See You in My 19th Life (이번 생도 잘 부탁해)

มีชาติที่ฉันใช้ชีวิตในสถานที่ที่เงียบสงัด และมีทิวทัศน์งดงามด้วย

"ฉันจะได้เจอคนที่จำชาติที่แล้วได้ เหมือนกับฉันไหมนะ"

ไม่สิ

"ฉันจะได้เจอคนที่เชื่อฉันไหมนะ"

ฉันได้แต่คิดแบบนี้ ขณะมองท้องฟ้ายามค่ำคืน

คุณรู้จัก

เพลงนั้นได้ยังไงครับ

เพราะคนที่แต่งเพลงนี้

คือฉันเอง

"ลองเล่นเวลาที่คิดถึงใครบางคนนะ

มันจะทำให้นายรู้สึกดีขึ้น"

ยุนจูวอนเคยบอกคุณแบบนั้นใช่ไหมคะ

คุณบันจีอึมรู้เรื่องนั้นได้ยังไง

เพราะฉันคือยุนจูวอนค่ะ

ฉันรู้ค่ะว่ามันยากที่จะเชื่อ

แต่ยังไงก็เป็นเรื่องจริงที่ว่าฉันคือยุนจูวอน

ผมรู้ว่าคุณพูดแบบนี้เพื่อปลอบผม

แต่ผมจะทำเป็นไม่ได้ยินนะครับ

เพราะงั้น…

ช่วยกลับไปด้วยครับ

กรรมการคะ

ที่ฉันพยายามจะบอกคุณ

คือเรื่องราวเกี่ยวกับปาฏิหาริย์ค่ะ

ปาฏิหาริย์ที่ว่ายุนจูวอนที่เคยมีตัวตนในอดีต

ยังมีตัวตนอยู่ในปัจจุบัน

และจะมีตัวตนอยู่ในอนาคตด้วย

คุณจำหนังสือเรื่อง "พระจันทร์กับป่าของแม่มด" ได้ไหมคะ

มันเป็นหนังสือเล่มโปรด ของยุนจูวอนในวัย 12 ปีค่ะ

อ่านอะไรอยู่ถึงสนุกขนาดนั้น

"พระจันทร์กับป่าของแม่มด"

เรื่องเกี่ยวกับอะไร

เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับแม่มดที่มีชีวิตอมตะ ได้รับรู้ถึงรักแท้ อะไรประมาณนั้น

