The Laureate

Tłumaczenie: zuza223

Nadchodzi ogień!

Szare nawiedzone oczy,

z roztargnieniem rażą

z szerokich, nierównych orbit.

Jedna brew urania nieco wody na oko.

Z powodu fragmentu pocisku,

wciąż dziedziczy głęboką skórę

jako głupi zapis starej walki świata.

Nadchodzą!

Stoję w gotowości z chłopięcym założeniem,

zaloty do królowej w jej wysokim pawilonie z jedwabiu.

Jak do tego doszło?

Kiedyś spytałeś mnie, jak powinniśmy opisać naszą miłość.

Powiedziałbym, że to wynik demonów, które powstały

z okopów Francji,

gdzie śmierć była zawsze na wyciągnięcie ręki.

Twoje wiersze o wilkach

rozmawiałem z pokoleniem ludzi, którzy dzielili twoje cierpienie.

Ale nie pozwolono mi wejść.

I tak oznaczyli mnie jako martwego,

dzień, w którym skończyłem 21 lat.

Uważali mnie za martwego, prawda?

W dniu, w którym umknęło mi dzieciństwo

rozpoczęła się męskość.

To był właściwy dzień na śmierć.

24 lipca.

Kiedy byliśmy małżeństwem, chciałam być wszystkim.

Chciałam być malarzem,

Chciałam walczyć o prawa kobiet.

Rozwiązywać własne losów.

Napisałeś bajki swoich dzieci, aby się za nimi ukryć

koszmary wojny, a ja je ilustrowałem.

Byliśmy...

Jeśli zaprosisz węża do swojego domu,

może nie powinieneś się dziwić, jeśli cię ugryzie.

Myślałem, że domek na wzgórzach.

Chata pełna książek, zdjęć, staników i...

przytulne zakątki.

kwiaty w ogrodzie,

ściany całe mokre.

żyłbym tam spokojnie

i śnij i pisz.

Zagłusza swoje grobowe krzyki.

Z przykrością piszę i mówię, że jest jakiś problem...

...zmarł z ran.

Dzień dobry.

Cześć, ojcze.

To wspaniała wiadomość.

Nie, cieszę się twoim szczęściem.

Od lat staram się, aby zobaczyli moje rysunki.

Czy twoja miłość do mnie była prawdziwa

lub produkt konieczności.

Desperacko próbowałam pomóc ci uciec do

niegroźnego świata, w którym twoja poezja może się rozwijać.

pocieszyłbym cię,

ale prawdopodobnie tego nie pamiętasz.

Proszę pamiętaj,

nasi weterani są tkanką naszego narodu,

i musimy ich wspierać.

Nasz następny czytelnik nie wymaga przedstawiania.

Pan Siegfried Sassoon.

Dziękuję.

Udręka Ziemi

pochłania oczy,

dopóki piękno nie zabłyśnie we wszystkim, co możemy zobaczyć.

Wojna jest naszą plagą.

A jednak wojna uczyniła nas mądrymi

i walcząc o naszą wolność,

jesteśmy wolni

od ran,

i gniew na wroga,

i rzeczy utracone, pożądane.

Wszystko to musi minąć.

Jesteśmy szczęśliwym legionem,

bo wiemy, że ten czas

jest tylko złotym wiatrem, który potrząsa trawą.

Twoje wiersze przyjęły się dobrze, Sassoon.

Podobnie jak twoje.

- Witaj, Robercie. - Witaj.

Miałem nadzieję usłyszeć niektóre z twoich najnowszych,

a przynajmniej stary wiersz, być może.

Robert nie ma nic nowego do przekazania.

Kolejna runda, John?

Oczywiście, panie

- Robert. - Tak?

Czy czujesz się dobrze?

Tak oczywiście.

Tęsknię za naszym życiem we Francji.

Czyż wtedy nie było złego życia, prawda?

Uderzający deszcz, kałuże błota,

szczury i dalej.

Chcesz.

Tak. Dobrze...

Często powtarzam, że wojna to nie koniec, ale...

to dopiero początek przemocy.

ubiegałem się o stanowisko nauczyciela,

Charterhouse w następnym semestrze.

A co z twoim pisaniem?

Nikt już nie potrzebuje poety wojennego.

Chyba że martwi.

