Kalank

(ไม่มีสัตว์ถูกทำร้าย ในการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้)

เทพ!

ซาฟาร์!

ฉันรู้ค่ะว่าฉันกำลังจะตาย

ฉันเหลือเวลาเท่าไหร่คะ

ยังมีเวลาเหลือเฟือ สัตยา

อย่าเพิ่งสิ้นหวังสิ

ความหวังก็แค่ทำให้เราได้แต่เฝ้ารอ

ไม่ได้เปลี่ยนความจริงนี่คะ

ฉันเหลือเวลาอีกเท่าไหร่คะ

หนึ่งปี

หรืออาจจะสอง

ลูกเอ๊ย

สภาพร่างกายแบบนี้เดินทางไม่ได้หรอกนะ

อยู่บ้านเฉยๆ แล้วฉันจะดีขึ้นเหรอคะ

ลูกเอ๊ย บางอย่างเราก็ควบคุมไม่ได้นะ

คนใกล้ตายควรต้องแก้กรรม

ไม่ใช่แก้เรื่องสุขภาพ

เรื่องนี้ฉันควบคุมได้ค่ะ

ถ้าฉันไม่ทำตอนยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะเสียใจแม้แต่ตอนตายไปแล้ว

ฉันต้องทำสิ่งนี้เพื่อสามีฉัน

สัตยา!

บางครั้งก็ไปนี่ บางทีก็ไปโน่น

อึกทึกครึกโครม ไม่ว่าเธอจะไปไหน

ละทิ้งตรอกซอยที่คุ้นเคย

ใครนะคนรักที่เธอไปหา

จิตวิญญาณฉันโหยหา

แม้สีสันจะโปรยปราย

จิตวิญญาณฉันโหยหา

แม้สีสันจะโปรยปราย

ฉันคือนักฉกฉวยความสบาย

คือหัวขโมยการนอนหลับ

ให้ฉัน

ให้ฉัน

นำผ้าคลุมไหล่แสนสวยมาให้ฉัน

ให้ฉัน

นำผ้าคลุมไหล่แสนสวยมาให้ฉัน

ให้ฉัน

นำผ้าคลุมไหล่แสนสวยมาให้ฉัน

ให้ฉัน

นำผ้าคลุมไหล่แสนสวยมาให้ฉัน

ฉันใส่กำไลไว้ที่ข้อเท้า

ไว้ที่ข้อเท้า

ที่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งตอนฉันเดิน

และสายลมบอกฉันว่า

มาโลดแล่นไปกับฉันสิ

ยามที่ฉันเต้น

โลกจะพิศวง

ยามที่ฉันเต้น

โลกจะพิศวง

ว่าทำไมในเมืองถึงมีโมรีป่าได้

ให้ฉัน

นำผ้าคลุมไหล่แสนสวยมาให้ฉัน

ให้ฉัน

นำผ้าคลุมไหล่แสนสวยมาให้ฉัน

ให้ฉัน

นำผ้าคลุมไหล่แสนสวยมาให้ฉัน

ให้ฉัน

นำผ้าคลุมไหล่แสนสวยมาให้ฉัน

คว้าว่าวตัวสุดท้ายนั่นให้ได้นะ พี่รูป

ทำให้เราชนะ!

ผ้าคลุมไหล่ฉันสีแดง

คว้าให้ได้ก่อนมันปลิวไป

เสียดายจังคว้าว่าวตัวนั้นไว้ไม่ทัน

เข้าไปข้างในกันก่อนนะ

กลับมาอีกแล้วเหรอ

รูป!

พ่อคะ พ่ออย่าพูดเลยค่ะ

ฉันขอร้องล่ะ คุณไปซะเถอะ

ขอร้องล่ะ ช่วยฟังฉันเป็นครั้งสุดท้ายนะ รูป

ฟังนะ คุณสัตยา...

