Joost Vandecasteele - Een Beetje Extreem #Eindejaars

Dames en heren, welkom bij de oudejaarsconference...

van Joost Vandecasteele, 'Een beetje extreem'.

Hier is voor jullie: Joost Vandecasteele.

Dank u wel.

Dank u wel. Dank...

Ah, dat was het. Oké.

Ja. Goedenavond.

Dus ik werd gebeld.

Ik werd gebeld of ik een oudejaarsconference wou doen.

Vorig jaar was dat Jade Mintjens.

Die had muzikanten en liedjes en spektakel.

Ik niet.

Ik heb een PowerPoint.

Ja.

Want...

Ja.

Want ik ben blut.

Ja, ik ben echt blut.

De enige reis die ik mij kan permitteren,

is mijn gsm op vliegtuigstand zetten.

Dus ik vraag: Hoe werkt dat, zo'n oudejaarsconference?

En ze zeggen: Ja, je moet opletten.

Je moet het nieuws volgen...

en je moet kranten lezen en je moet notities nemen...

en ik heb dat gedaan.

Ik heb keihard zitten opletten, zo hard zitten focussen,

en notities nemen en opletten.

Voor één dag.

De eerste dag.

Daarna ben ik een beetje beginnen te slabakken eigenlijk.

Dus het wordt niet echt een jaaroverzicht...

Het...

Het wordt meer een soort journaal...

van een jaar geleden.

Dat mag, hè.

Want ja, door bezig te zijn met een conference...

ben ik wel twee dingen beginnen te beseffen.

Ten eerste...

99 procent van wat er gebeurt in de wereld...

interesseert mij niet.

Het kan mij eigenlijk weinig schelen.

Dingen zoals dit hier:

Van Quickenborne en Francken die plassen. Ja, en dan?

Allee, als de emmer vol is, dan moet je plassen. Dat snap ik wel.

Maar het is ook moeilijk om kwaad te worden...

op iets dat je zelf elke dag doet...

tegen de schoolpoort.

En het is ook... Ja...

Als Van Quickenborne nu eens op Francken stond te plassen.

Dat zou nieuws zijn.

Dat zou mij interesseren.

Dan zou ik denken: Ja, dat is een reden om je ontslag in te dienen.

Niet voor wat hij nu...

Van Quickenborne heeft nu z'n ontslag aangeboden...

omdat er een terrorist twee Zweden had neergeschoten.

En dat is erg.

Maar...

kunnen we het toch even over het plan van die terrorist hebben?

Er was dus een terrorist...

en die wou dus zoveel mogelijk Zweden neerschieten.

En hij hoort dat er een voetbalmatch is in het Koning Boudewijnstadion.

Een voetbalmatch tussen de Rode Duivels en Zweden.

In dat stadion zouden er dus duizenden Zweden zitten.

Die zouden dan met z'n allen door die uitgangen naar buiten gaan.

Hij zou niet eens moeten mikken...

om er te raken.

En wat doet die? Gaat die naar dat Koning Boudewijnstadion? Nee.

Nee.

Hij pakt zijn brommer...

en hij gaat wat rondrijden in Brussel...

op zoek naar een paar verdwaalde Zweden.

Als een soort Deliveroo des Doods.

Dat is erg.

IS heeft het opgeëist.

Maar het duurde even, voor IS zei van: Oké.

Ik denk dat ze ook wel dachten: moeten we die sukkel er ook al bij pakken?

Maar dus, Van Quickenborne moet dan z'n ontslag indienen...

en die moet vervangen worden.

En iedereen ging ervan uit: Het wordt Gwendolyn Rutten.

Het wordt Gwendolyn.

Maar Gwendolyn: Nee, niet aan mij.

Nee, niet aan mij. Nee, ik ben burgemeester.

Je moet het niet aan mij vragen. Nee, niet aan mij vragen.

Open VLD had net een nieuwe voorzitter.

Tom...

Ja, sorry, die man is zo saai.

Ik ga zijn achternaam niet onthouden. Dat is echt een heel saaie man.

Die is waarschijnlijk ooit als kind naast een ketel vol charisma gevallen.

Dat is echt een saaie man.

Ik zal u bewijzen hoe saai hij is.

Hij is zo saai...

dat jullie niet eens doorhadden dat dat niet zijn foto is.

Dat is dus de foto die je krijgt als je 'random white guy' googelt.

Zo saai is die man.

En stom.

Hij is zo stom.

Dus die man, Tom...

hoort Gwendolyn zeggen: Niet aan mij vragen.

En hij: Oké.

Ik ga je... Oké, ik vraag jou niet.

Ik pak Paul...

En Gwendolyn: Wat? Fuck you. Mij niet vragen...

Hoe durf je mij niet te vragen? Fuck you.

Ik stop met de nationale politiek.

Dus die kerel in paniek: We moeten Gwendolyn iets geven.