ทำไมถึงมีชีวิตอมตะล่ะ

ตัวแม่มดเองก็ไม่รู้

เธอถึงได้ทุกข์เพราะไม่รู้เหตุผล

ทำไมถึงทุกข์ล่ะ

ได้อยู่ไปนานๆ ถือเป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ

ก็ไม่เสมอไปหรอก

แม่มดไม่ได้มีชีวิตอมตะหรอกค่ะ

เธอแค่

จำเรื่องราวชาติก่อนๆ ได้ ถึงแม้จะเกิดใหม่ก็ตามต่างหากค่ะ

ชาติก่อนเหรอ

ตอนนี้คุณพูดเรื่องอะไรอยู่ครับ

เดี๋ยวคุณก็จะทราบค่ะ

มันอยู่ในหนังสือเล่มนั้นค่ะ กุญแจกล่องเก็บอัญมณีที่ยุนจูวอน

ให้ซอฮาเป็นของขวัญวันเกิด

พอคุณเจอกุญแจ และเปิดดูของในกล่องเก็บอัญมณีแล้ว

ค่อยอ่านกระดาษโน้ตนี้นะคะ

ห้ามข้ามขั้นตอนนะคะ

ต้องเปิดกล่องเก็บอัญมณีก่อน

แล้วอ่านกระดาษโน้ตเป็นลำดับสุดท้าย

เข้าใจไหมคะ

ฉันจะรอนายนะ ซอฮา

มันเปิดยังไง

ฉันซ่อนกุญแจไว้

ซ่อนไว้ที่สวนสนุกเหรอ

ฉันไม่ทุ่มเทขนาดนั้นหรอกนะ

แต่ถ้าวันนี้นายเชื่อฟังฉัน ฉันจะบอกให้เอง

พี่ชอบเป็นแบบนี้ตลอด

ห้ามข้ามขั้นตอนนะคะ

ต้องเปิดกล่องเก็บอัญมณีก่อน

แล้วอ่านกระดาษโน้ตเป็นลำดับสุดท้าย

ก๊อกๆ

อ้าวพี่ มาไวจัง

ยังไม่เสร็จเหรอ

เปล่า เสร็จแล้วล่ะ

พี่ มานั่งตรงนี้

- พี่ นั่งก่อนนะ - อือ

มีเรื่องอะไรเหรอ

ฉันสารภาพกับซอฮาไปแล้ว

ว่าฉันคือยุนจูวอน

จริงเหรอ

แล้วพี่เขาเชื่อไหม

เขาน่าจะต้องการเวลาน่ะ

ถ้าพี่เขาไม่เชื่อพี่ล่ะ

เขาก็อาจจะจากไปก็ได้

ถึงฉันจะหวังให้เขาเอาชนะมันแล้วมาหาฉัน

แต่ฉันก็เตรียมใจเผื่อไว้แล้วล่ะ

แต่ทำไมจู่ๆ ถึงบอกเขาล่ะ

ไหนว่าพี่อยากปิดบังไง

มีเรื่องที่ฉันอยากบอกซอฮาให้ได้

ในฐานะยุนจูวอน

ไม่ใช่บันจีอึม

ฉันมีความสุขที่พี่กลับมานะ

แต่การจำชาติที่แล้วได้ มันรู้สึกยังไงเหรอ

ฉันเกิดและตายมาแล้วหลายครั้ง

ใช้ชีวิตมาหลายรูปแบบและเจอผู้คนมากมาย

ท่านแม่ ข้าแฮวอล

ท่านแม่

แต่ก็มีคนที่จากฉันไปมากมายเหมือนกัน

ซอฮา

สำหรับฉันแล้ว ทุกๆ วัน…

เป็นวันเกิดและวันครบรอบวันตาย

ของใครคนหนึ่งที่ฉันรักในชาติก่อนๆ

ก็น่าจะเป็นแบบนั้น

พี่ฉันคงลำบากมากเลยสินะ

พอมันเกิดขึ้นซ้ำๆ ฉันก็เริ่มชินแล้วล่ะ

พอถึงช่วงเวลาหนึ่ง

ฉันก็เลิกคาดหวัง

และคิดว่า "ชาตินี้ก็คงดำเนินไปแบบนี้สินะ"

"ฉันคงตายและเกิดใหม่อีกครั้งสินะ"

