In Waves and War

Ik ga vragen stellen.

Een aantal over je gevechtservaringen. - Oké.

STANFORD IBOGAÏNE HERSENSTUDIE INTERVIEW VÓÓR BEHANDELING

Dit is zeker het vervelende gedeelte?

Hoe vaak heb je in je diensttijd op de vijand geschoten?

Meerdere keren.

En heb je ooit mensen actief geraakt zien worden?

Ja, zeker.

En hoe vaak dreigde je te worden ingesloten...

onder de voet gelopen, aangevallen, verwond of gedood?

Eén tot twee keer, 3 tot 12 keer, 13 tot 50, 51 of meer?

Eenenvijftig of meer.

Heb je pessimistische of zelfkritische gedachten?

Zeker weten.

Angstig of nerveus? - Zeker.

Heb je medicijnen gebruikt?

Ja, dingen als cyclobenzaprine en zolpidem.

Grote hoeveelheden gingen rond in de SEAL-teams.

Als ik in de spiegel kijk, zie ik niets.

Alleen de buitenkant van iemand die probeert te doen alsof.

Voel je je verdrietig of ongelukkig? - Ja, verdrietig.

Denk ik soms dat het beter zou zijn als ik niet wakker werd? Zeker.

Vorige week loog ik toen je vroeg of ik zelfmoord wilde plegen. Dat wilde ik wel.

Heb je ooit hallucinogenen gebruikt? - Nee.

Nee. - Nee.

'Inmiddels ben ik gewend aan het lijden.

Ik heb zo veel moeten verduren in golven en oorlog.

Laat dit volgende avontuur maar komen.'

Odysseus Homerus' Odyssee

Marcus...

hoe was je eerste ervaring met de psychedelica-therapie.

In het begin vroeg ik me alleen af wat er aan de hand was.

Wanneer begint dit?

Toen begon er een zoemend geluid rond de oren.

Plotseling zat ik in sneltreinvaart naar verschillende periodes in m'n leven.

Er kwamen overal flitsen van voorbij.

Navy SEAL Onderofficier Eerste Klas Joshua T. Harris is verdronken in wilde wateren...

in Afghanistan in augustus 2008...

Dat is m'n vader.

Goed zo, jongen.

M'n vader.

Het medicijn brengt dingen naar boven die je moet zien en je weet niet waarom.

Maar het vertelt altijd het verhaal.

Tijdens de behandeling was ik urenlang behoorlijk ziek.

De therapeut had in de 20 jaar dat ze medicijnen toedient...

nooit eerder iemand gezien die het zo zwaar had.

Ik weet niet of dat goed of slecht was. Ik beschouwde het maar als trots...

dat ik veel te verwerken had.

Ik wil een Navy SEAL zijn

ik wil een Navy SEAL zijn

ik wil al m'n haar afknippen

ik wil al m'n haar afknippen

ik wil een Navy SEAL zijn

ik wil een Navy SEAL zijn

kom met me mee als je durft

Aan de slag.

Navy SEAL-training is fysiek en mentaal...

een van de zwaarste dingen ter wereld.

Dat is het aantrekkelijke.

We begonnen met 175...

en slechts 23 hebben het gehaald.

Kom eruit. Ja.

Til hem eruit.

Kom terug.

Terug naar het licht.

Veel mensen houden er levenslang letsel aan over.

Maar ik heb nooit getwijfeld of gedacht dat ik zou stoppen.

Die mentaliteit had ik al op jonge leeftijd.

Je moest slagen. Je moest een touchdown gooien.

Je moest homeruns slaan...

om geaccepteerd en geliefd te worden.

Ik had echt het gevoel dat ik moest presteren voor acceptatie in de familie.

Ik was een lang, mager kind die door anderen werd gepest.

De pestkop van de school brak m'n neus toen ik in groep acht zat.

Toen ging ik van 82 kg en 193 cm naar zo'n 100 kg.

Ik liet niet meer over me heen lopen.

Toen ik naar de SEAL-training ging, had ik een ongelooflijke passie.

Ze lieten me vijftien, twintig km rennen of tien km zwemmen?

Ik dacht: Oké, geen probleem.

Op m'n snelheidsmeter staat dat we langzamer dan nul gaan.

We gaan je niet vermoorden. Niet met opzet tenminste.

We gaan alleen opdrukken...

tot in de eeuwigheid.

M'n vader was SEAL.

Op sommige momenten was hij geweldig.

Op andere momenten was het vreselijk om in z'n buurt te zijn.

Pa zat in het leger en was vaak weg...

meer dan 300 dagen per jaar.

Ik was veel geïsoleerd.

Ik keek veel tv.

Op m'n 17e vloog ik naar Californië en ging ik bij de marine.

Je vergeet hoe jong je bent op je 17e.

MIJN PAPA IS EEN NAVY SEAL

Vroeger was het vooral fysiek.

We wilden alleen weten of je de pijn kunt verdragen.

We ontdekten gaandeweg...

dat je zowel fysiek uithoudingsvermogen nodig had...

als ook een sterk karakter.

En dat wil je versterken.

Ben je een goede teamgenoot? Denk je voor het team...

en niet alleen voor jezelf?

Ik was een nerveus kind.

Maar toen ik ontdekte dat ik SEAL kon worden, werd dat een obsessie.

Vanaf dat moment was het een obsessie.

