Lost in Vagueness

Twaalf jaar geleden nam ik een camera ter hand...

en begon ik Roy Gurvitz te filmen.

Hij was de drijvende kracht achter Lost Vagueness...

het festival binnen het festival...

en het bedenksel dat Glastonbury heeft gered.

Ik wist dat hij succes zou hebben.

Hij had m'n steun onmiddellijk.

Lost Vagueness was echt heel goed.

Hij gaf het festival iets verbluffends.

Dit feestelijke Lost Vagueness...

met alles wat ermee samenhing en iedereen die erbij betrokken was.

Het was gewoon ongelooflijk.

Het veroorzaakte de opwinding die nodig was.

Zonder was Glastonbury uitgedoofd.

Ik vond Glastonbury behoorlijk gewaagd.

En iemand binnen Glastonbury organiseerde iets nog gewaagders.

Die chaos had iets. Hij hield ervan, wakkerde die aan en genoot ervan.

Dat is een van de dingen die het zo fantastisch maakte.

Het was onmogelijk om zo door te gaan.

We hebben onszelf en elkaar bijna kapotgemaakt.

Glastonbury is een van de beroemdste festivals ter wereld.

Nu is het veel meer dan een muziekfestival.

Roy is een van de mensen die dat heeft helpen veranderen.

We verkochten niet zoveel tickets als zou moeten.

We waren niet uitverkocht.

Dus ik dacht: Wat kan ik anders doen?

MICHAEL EAVIS OPRICHTER GLASTONBURY

Roy deed het stijldansen en huurde de groepen in.

Hallo, Roy.

Bedankt dat we in je oase van beschaving mogen komen.

Stijldansen, waarom?

Als excuus om je op te doffen en plezier te maken.

De meesten die hier komen, willen meedoen.

Michael, hou je van stijldansen? - Nee, niet echt.

Ik maakte het wereldkundig en overal wisten ze het. Australië, Amerika.

We verkochten de laatste tickets dankzij het stijldans-verhaal.

Opmerkelijk, hè.

Dus ik sta echt bij Roy in het krijt vanwege dat stijldansen.

Roy is 8,5 jaar jonger dan ik.

Hij kreeg alle liefde en aandacht want hij was een baby.

M'n vader had enorme woedeaanvallen.

Als hij goede zin had, kon hij ontzettend leuk zijn.

Hij zong altijd, speelde spelletjes.

Maar hij had een donkere kant.

Dit geeft je een idee van hoe m'n vader was.

Dat is m'n moeder. Je ziet hoe mooi ze was.

Dat was m'n vader, met een gouden ketting...

en heel netjes, heel goed verzorgd.

Politiek of religie heb ik nooit besproken...

ROY'S ZUS

met m'n vader.

Om de een of andere reden begon Roy, toen hij een tiener was...

ruzie te maken over religie, geloof ik.

Roy stormde naar buiten en zei: 'Ik hoop dat ik je nooit meer zie.'

Toen heeft hij de banden met iedereen doorgesneden.

Ik heb hem 20 jaar niet meer gezien en m'n moeder ook niet.

Elk jaar vallen ze meer op.

Elke zomer kiezen steeds meer jongeren voor wat zij zien...

als het vrije nomadenleven.

Wat ze tegenkomen, is de vijandigheid van lokale bewoners...

en de aandacht van de politie, die ze vaak dwingt te vertrekken...

van plekken die ze illegaal bezetten.

Ik ben de gerechtsdeurwaarder. Ik kom vanuit...

Ik heb geprobeerd m'n eigen pad te kiezen.

Als een huiselijk leven beter was geweest, was ik thuis gebleven.

Ik ben in de jaren '70 weggegaan. Toen had je de mijnwerkersstakingen...

de new age-travellers, krakers, Margaret Thatcher.

Ik doe niets liever dan m'n uiterste best...

om het leven moeilijk te maken voor zoiets als hippiekonvooien.

Ik ben in elkaar geslagen door de politie, gearresteerd, uit kraakpanden gezet.

Voertuigen zijn afgepakt. Het voelde gewoon allemaal heel oneerlijk.

Roy was een new age-traveller in de jaren '80. een soort bendeleider.

De travellers speelden altijd een grote rol bij het festival.

Voor een kind, ik was een jaar of 11...

zaten er verontrustende kanten aan.

Ik ontmoette Roy toen ik net aan het rondreizen was.

Ik had alles weggedaan en leefde in een vrachtwagen.

We kwamen bij Glastonbury en Roy kwam aansloffen.

Hij had geen voertuig of wat dan ook en wilde meeliften.

Midden tussen de weilanden heeft ze me eruit gegooid...

en is weggereden.

Dat is wat vrouwen doen, toch?

Hij was nog nooit op Glastonbury geweest...

maar wist ons wel binnen te lullen.

Hij is behoorlijk breedsprakig en heeft veel te zeggen.

Hij stikt van de ideeën en alles is verkeerd en zo.

Ik herinner me nog hoe m'n vader en Roy op elkaar reageerden.

Meestal was het grappig en ook behoorlijk agressief.

Soms dacht ik: Volgens mij neemt hij je in de zeik.

Hij was lastig, maar ik dacht wel met hem door een deur te kunnen.

Hij werd eigenlijk de bemiddelaar tussen mij en de travellers.

Het ging een tijdje heel goed, en toen kwamen de rellen in 1990.

We willen gewoon ergens heen.

Glastonbury was...

DIRECTEUR FESTIVAL REPUBLIC

ontspoord.

Er werd met molotovcocktails gegooid.