ตอนที่พ่อคุณมีน้ำใจช่วยเราไว้

เราไม่รู้ว่าวันหนึ่งลูกสาวของเขา

จะกลับมาเก็บหนี้น้ำใจของเขา พร้อมดอกเบี้ยด้วย

ฉันไม่ได้มาเก็บดอกเบี้ย รูป

ฉันมาขอร้องให้เธอช่วย

เสียใจค่ะ

เรื่องนี้ฉันทำให้คุณไม่ได้

อิสรภาพของฉันไม่ได้มีไว้ขาย

เธอเข้าใจฉันผิดนะ รูป

หรือฉันอาจจะเป็นคนเดียวที่เข้าใจถูก

ฉันขอแค่เวลาหนึ่งปีเท่านั้น รูป

เพราะฉันมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ปีเดียว

ลองคิดดูดีๆ นะ ลูก

เธอขอให้ลูกไปอยู่กับเธอและครอบครัวแค่ปีเดียว

มันจะเสียหายอะไรล่ะ

พอไปแล้วหนูจะไม่ได้กลับมาไงคะ พ่อ

สัตยาเป็นคนดี

เธอสัญญากับพ่อไว้

ว่าจะดูแลน้องๆ ให้จนกว่าจะได้แต่งงาน

เพราะอย่างนี้พ่อถึงให้หนูได้เรียนเหรอคะ

เพื่อวันนึงจะได้ขายหนูได้ราคาดีเหรอคะ

รูป!

พ่อแบบไหนกันที่ส่งลูกสาวไปฮัสนาบัดตามลำพัง

แถมบังคับให้อาศัยอยู่ในบ้าน คนแปลกหน้าที่ไม่ใช่ญาติอีก

ถึงพ่อจะไปเคาะประตูทุกบ้านสอนดนตรีจนชั่วชีวิต

พ่อก็ยังไม่มีปัญญาจัดการ ให้ลูกกับน้องๆ ได้แต่งงานได้

ในฐานะพี่สาวคนโต นี่เป็นหน้าที่ของลูก

พ่อไม่ได้จะบังคับนะ ลูกรัก

พ่อรู้จักสัตยาตั้งแต่เด็ก

เธอจะดูแลลูกดีกว่าเราซะอีก

ลูกเลือกเอาเองนะ

เดี๋ยวค่ะ!

ฉันจะไปด้วย

แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อนึง

สามีคุณต้องแต่งงานกับฉันก่อน

ฉันจะเข้าบ้านนั้น ในฐานะภรรยาของสามีคุณเท่านั้น

ไม่ใช่ในฐานะเมียเก็บ

รูป สิ่งที่ฉันต้องการคือตอนที่ฉันยังอยู่

เธอได้รู้จักเขา เข้าใจเขา เพื่อที่...