เริ่มคิดแบบนั้นน่ะ

แต่มีสิ่งที่ฉันเสียดายเหมือนกัน

คือไม่มีคนที่ฉันแบ่งปัน

ความทรงจำดีๆ หรือเศร้าได้เลย

เพราะทุกคนต่างก็ตาย ไม่ก็จากไป

และไม่มีใครจำฉันได้

แต่ว่าวันนี้

ฉันได้กำลังใจเพราะน้องสาวเลย

ยัยขี้แย

ไม่ใช่สักหน่อย

แม่มดไม่ได้มีชีวิตอมตะหรอกค่ะ

เธอแค่

จำเรื่องราวชาติก่อนๆ ได้ ถึงแม้จะเกิดใหม่ก็ตามต่างหากค่ะ

เพราะนี่ไม่ใช่ชาติแรกของฉัน

เพราะฉันคือยุนจูวอนค่ะ

คุณบันจีอึม

ซอฮา

ฉันขอโทษนะ

ซอฮา

ในบรรดาลูกหนี้ของคุณ

มีคนขับรถบรรทุกไหมครับ

ซอฮา

พี่

เธอพูดว่าอะไรกันนะ

มีคนตายไป

และกรรมการมุนซอฮาก็อยู่ในจุดเกิดเหตุด้วยค่ะ

ถ้าผิดพลาดไปแม้แต่นิดเดียว ก็อาจทำให้…

เรื่องอุบัติเหตุครั้งนั้น ถูกขุดคุ้ยออกมาได้นะคะ

ถึงเวลาที่คุณควรพอได้แล้วนะ

ซอฮาเที่ยวตามหาความจริงไปทั่ว

และนั่นทำให้ผู้อำนวยการอีซังฮยอก กระสับกระส่ายมากค่ะ

ความรู้สึกผิดที่ติดค้างในใจมานาน

อาจทำให้เขาสารภาพกับซอฮา ว่าเป็นฝีมือตัวเองก็ได้

นี่ถือเป็นสถานการณ์วิกฤต สำหรับท่านประธานใหญ่ได้เลยนะ

แล้วก็ถือเป็นโอกาสของฉันค่ะ

ฉันจะดูแลให้ดี

เหมือนที่ผ่านมาเองค่ะ

ท่านประธานใหญ่กับฉัน

คิดตรงกันในเรื่องพวกนี้นี่คะ

ตกใจหมด

ทำไมมันถึงมาอยู่ตรงนี้ล่ะ

คังมินกี เขานี่นะ จริงๆ เลย

คุณเอาของมาไว้ในห้องฉันด้วย

อ้อ อันนั้นเหรอ

"อ้อ อันนั้นเหรอ" งั้นเหรอ

ฉันเกือบหัวใจวายเพราะไอ้ "อันนั้น" ของคุณเลยนะคะ

ได้ลองจับมันดูไหมครับ

เกือบจับแล้วค่ะ

ทีก่อนหน้านี้มาขอจับอยู่หยกๆ

คุณไม่อยากรู้เหรอครับ

ชาติแรกของคุณ

ก็…

เคยอยากรู้อยู่ค่ะ

แต่ตอนนี้ไม่ค่อยเท่าไร

หรือว่าคุณ

มีเรื่องที่เร่งด่วนกว่ามันเหรอครับ

มีเรื่องที่ล้ำค่ากว่ามันค่ะ

ฉันจะสนใจแค่เรื่องนั้นค่ะ

สำหรับฉันตอนนี้ เรื่องราวในชาติแรก ไม่ได้มีความหมายกับฉันเลยค่ะ

ไม่สำคัญเลยสักนิด

งี้นี่เอง

เอาล่ะ ถ้างั้นนะคะ คุณคังมินกี

ราตรีสวัสดิ์

มันไม่มีความหมายอะไรเลยสินะ

นายรู้ไหมว่าชาติที่แล้วคืออะไร

เพราะนี่ไม่ใช่ชาติแรกของฉัน

"พระจันทร์กับป่าของแม่มด"

"พระจันทร์…"

หนังสือที่ฉันเคยอ่านตอนเด็กๆ

น่าจะถูกย้ายไปไว้ชั้นบนหรือเปล่านะ

เจอแล้ว

มีกุญแจอยู่จริงด้วย

มันอยู่ในหนังสือเล่มนั้นค่ะ กุญแจกล่องเก็บอัญมณีที่ยุนจูวอน

ให้ซอฮาเป็นของขวัญวันเกิด

มาแล้วเหรอคะ

ท่านประธานใหญ่กำลังรออยู่ค่ะ

ครับ เขาอยู่ชั้นสองหรือเปล่าครับ

ค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ

ไม่เป็นไรครับ คุณทำงานต่อเถอะครับ

ซอฮา

ลมอะไรหอบแกมาบ้านนี้กันเนี่ย

ถูกพ่อเรียกตัวเหรอ

เปล่าครับ

ผมมีธุระที่นี่

เมื่อวานฉันโทรหาแต่แกไม่รับ

เลยนึกว่าแกงานยุ่ง

เจ้าหมอนี่

แล้วเจอพ่อหรือยัง

ไปกินข้าวกันเถอะ เราสามคนไม่ได้กินข้าวด้วยกันนานแล้ว

ผมต้องไปทำงานน่ะครับ

ก็ได้

แต่สีหน้าแกดูไม่ค่อยดีเลย

ไม่ได้ป่วยตรงไหนใช่ไหม

ถ้ารู้สึกไม่สบาย

ก็บอกลุงทันทีเลยนะ

พอได้ดูแลแม่แกมานาน

ฉันก็แทบจะเหมือนหมอคนหนึ่งเลย

มาถึงแล้วมัวทำอะไรอยู่ ไม่ขึ้นไปล่ะ

พอดีผมเจอซอฮา