Music Box: Counting Crows: Have You Seen Me Lately?

REGISSEUR

Ondanks meer dan 30 jaar aan gigantisch succes...

blijft Counting Crows een van de meest polariserende bands in de geschiedenis.

In deze film focus ik op de eerste twee Counting Crows-platen...

omdat ik wilde zien wat aanvankelijk zo veel liefde...

en zo veel venijn heeft geïnspireerd.

Veel van mijn liedjes gaan over moeilijke momenten...

maar ze bevatten bijna altijd een hoopvolle toon.

Ik ben iemand die situaties vaak hopeloos vindt...

vooral toen ik jonger was.

Omdat boven op al het andere en de moeilijkheden die je doormaakt...

had ik een psychische aandoening die echt...

Ik begreep niet wat het was.

Ik wist niet wat er gebeurde, alleen dat er moeilijk mee te leven viel.

Hoe geef je...

jezelf meer hoop...

als je niet kunt slapen of helder nadenken.

En dan ineens sta je voor de hele wereld.

Het was fantastisch om ineens een carrière te hebben.

Er kwam alleen van alles bij kijken wat erg moeilijk was.

Deze liedjes veranderden de persoon die ik was.

Dus ze betekenen alles voor me.

Ik ben dankbaar voor die band...

de openheid in de teksten, gewoon zeggen hoe je je voelt.

Dat is erg dapper en je kan er als artiest voor onder vuur komen te staan.

Hij raakte een snaar met een liedje dat ging over een rockster willen zijn...

op het punt in de rockgeschiedenis...

dat je niet mocht toegeven dat je een rockster wilde zijn.

Bij een stoplicht schreeuwden kinderen in een auto: 'Counting Crows zijn ruk.'

Als je beroemd wordt, kun je niet doen wat je vroeger deed...

en raak je geïsoleerd.

Als je innerlijke criticus luid is, zoals die van mij en Adam zijn...

ga je onvermijdelijk door periodes heen waarin je jezelf niet leuk vindt.

Waar niemand je op voorbereidt...

is wat er gebeurt als je eerste album gigantisch is.

'Mr. Jones'. Wie is dat eigenlijk?

Weten we dat al? Is het James Earl Jones?

Alex Jones? Indiana Jones?

Ik wil het weten, kun je me helpen erachter komen?

Wie was Mr. Jones in godsnaam?

Staan m'n laarzen erop? - Ja.

Mooi, want ze zijn gaaf.

We verhuisden naar Berkeley, toen Oakland, toen terug naar Berkeley.

Ik zat voor het eerst in een band en schreef de nummers en leidde de band.

Dat is moeilijk.

Ik was op dat moment op zoek naar een bandnaam.

Ik had een kladblok met twee kolommen vol namen.

Rond de 60 namen. Ze waren allemaal verschrikkelijk.

Eentje was 'Bird Circle' en een andere was 'Monkey Garden'...

of omgekeerd.

Ik keek een video van Mary-Louise Parker, een van m'n oudste vrienden.

Het heette Signs of Life.

Het was een wilde tijd. Ik had net in m'n eerste film gespeeld.

ACTRICE

Beau Bridges, Vince D'Onofrio en Kevin J. O'Connor spelen erin.

Er is een scène waarin Vince en Kevin op een heuvel staan en nadenken...

over wat ze met hun leven gaan doen en dan vliegen er kraaien langs.

En Vince zegt: Hoe gaat dat rijmpje over de kraaien?

Welk rijmpje?

Dat je zegt als je kraaien ziet.

Kraaien? - Ja.

Kevin zegt: 'Het ging over honden.'

Nee, niet honden. Kraaien.

Mijn moeder zei dat altijd. 'Counting crows.'

Ik scheurde het papiertje uit m'n kladblok en gooide het in m'n ouders open haard.

Ik besloot dat dat onze naam was.

Ik hoorde al snel dat het een vreselijke naam was.

Dat zijn alle bandnamen, totdat het niet meer zo is.

Hij speelde in een soort buurtcentrum in Berkeley...

en Adam en ik discussieerden over platen.

Ik vond Cannes en Captain Beefheart goed...

en hij vond Bruce Springsteen goed.

Ik zei: 'Ik ben niet van de kerk', hij zei: 'Wat bedoel je?'

Een paar dagen later werd er bij me aangeklopt...

in Berkeley rond 11:00 uur.

Ik doe open en het was Adam. Hij had een stapel platen bij zich.

Al Bruce Springsteens muziek op volgorde...

tweedehands, hij had het net bij Amoeba Records gekocht.

Hij zei: 'Alsjeblieft, voor jou. We praten later wel.'

En ik dacht: Ik mag deze gast.

Immerglück zei...

'Eens zien of jullie met elkaar overweg kunnen.'

Dat konden we vanaf het begin.

Als we wilden opnemen, gingen we naar Daves studio.

Dave had een opnamestudio met 16 sporen genaamd Dancing Dog.

Het opnameproject werd een prachtige demo.

Dave Bryson was een goede technicus.

Het klonk als een plaat.

We schreven August toen.

Adam schreef de nummers...

maar ik schreef een aantal bruggen en zo.

Dus als ik 'we' zeg, bedoel ik uiteindelijk 'hij'.

We vonden een man genaamd Adam Leonard.

Hij bleek belangrijk te zijn. Hij was Tom Petty's advocaat...

en vertegenwoordigde Warner Chappell Publishing.

'Ja, prima. Stuur me een tape.'

Een demo moet één tot maximaal drie nummers bevatten.

We hadden 14 tot 15 liedjes die we naar die man stuurden.

Zijn reactie, wat iedereens reactie op een demo van 15 liedjes zou zijn...

is: 'Wat een sukkels.'