Er kwamen elektriciteitspalen op ons af. Dat was toen wel eng.

Ik werd naar m'n oma gebracht, iets verderop.

Ik zag alleen maar ambulances wegrijden.

Ik dacht: Wat gebeurt daar toch? Het voelde als het einde van de wereld.

Het moest veranderen want het was vreselijk.

Het was gewelddadig, heel naar.

Het zou een stille dood sterven of er moest iets groots gebeuren.

Michael vroeg me of ik hem wilde helpen het festival opnieuw op te bouwen.

Ik werd verantwoordelijk voor het programma...

en het runnen van het festival.

Ik begon tegen mensen te zeggen dat we creatiever moesten worden...

als we hiermee door wilden gaan.

Het moest er fatsoenlijk uitzien. Niet meer ranzig en agressief...

met legerkleding en zo.

Eikel.

We hadden zo'n slechte reputatie.

We werden overal uitgekotst.

Ze noemden ons 'crusty's'.

De pers walgde van Glastonbury. Het was de crusty-hel.

Een paar jaar later kwamen we met het idee...

om vlinderdassen, smokings en galajurken aan te trekken.

De mannen lieten we vrouwenkleding dragen. Dat veranderde alles.

Alles werd er volledig anders door.

Het waren dezelfde mensen, maar ineens dacht iedereen: Wauw.

Dat was het begin van Lost Vagueness.

Ik runde daar al tien jaar een bar voordat Lost Vagueness begon.

Ik dacht: We doen een café...

met een casino erachter.

We waren maar met een man of zes...

en een roulettetafel, maar het leek alsof er een heel casino was.

Iedereen wilde naar binnen.

Het jaar erna deden we hetzelfde en lieten we mensen binnen.

Dat was een grote vergissing.

Om mensen binnen te laten? Het is stampvol.

ACTEUR

Nee, je snapt het niet. Het werkte fantastisch...

als illusie, iets wat niet echt was maar wat mensen konden zien.

Als je ze binnenlaat, is de magie weg.

Net als wanneer je een goocheltruc uitlegt.

Dan is de magie is weg.

Zo was het voor mij. Maar het ging verder...

zoals je weet.

Na het succes van de balzaal en het casino...

werd Lost Vagueness de officiële afterparty op Glastonbury.

Ik heb ze in allerlei toevluchtsoorden gevonden, overal in het land.

Ze wilden komen en dat vond ik goed.

Kijk eens hoe vol die vrachtwagen zit.

Hoe lang duurt het plannen?

Ik denk zo'n zes maanden voor dit specifieke evenement.

ALLES HET LAATSTE MOMENT

Dit is onze to-dolijst.

Ik heb Roy op m'n 17de ontmoet.

LOST VAGUENESS MEDEORGANISATOR

Dat is verdomd lang geleden.

FLIRT-TANK

Ik had een paar optredens gedaan.

Roy vroeg ons om een exotische, vreemde cabaret-act te doen.

Ik begon met een goedkope partytent...

waar wat kleden in hingen.

Mensen begonnen met interessante projectjes...

en alles bij elkaar werd dat Lost Vagueness.

Ik moet de gastenlijst samenstellen die zoals gewoonlijk gigantisch is...

en Netty helpen. Dan moet ik een schitterend kostuum aantrekken.

De hele avond draait om Leila's kostuum.

Ja. - Wat is het?

Zeg ik niet. Het zit in die koffer. - Een voorproefje.

Leila, een klein voorproefje.

Nee, want het is zo fantastisch...

en dan piek je te vroeg.

Dan is de rest van de avond een enorme teleurstelling.

Het is heel opwindend om ergens deel van uit te maken.

Als je over je leven praat, heb je het over de interessante dingen.

Niet: 'Ik ben echt tevreden, ik ben een moeder.'

Je zegt: 'Ik heb ooit iets idioots gedaan. Moet je dit verhaal eens horen.'

He gaat altijd over Lost Vagueness.

Het verbaasde me altijd dat Roy al die creatievelingen binnen wist te halen...

die van het onbeduidende Lost Vagueness...

een enorme subcultuur wisten te maken.

Ik begon als deejay in het casino. Roy wilde dat iedereen klassiek draaide.

Ik zei: 'Laten we jazz doen.'

Het was hoog tijd dat er een alternatief kwam voor rave en herhaalde beats.

Dat waren we spuugzat.

Lost Vagueness spoorde me aan om terug te kijken...

naar waar mensen in de jaren '20 en '30 op losgingen.

Al die fantastische muziek paste ineens heel goed...

bij de ruimte, de uitstraling en de kostuums.

Je mocht alleen naar binnen als je er heel theatraal uitzag.

Ik ging om een uur of vijf 's ochtends naar het casino...

EX-CAN BOOTY CAN-DANSERES

en ik dacht: Deze plek heeft danseressen nodig.

Dat was het begin van de beruchte cancan-meisjes.

Het gezicht van Lost Vagueness.

Ze snapten niet dat ik me met Roy inliet.

M'n team vroeg zich af waarom ik het mezelf zo moeilijk maakte.

Nou, omdat hij een goede show neerzet.

Dit is Lost Vagueness.

Een terrein van Roy.

Het zijn allemaal wildebrassen.

Een beetje op het randje.

Roy, je hebt het toch gered. - Hoe is het?

Wat zie je er keurig uit. Een typische traveller, maar dan opgedoft.

Goedenavond, welkom in het casino. Wat een leuk roze outfitje.

Heb je geen stropdas, jongeman? - Nee.