Ik speelde oorlogje als kind, toen ik eigenlijk al te oud was.

Ik wilde gewoon gecamoufleerd het bos in met een speelgoedpistool.

Ik haatte alles aan school.

En als de asociale klootzak die ik was...

had ik nooit die intieme teammentaliteit gehad...

en dat was moeilijk voor me.

Maar toen ik het eenmaal snapte, was het geweldig.

Als je me al het geld in de wereld had geboden om dit niet te doen...

had ik gezegd: 'Rot op. Ik ben precies waar ik thuishoor.'

Ik denk dat de meeste mensen dat niet vinden in hun leven.

Ik vond het wel. Het was de liefde van m'n leven.

De meeste mensen hebben nooit echt broederschap gevoeld.

Dat is waar het voor mij om draait als je in een SEAL-team zit.

Dit nieuws komt net binnen. Een vliegtuig is het World Trade Center in gevlogen.

We gaan live naar onze 1010 WINS-verslaggever Joan Fleischer.

Joan, wat zie je?

Toen 9/11 plaatsvond, brachten ze ons naar de tv-kamer.

We zagen er slechts 30 seconden van.

Er is op dit moment nog een explosie in het andere gebouw.

Dat betekent... - We schakelen nu over naar ABC.

De andere World Trade Center-toren is ingestort.

ABC blijft onafgebroken bij u. - Mijn hemel.

We begrepen het niet. We probeerden de training te doorstaan.

Want voor 9/11 gebeurde er eigenlijk niet veel.

We wisten niet wat oorlog was.

Het was een soort fantasie, dat je altijd Superman was.

We leggen een hinderlaag, maken iedereen af en redden de prinses.

Maar je denkt echt nooit over de slechte dingen.

Sonartechnicus Derde Klas. Marcus Capone, SEAL-team Tien.

In zeer kort tijd ging ik van tweedejaarsstudent...

naar moeder en echtgenote...

en verhuisde ik naar Coronado, Californië...

uit het Midden-Westen met een kleine baby...

en een man die geheel was toegewijd aan z'n nieuwe missie.

Ik dacht dat het een kwestie zou zijn van even een terrorist uitschakelen...

en jongens als Marcus zijn de juiste personen.

Naïef dacht ik dat we na de missie een normaal gezin zouden zijn.

De oorlog in Afghanistan is in wezen een klopjacht.

De troepen die betrokken raken of dit misschien al zijn...

bij de jacht zijn de mannen van de Special Forces, Rangers en Navy SEALs.

Het Pentagon heeft bevestigd dat Special Forces-teams...

op locatie luchtaanvallen coördineren.

Met Amerika in oorlog in twee verre landen...

duurt de oorlog misschien langer dan op dit moment verwacht en voorspeld.

Mijn peloton wilde direct naar Afghanistan omdat we er klaar voor waren.

Hoe erger de plek was, hoe meer we daarheen wilden.

Daar zaten de grootste etters die we een lesje wilden leren.

Matty zat in ons zusterpeloton...

maar een van onze pelotons ging naar Duitsland...

en het andere naar Afghanistan.

We gooiden een munt om wie als eerste naar Afghanistan zou gaan.

Toen we verloren, waren we boos.

Ze waren woedend, wat ik ook zou zijn.

Dus we probeerden ons in te houden, maar onderling vierden we het stiekem wel...

zo van: 'We gaan naar Afghanistan.'

Geef een Team-gast actie in het vooruitzicht en hij gaat uit z'n dak.

Dus Matty en ons zusterpeloton...

gingen naar Afghanistan en wij naar Duitsland.

Wat gebeurde er toen?

28 juni 2005.

Operatie Red Wings.

Daar verloren we het grootste aantal mensen in de geschiedenis van het SEAL-team.

Een team van vier SEALs ging op verkenningsmissie in de Kunar-regio.

Echt ellendig terrein.

Ze werden snel afgezet...

en door veel kleine dingen opgestapeld zaten ze in de problemen...

achter op schema en op de verkeerde plek.

Alles wat fout kon gaan, ging fout.

Ze werden ontdekt.

En werden onderschept door de vijand.

We kregen het te horen. We maakten deel uit van de snelle reactiemacht.

We zaten letterlijk in de helikopter.

De rotors draaien.

We stonden klaar.

We zaten op dusdanige hoogte...

dat het vermogen van de heli sterk werd beïnvloed.

Dus het plan was om de heli's te verlichten door jongens achter te laten...

gaan, terugkomen en de rest ophalen.

Dus we stapten uit.

We zaten te wachten.

Een van de jongens heeft een satelliettelefoon. 'Zeg het nog eens.'

En vervolgens kijkt hij me aan.

Hij zei...

'Een van de heli's is neer.'

Dat was de heli waar ik net in zat.

Dat had ik moeten zijn.

De CH-47 helikopter is neergestort ten westen van Asadabad...

tijdens Operatie Red Wing.

De eerste berichten wijzen op vijandelijk vuur als de oorzaak.

De status van de militairen is op dit moment nog onbekend.

We vlogen 's nachts naar de plek van de crash.

De Rangers hadden een grote omheining opgezet.

Vervolgens gingen we zoeken, de hele dag en de hele nacht.

Het was vreselijk.

Er zit iets in ons.

In m'n hoofd noem ik het de Team-gast.