Alan denkt: Dit kan maar beter goed zijn, want ik draai het 30 seconden.

Maar als je ernaar luistert, staat de helft van het eerste album erop.

Samen met wat liedjes die ik nooit op het eerste album wilde zetten...

maar ze sloegen aan en waren goed.

Het waren niet 30 seconden om het weg te gooien, maar om ons te bellen.

De avond dat hij het ontving, belde hij.

'O god, ik ben enthousiast. Ik wil met jullie werken.

Ik ga het afluisteren. Oké, doei.' Klik.

Telefoon gaat weer. 'Met Alan Leonard, de advocaat die je de tape stuurde.'

'Oké, prima.'

Die advocaat gaf het door aan platenbazen, dus iedereen kopieerde het.

VOORMALIG BASSIST & TOETSENIST

Voor velen werd het hun favoriete demo.

We kregen een aanbod van elk platenlabel dat er was.

Daarna was er een biedingsstrijd.

Geffen bood ons complete creatieve vrijheid en meer royalty's.

We ruilden al het geld daarvoor in.

Echt alles.

Geffen was Nirvana.

De voorhoede van wat nieuw, cool, blijvend en belangrijk was.

MUZIEKHISTORICUS

Als je destijds 14 jaar was, veranderde Nirvana alles.

De ene dag luisterde ik naar Poison en Def Leppard.

De volgende dag niet meer.

Toen begonnen de jaren 90 echt.

Ik woonde destijds bij m'n ouders en brak hun harten.

Ik was klaar om een baantje te vinden en m'n bestaan bijeen te scharrelen.

Ik had ook een carrière in software.

Ik wilde academisch AI-onderzoeker worden.

Vanaf m'n twaalfde wilde ik in een band spelen.

Ik wist niet hoe onmogelijk het was om succesvol te zijn.

Ineens hadden we een gigantisch platencontract.

Daar waren we dan, een groep pedante, mollige...

folkrock muzikanten uit de heuvels van Berkeley.

Hoe gaan we miljoenen platen verkopen?

Ik ging er vanuit dat we een plaat gingen maken.

Misschien zouden we een tour doen met een busje...

en dan zouden we thuiskomen. Dan ging de band uit elkaar.

Het contract zou ophouden.

Er is een moment dat Wile E. Coyote vliegt...

en iemand zegt: 'Je kan niet vliegen.'

En hij zegt: 'Echt niet?' En valt als een baksteen naar beneden.

Ik dacht dat ik een rockster kon zijn.

Ik kon dit.

Dus toen we de eerste plaat gingen maken...

zei ik tegen de mensen op kantoor dat ze m'n plekje moesten bewaren.

Ik dacht dat het vier maanden zou duren voordat ik weer aan het werk ging.

Maar dat was niet zo.

We huurden een huis in de heuvels. Het is nu het Zwitserse consulaat.

Het was perfect, met een grote ruimte waar we konden opnemen.

MUZIEKPRODUCENT

T-Bone Burnett is een van de beste producenten en we hadden mazzel met hem.

Ten eerste heet hij T-Bone Burnett, wat ongeveer 75% van zijn autoriteit is...

zijn grootheid.

Als je zegt: 'T-Bone is onze producent', is het: 'Yep.'

We hebben veel gepokerd, daar hield T-Bone van.

Er stond een van de eerste massagestoelen die ik ooit had gezien.

T-Bone zat altijd in die stoel, altijd aan de telefoon.

'Lekker bezig, ga zo door. Blijf zo doorgaan, je bent goed bezig.'

Hij zei dat onze demo als een album klonk...

en we nu een album moesten maken dat als een demo klonk.

Toen we ons eerste album maakten, waren we ook aan het ontdekken.

We wilden erachter komen wie we waren.

Ik vond dat we in een kring moesten staan...

en naar elkaar moesten luisteren en als band leren spelen.

Ik liet iedereen...

veranderen.

Dave Bryson speelde gitaar beïnvloed door The Stone Roses...

met veel effecten, en daar stapten we van af.

Matt speelde op een fretloze basgitaar.

Hij moest van ons een oude Höfner en Vox-versterker aanschaffen.

Charlie speelde op synthesizers...

maar we zeiden: 'Nee, alleen piano en orgel voor dit album.'

Als muzikanten...

Ik was er niet klaar voor.

Toen we dat eerste album maakten, was ik doodsbang.

Ik wist niet of ik kon geven wat dit album verdiende of nodig had.

Ik wist zeker van niet.

Ik maakte iedereen het leven zuur.

Iedereen in de band stopte ermee ergens tijdens de opnames.

Het was een moeilijke overgang van een 50/50 partnerschap...

naar Adam die alles bepaalde.

Ik weet nog dat hij me vertelde dat het zo ging zijn...

en ik heb echt nagedacht over stoppen.

Ik dacht echt... Mag ik schelden?

Zeker. - Fuck dit.

Bedenk dat je je hele leven werkt...

voor een contract.

Dan krijg je dat, omdat je zo'n goede band bent...

en je bandleider zegt: 'Leuk, maar alles wat je hebt gedaan is fout.

We gaan alles veranderen.'

Dan denk je: Die gast spoort niet.

Maar nadat ik klaar was met...

zelfmedelijden hebben, bedacht ik me...

laten we zien waar dit op uitloopt.

In de studio had hij regelmatig duistere episodes...

waarin hij niet kon communiceren wat hij wilde...

en het niet goed vond hoe het was.

Het moest een bepaalde manier aanvoelen. Ik kon niet zeggen wat er fout aan was.

Ik wist hoe het moest aanvoelen en was daar niet goed in.