest

dat het Boeddhisme in staat was om vrede te helpen herstellen.

Het is mijn overtuiging dat als het Boeddhisme

dat in het verleden kon,

het dit ook in het heden kan doen,

als wij in staat zijn het Boeddhisme te vernieuwen,

om er weer een levende traditie van te maken.

Als jonge monnik nam hij de naam 'Nhất Hạnh' aan,

wat ‘Eén Actie’ betekent.

Vastberaden het Boeddhisme te vernieuwen,

werd hij een van de eerste monniken van zijn generatie

die natuurwetenschap studeerde,

literatuur, economie en Engels.

Hij realiseerde zich al snel

dat monniken de maatschappij meer moeten bieden

dan alleen gezangen en gebeden,

en hij ontwikkelde het inzicht van ‘Geëngageerd Boeddhisme’

Stel dat je mediteert

in de meditatiehal,

en als je de bommen hoort

vallen

rondom

de meditatiehal is nog niet geraakt door een bom,

je bent veilig,

maar omdat je aan het mediteren bent

ben je je bewust dat er bommen vallen,

die huizen en mensen rondom de meditatiehal vernietigen

en je weet dat je gewoon niet verder kunt gaan

met zitten in de meditatiehal,

daarom ga je naar buiten, de meditatiehal uit

om mensen te helpen.

En dat wordt “meditatie in actie” genoemd.

in 1954,

toen het communistische Noorden

en het anti-communistische Zuiden om de macht vochten

was Vietnam verdeeld en geweld raasde.

Hij mediteerde intensief

gedurende deze tijd van verdriet en wanhoop

Pas toen hij de beoefening van aandachtig ademen ontdekte

in een oude tekst, vond hij de sleutel om zijn lijden te helen.

Hij breidde de beoefening uit

door een nieuwe manier van loopmeditatie te ontwikkelen,

door het gewaarzijn van de ademhaling

te combineren met iedere stap.

Deze praktische methodes voor het omgaan met pijnlijke gevoelens

kwamen centraal te staan in zijn onderricht,

en worden tegenwoordig toegepast door mensen over de hele wereld.

Hij richtte met zijn vrienden een centrum op in de bergen

waar ze geestelijk konden herstellen.

Ze noemden het "Phương Bối":

"Geurige Palmbladeren."

Ze realiseerden zich

dat alleen door samen te komen als een gemeenschap,

dicht bij de natuur,

konden zij de onderdrukkende atmosfeer

van angst en wanhoop weerstaan,

en hun inspanningen

om het Boeddhisme te vernieuwen volhouden.

Het was in deze tijd

dat Thích Nhất Hạnh een jonge biologiestudente ontmoette

die bezig was met een nieuwe aanpak voor sociaal werk

in de sloppenwijken van Saigon.

Door zijn leer geïnspireerd,

kwam zij ertoe zijn medewerker voor het leven te worden.

Later ontving ze de naam zuster Chân Không (ware leegte).

Slechts vier jaar later bereikte het dodelijke oorlogsgeweld Phương Bối.

Thích Nhất Hạnh en zijn vrienden

waren genoodzaakt hun veilige toevluchtsoord te verlaten

en hun droom verdampte als een wolk.

In 1961,

toen de oorlog voortduurde,

reisde Thích Nhất Hạnh voor studie en doceren

naar de universiteiten van Princeton en Columbia, in de Verenigde Staten.

Het was een tijd voor rust en herstel

van de verschrikkingen van de oorlog.

Zijn meditatie verdiepte zich

en hij ontdekte de mogelijkheid van ware vrede,

vrij te zijn van haat,

angst en verdriet,

in het hart van het huidige moment.

Later beschreef hij zijn inzichten daar

als "de eerste bloesems van ontwaken"

Toen het onderdrukkende Diệm-regime in Zuid-Vietnam omver was geworpen,

werd Thích Nhất Hạnh gevraagd terug te keren

om te helpen de Boeddhistische vredesbeweging te leiden.

Al gauw werd hij een lichtend voorbeeld in deze geweldloze

"derde macht"

die weigerde partij te kiezen in dit conflict.

Hij en zijn collega’s stichtten een uitgeverij,

een universiteit,

en een toonaangevende Boeddhistische krant

dat wekelijks 50.000 exemplaren drukte.

De krant berichtte over de protesten en publiceerde zijn vredesgedichten.

Deze werden overgenomen door bekende zangers uit die tijd

en werden gezongen in de straten.

- Dit is een gedicht dat ik schreef tijdens de oorlog in Vietnam,

Vannacht zijn de maan en de sterren getuige.

Laat mijn vaderland,

laat de Aarde bidden

voor Vietnam, haar doden

en branden, rouw en bloed

dat Vietnam zal herrijzen ​ uit haar lijden

en die zachte nieuwe wieg mag worden

voor de komende Boeddha.

Laat de Aarde, mijn land,

bidden dat nog eens de bloem bloeit.

De radio van Saigon,

de radio van Hanoi,

de radio van Peking,

begonnen de gedichten aan te vallen

omdat ze opriepen voor vrede.

Niemand wilde vrede.

Ze wilden vechten tot het eind.

Ik heb veel geleden.

Ik heb geleerd

wat oorlog is.

Ik heb broeders en zusters zien sterven.

En ikzelf,

ontsnapte aan de dood

ternauwernood.

in 1965,

stichtten Thích Nhất Hạnh en zijn collega's

de School van Jongeren voor Sociale Dienstverlening,

een onpartijdig "vredeskorps"

Zij trainden duizenden jongeren

om naar het door de oorlog verscheurde platteland te gaan

om verwoeste dorpen te herbouwen.

Maar het was gevaarlijk werk

en verschillende studenten waren doelwit en werden gedood

Wij volgden een programma

van plattelands-ontwikkeling.

We bouwden buurt- scholen in dorpen.

We werkten met wezen, oorlogsslachtoffers,

en ik kan wel zeggen dat we leerden

van vele leraren,

en onder deze leraren, ons eigen lijden,

onze eigen moeilijke situaties.

In februari 1966,

stichtte Thích Nhất Hạnh een nieuwe Boeddhistische orde.

Tegenwoordig heeft deze orde meer dan drieduizend leden wereldwijd.

De Orde van Interzijn werd geboren

als een spirituele verzetsbeweging.

En het is compleet gebaseerd op de leer van de Boeddha,

en als je de Eerste Aandachtsoefening leest

dan weet je dat het gaat

om de oefening van niet gehecht zijn aan denkbeelden

vrij zijn van alle ideologieën.

Dit is een direct antwoord op de oorlog.

De Eerste Aandachtsoefening:

“Bewust van het lijden veroorzaakt door fanatisme en onverdraagzaamheid,

zijn wij vastbesloten niets te verheerlijken

en ons niet vast te klampen aan enige doctrine,

theorie, of ideologie,

zelfs Boeddhistische…

Dit is de brul van de leeuw.