เพื่อที่พอคุณตายเขาจะได้แต่งงานกับฉันเหรอ

คุณเป็นเมียแบบไหนกัน

ถ้าฉันเกิดเห็นด้วยกับความคิดบ้าๆ ของคุณ

ใครจะรับประกันว่าพอคุณตายแล้ว สามีคุณจะแต่งกับฉันล่ะ

ถ้าเกิดเขาโยนฉันออกจากบ้านล่ะ

ฉันจะไปไหนได้ ฉันจะเป็นยังไง

ถึงตอนนั้นใครจะยอมรับฉันอีก คุณเคยคิดเรื่องนี้บ้างมั้ย

- รูป ฉันสัญญา... - สัญญาเหรอ

พอคุณไม่อยู่แล้ว ใครจะเป็นคนรักษาสัญญาของคุณ

ถ้าไม่ได้แต่งงาน ฉันจะไม่เหยียบเข้าบ้านนั้นเด็ดขาด

คำพูดเผ็ดร้อนที่ฉันพูด

เหมือนกระสุนพุ่งออกจากปืน

มารยาทฉันผสมปนเปกันเหมือนรังโกลี

เหมือนวันอีดในเทศกาลศักดิ์สิทธิ์

คำพูดเผ็ดร้อนที่ฉันพูด

เหมือนกระสุนพุ่งออกจากปืน

มารยาทฉันผสมปนเปกันเหมือนรังโกลี

เหมือนวันอีดในเทศกาลศักดิ์สิทธิ์

ชีวิตฉันก็แบบนี้

บางคราฉันปรารถนาการเดินทาง

บางคราปรารถนาจุดหมายปลายทาง

แต่ที่เหลือนั้นชั้นหนึ่ง

แต่ที่เหลือนั้นชั้นหนึ่ง

แต่ที่เหลือนั้นชั้นหนึ่ง

ฉันสาบานได้

ว่าที่เหลือนั้นชั้นหนึ่ง

บางทีฉันก็ชั่งข้อดี บางทีก็ชั่งข้อเสีย

ทอยลูกเต๋าตามที่กติกากำหนดไว้

นั่นคือวิธีจัดการกับชีวิตของฉัน

ใครกันอยากจะร่ำรวย

หาได้เท่าไหร่ก็ต้องเสียไป

ฉันคือพ่อค้าที่ค้าขายความรัก

เช้าบางวันทำให้ฉันยิ้ม

เย็นบางวันกลับขมขื่น

แต่ที่เหลือนั้นชั้นหนึ่ง

แต่ที่เหลือนั้นชั้นหนึ่ง

แต่ที่เหลือนั้นชั้นหนึ่ง

ฉันสาบาน

ว่าที่เหลือนั้นชั้นหนึ่ง

ใครๆ ต่างก็พูดถึงเธอ

ใบปลิวชื่อเธอแจกจ่ายไปทั่ว

ชายคนรักมีอยู่มากมาย

แต่เธอเหนือกว่าชายเหล่านั้น

คำติและคำชมฉันหลบหลีกกันและกัน

เหมือนเล่นซ่อนหา

มารยาทฉันผสมปนเปกันเหมือนรังโกลี

เหมือนวันอีดในเทศกาลศักดิ์สิทธิ์

ชีวิตฉันก็แบบนี้

บางคราฉันปรารถนาการเดินทาง

บางคราปรารถนาจุดหมายปลายทาง

แต่ที่เหลือนั้นชั้นหนึ่ง

แต่ที่เหลือนั้นชั้นหนึ่ง

แต่ที่เหลือนั้นชั้นหนึ่ง

ฉันสาบาน

ว่าที่เหลือนั้นชั้นหนึ่ง

มีเด็กผู้หญิงอีกสองคน มาเรียนร้องเพลงที่บ้านของนายหญิงบาฮาร์

อย่าไปทำเจ้าชู้กับพวกเธอนะ

รู้รึเปล่า

สาวฮินดูทุกคนกำลังพูดกัน เรื่องย้ายไปอยู่อมฤตสระ

ไม่ลองคุยกับอับดุลดูหน่อยล่ะ

เขาหงุดหงิดอยู่

เรื่องที่เทพ โชตรีซึ่งเพิ่งมาจากลอนดอน

พิมพ์บทความต่อต้านการแบ่งแยกดินแดน

วันนี้เขาแต่งงานใหม่ด้วยนะ

พาเมียคนที่สองเข้าบ้าน

แต่ใครๆ กลับมาว่าแต่คนมุสลิมมีหลายเมีย

เทพ โชตรีเหรอ

ใช่แล้ว ที่รัก เทพ โชตรี

เมียเขาใกล้ตาย

เธอเลยขอเขาเป็นครั้งสุดท้ายให้แต่งงานใหม่

มีอะไรเหรอ ซาฟาร์

ยินดีต้อนรับ ท่านผู้ต่างถิ่น

เชิญเข้ามาเถิด ที่รัก

ยินดีต้อนรับ ท่านผู้ต่างถิ่น

เชิญเข้ามาเถิด ที่รัก

ผมรักภรรยาของผมมาก

ผมไม่รู้ว่าสัตยากล่อมให้คุณแต่งงานได้ยังไง

แต่ผมยอมทำเพียงเพราะอยากให้เธอมีความสุข

อย่าเข้าใจผมผิดนะ

คุณจะอยู่อย่างมีเกียรติตามสมควรในบ้านหลังนี้

ความสัมพันธ์นี้จะมีความเคารพ แต่ไม่มีความรัก

ยิ่งคุณคาดหวังจากผมน้อยเท่าไหร่ คุณก็จะลำบากน้อยลง

หวังว่าคุณจะใจกว้างกว่าผม

และพอนานไปคุณจะให้อภัยผมได้

สามีฉันบอกลาฉันตั้งแต่คืนวันแต่งงาน

เพราะคุณแต่งงาน กับคนที่ไม่เคยพบกันมาก่อนเหรอครับ

ที่จริง นานอยู่นะที่ฉันไม่รู้ว่า เขาหน้าตาเป็นยังไงด้วยซ้ำ

การตัดสินใจด้วยความโกรธ เพียงครั้งเดียวของฉัน...

ทำลายชีวิตเราทั้งสี่คน

ว่าแต่ ซาฟาร์...