Dus dan moest Bart Somers zijn ontslag indienen. Want...

Zomaar.

En dus mocht Gwendolyn weer minister worden.

En dan zei ze: Ik heb misschien wat fel gereageerd.

Zij is dus de minister van Samenleven.

Zij gaat dus zeggen hoe wij moeten samenleven.

Waarschijnlijk gaat ze zeggen: Misschien moeten we niet fel reageren.

Maar het interesseert me niet. Echt niet.

Of dit hier. Alles met Conner Rousseau.

Het zal me worst wezen. Echt waar.

In juni vraagt die aan Eric Goens...

om zoveel mogelijk een filmpje te verspreiden.

En in oktober vraagt die aan een korpschef...

om zo weinig mogelijk een filmpje te verspreiden.

Hij twijfelt niet alleen tussen mannen en vrouwen,

hij twijfelt ook tussen democratie en dictatuur.

Dan moest hij ook zijn ontslag indienen en meteen zijn er lofbetuigingen:

O, zo moedig. Zo moedig.

Thuiszitten en nietsdoen, zo moedig.

Wat een moedige man.

In zijn zetel zitten... Zo moedig.

Wat is hij moedig, hè. Door niks te doen.

Je kunt veel zeggen over het ontslag van Conner Rousseau,

maar het is niet moedig.

Weet je wat moedig zou zijn?

Moedig zou zijn, blijven zuipen en zien wat er gebeurt.

Dat is moedig.

Maar opnieuw, het interesseert mij niet.

Of dit. Wat dit is... Ik weet niet wat dit is.

Ja, dit ken ik. Maar dat...

Wat is dit?

Wat is dit?

Toen ik dit zag, dacht ik: Godverdomme,

ze hebben Jommeke gearresteerd.

Een soort nieuwe MeToo-affaire.

Misschien had die te veel met Annemieke zitten te foefelen.

Want Rozemieke is al opgeëist door die aap, zo te zien.

Maar nee, het interesseert mij niet.

Oké, de één procent die mij interesseerde, is iets wat eergisteren is gebeurd.

Dit dan. Ja, dat interesseert mij.

Ja, dat is interessant. Ja, dat vind ik goed.

Dat het meest invloedrijke land ter wereld...

de minst invloedrijke politicus van België inlijft. Dat vind ik goed.

Dan heb je gevoel voor humor, China.

Ze hadden beter de wc-madam van het parlement gerekruteerd.

Die weet pas details.

Dat is het probleem van China.

Als ze Google censureren, dan kunnen ze niet opzoeken...

hoe onbeduidend die man is.

Dat is het enige wat mij interesseert. Dat was het. Dank u wel.

Nee, nee, nee.

Nee, nee, nee.

Nee.

Ten tweede.

Wat mij is opgevallen dit jaar...

is dat alles gewoon een kopie is van het vorige jaar.

Elk jaar doen wij eigenlijk juist hetzelfde.

Elk jaar is gewoon een kopie van een kopie van een kopie.

Dezelfde crisissen, dezelfde beloftes,

dezelfde schandalen, dezelfde dure woorden.

Een paar andere namen en details, maar voor de rest een herhaling.

De realiteit is een herhaling.

De realiteit is FC De Kampioenen geworden. Zo erg is het.

En ik zeg niet dat FC De Kampioenen realistisch is, hè.

Als FC De Kampioenen echt realistisch zou zijn,

dan was Marcske allang in elkaar geslagen in zo'n pestvideo.

Dat ze dan Cécémel over hem gieten.

Wat ik jammer vind, is dat er nooit een gritty reboot van is gemaakt,

zo'n donkere versie.

Zo'n film die je begint te kijken en die begint met...

Xavier die dan aan de toog zit.

Hij is aan het zuipen.

Want ja, hij is militair geweest.

Die kerel heeft shit gezien.

Hij heeft oorlogen meegemaakt.

Hij zegt misschien: Geef me een dagschotel.

Maar eigenlijk wil hij zeggen: Ik ben elke dag beschoten.

Die is zijn trauma's aan het wegdrinken.

Dat is een intriest figuur.

En dan breekt er iets.

Hij breekt. Hij gaat naar huis, hij pakt zijn geweer,

en hij knalt Carmen door de kop.

En dan belt hij in paniek Boma om het lijk op te ruimen...

en de film eindigt met Pascaleke die een Bomaworst opeet...

en dan zo'n lange rode haar.

Ik heb dat gepitcht aan het VAF.

Maar ze hebben nog niet gereageerd.

Maar ook 2023 was gewoon een herhaling van een herhaling van een herhaling.

Al vanaf de eerste minuut.

Al vanaf de eerste dag, vanaf de eerste minuut...

was 2023 een herhaling van alle jaren daarvoor.

Want weet je nog hoe 2023 begon?

Met rellen in Brussel.

Net als het jaar daarvoor...

het jaar daarvoor...