Ludzie nie lubią mojej nowej poezji.

Lubią ten nowoczesny...

sprytne rzeczy.

Poza tym potrzebuję pieniędzy.

Ja wiem.

W poezji nie ma pieniędzy.

W pieniądzach też nie ma poezji.

Dlaczego nie spędzimy razem kilku dni?

Wróć

i po prostu dobrze przeanalizuj swoją pracę.

Jak krytyczne dni w składzie wojskowym.

Jestem wczorajszymi wiadomościami, Sas.

Jak się czujesz?

Stabilny jak skała.

Co tam masz?

„Drogi Robercie Graves. Z polecenia

„niektórych członków grona pedagogicznego,

„Mam przyjemność zaproponować ci stanowisko

„zastępcy dyrektora, a także nauczyciela

„angielskiego tutaj w Charterhouse School”.

Czy powinienem to przyjąć?

To znaczy, potrzebujemy pieniędzy.

Mamy sklep spożywczy, chyba nie rzeźnik

przedłuży kredyt.

Jeśli nie akceptujesz tej pozycji nauczyciela, Robercie,

Nie sądzę, żebyśmy mogli już szukać pomocy u twoich rodziców.

Kolacja będzie wkrótce gotowa.

Catherine.

Catherine, chodź tutaj.

Słuchaj.

Czego mamy słuchać?

Czy nie słyszysz śpiewu słowika?

Nightingale nie ma powodu, by śpiewać tak późno w tym roku.

Zwykle zatrzymują się pod koniec czerwca,

kiedy kończy się ich sezon lęgowy.

Słowik jest ptakiem czego?

- Poetyckiej miłości. - Zgadza się.

A jeśli słowik potrafi śpiewać

w chłodny jesienny poranek,

tak namiętnie i słodko jak to robi

w nocy majowej...

to jest dla mnie jeszcze nadzieja.

Przewodnictwo.

„Poeta nie powinien być tylko strumieniem przejścia”

„między źródłem, którym jest życie

„i ujście, którym jest poezja.

„Poeta powinien odgrywać bardziej aktywną rolę

„w którym wyobraża sobie życie,

„nie jako wpływ na duszę,

„ale dusza jako wpływ na życie.

„Zadaniem poety jest rozebranie wszechświata,

„zintegrować ją z własną witalnością,

„i to jest ten zreintegrowany wszechświat

„to z kolei go opęta,

"daj mu odpocząć.

„Jeśli ta podróż okaże się daremna,

„wtedy jest to daremność, z którą warto się zmierzyć”.

Laura konna.

Nancy.

- I napij się trochę mąki. - Doskonale.

Nancy! Napisała do mnie.

Kto do ciebie napisał?

Laura Riding.

Kim jest Laura Riding?

Ale różni się od wszystkiego, co czytałam.

A ona mówi o rzeczach, które dotyczą kobiet.

A kryteriami są Alan Tate

i powiedział mi, że właśnie wygrała grupę

główna nagroda literacka i...

i chce przeprowadzić się do Anglii.

Naprawdę?

Powinniśmy ją poprosić, żeby z nami została.

Być może możecie wspólnie pracować nad projektem.

Tak myślisz?

Może nie będzie chciała ze mną pracować.

Czemu?

Robercie, jesteś pisarzem odnoszącym duże sukcesy

z sześcioma księgami na twoje imię,

nie wspominając o dwóch zbiorach poezji.

Jesteś wspaniały.

Po prostu przechodzisz przez suszę.

I byłbyś zadowolony?

Brak stanowiska dydaktycznego,

trudne do zdobycia pieniądze, a ona mieszka z nami?

Napiszmy do niej.

Panno Riding,

witaj na krańcu świata.

Musisz być Nancy.

Anglia,

ziemia Byrona i Keatsa,

To znaczy Shelley, Mary Shelley.

- Dlaczego malujesz? - Dlaczego piszesz?

Ten twój utalentowany mąż musi znowu pisać.

Muszę przyznać, że wasze listy mnie zainspirowały.

Podobnie jak twoje wiersze.

Zmierz mnie sam,

nie przez czas, miłość, przestrzeń czy piękno.

Abym mogła być na swoim niskim kamieniu jako miernik sam dla siebie.

Chciałabym, żeby te stare wierzenia upadły,