ആദ്യത്തെ 200 വരികൾ.
คุณปรารถนาสิ่งใดหรือ คุณคอตตอน
กล่องนั่น
รับไปเถอะ มันเป็นของคุณ
มันเป็นของคุณมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
มันต้องเป็นดอกใดดอกหนึ่งแน่ๆ
ฉันจะหนาวตายอยู่แล้ว
- เอาน่าๆ - บางทีอาจมีใครมาเปลี่ยนลูกบิดก็ได้
ใครกัน ใครจะมาเปลี่ยนลูกบิดนี่ล่ะ
ก็ไม่รู้สิ ฉันแค่พูดขึ้นมาเฉยๆ
อ้า สำเร็จ
เปิดได้แล้ว
เอาล่ะ ก็นี่แหละ
บ้านเก่าหลังนี้
แหวะ กลิ่นอับชื้นเลย
ก็มัน... ถูกทิ้งร้างมาพักใหญ่แล้วนี่นะ
แต่เดี๋ยวเราก็ทำให้มันอบอุ่นขึ้น
แล้วทำให้มันรู้สึกเหมือนบ้าน
คุณไม่ได้มาที่นี่นานแค่ไหนแล้วล่ะ
อ้อ ก็เกือบสิบปีได้
ผมอยากขายมันหลังจากยายตาย
แต่ผมทำให้แฟรงก์ยอมตกลงไม่ได้
คงเพราะเขาต้องการที่หลบซ่อนตัวมั้ง
ดูนี่สิ
แล้วก็ไม่ต้องห่วงนะ
ของพวกนี้ไม่มีความหมายอะไรกับผมเลย
ทิ้งให้หมด
นึกว่าครึ่งหนึ่งเป็นของน้องชายคุณซะอีก
ไม่เคยเห็นเขาปฏิเสธเงินสักครั้ง อีกอย่าง...
ป่านนี้เขาคงติดคุกอยู่ที่ไหนสักแห่ง
รู้ไหม...
เราต้องให้เคิร์สตี้มาดูบ้านนี้
ก่อนที่เราจะลงมือทำอะไรกับมัน
เธอต้องชอบแน่ๆ
คุณอยากย้ายมาอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ
คุณไม่ชอบเหรอ
ก็คงดีกว่าบรุกลินแหละ
โอ๊ย อย่าเริ่มนะ จูเลีย
- เริ่มอะไร - นี่นะ
เราทำให้ที่นี่มันไปได้สวยได้นะ
ตอนนี้ผมได้งานดีๆ แล้ว
คุณก็ได้กลับมาถิ่นเดิมของตัวเอง
เรามีความสุขกันได้นะ
- ได้ๆ - แล้วจะมาเถียงกันทำไม
- เปล่าเถียง - ให้ตายเถอะ
ที่รัก...
เวรเอ๊ย
แลร์รี่ แลร์รี่
- คุณอยู่ไหน - ในนี้
พวกบุกรุกเหรอ
แฟรงก์
- เขาอยู่ที่นี่เหรอ - เอ่อ เขาเคยมาอยู่
คือในครัวมีของที่คุณไม่มีทางเชื่อเลย
เห็นได้ชัดว่าเขาเผ่นหนีไปอีกตามเคย
นั่นเสียงอะไรวะ
- นี่ใคร - พ่อ
- เคิร์สตี้ - โทรติดแล้ว
- แทบไม่ติด ลูกอยู่ไหน - หนูหาห้องเช่าได้แล้ว
- อะไรนะ - หนูบอกว่าหาห้องเช่าได้แล้ว
เดี๋ยว พ่อนึกว่าลูกจะมาอยู่
- กับเราสักพักซะอีก - พ่อ
บ้านนี้ลูกต้องชอบแน่
ห้องหนูพ่อต้องชอบ
พ่ออยากให้ลูกมาเห็นบ้านนี้จริงๆ มันสุดยอดเลย
เดี๋ยวอีกสองสามวันมั้ง หนูต้องหางานทำก่อน
หางานทำไมล่ะลูก
นี่ ลูกแสดงน้ำใจมามากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้อง...
พ่อ นี่ไม่ใช่การแสดงน้ำใจ แต่เป็นสิ่งที่หนูต้องทำเอง
เชื่อใจหนูสักนิดเถอะนะ โอเคไหม
- โทรหาพ่อพรุ่งนี้นะ - ค่ะ แล้วเจอกัน
บายค่ะพ่อ
ว่าไง
ก็ได้นี่
เยี่ยม
เราย้ายเข้ามาวันอาทิตย์
นี่ ระวังบัวผนังด้วย
ตอนขนผ่านตรงนี้
- โอเค - โอเค
- ข้างหลังโอเคไหม - โอเคๆ
เอาล่ะ โอเค ยกมันขึ้นไป
ตรงขึ้นบันไดไปเลย
ไม่ต้องห่วง มันผ่านได้แน่
- โอเค เป็นอะไร - เฮ้ โดนแขนฉันแล้ว
- ได้ๆ - โอ๊ย พระเจ้า
- ระวังหน่อย - โอ๊ะ
พักห้านาทีกันเถอะ
ข้างในเป็นไงบ้าง
- เหมือนโดนระเบิดถล่มเลย - มีเบียร์ไหม
มีอยู่ในตู้เย็น
อ้อ งั้น...
เดี๋ยวฉันไปหยิบเองก็ได้
ยังไงก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้วนี่
ขอโทษนะ
- วันนี้ฉันโชคดีจัง - หวัดดี
- อยากซื้อเตียงไหม - ไม่เท่าไหร่
พ่อ?
- เคิร์สตี้ - หวัดดีค่ะ
หวัดดีลูกรัก มานี่มา
- เอ้านี่ - โอ้ เยี่ยม
บ้านหลังใหญ่จังเลย
- ชอบไหม - ค่ะ
หนูชอบ
เดี๋ยวพาทัวร์ให้ทั่ว ถ้าขนไอ้เตียงบ้านี่เข้าไปได้ซะที
- จูเลียอยู่ไหม - อยู่ข้างบน
นี่ ใจดีกับเธอหน่อยนะ
- เธอเกลียดการย้ายบ้าน - ไม่แปลกใจเลย
- เคิร์สตี้ - ได้ค่ะ หนูจะทำตัวดีๆ
พ่อทำงานหนักต่อไปเถอะ
- เดี๋ยวหนูไปชงกาแฟกินเอง - เข้าท่าดี
- ครัวอยู่ทางนั้น - โอเค
บาย
- นั่นลูกสาวคุณเหรอ - อือ
- หน้าตาเหมือนแม่เลย - แม่เธอตายแล้ว
อ้อ
เร็วเข้าสิ
โอ๊ย เวร
ขอเข้าไปได้ไหม
ขอเข้าไปได้ไหม
- คุณคือจูเลียใช่ไหม - ใช่แล้ว
คุณเป็นใคร
ผมแฟรงก์
แฟรงก์ น้องชายแลร์รี่ไง
อ้อ ใช่!
ผม... ผมมางานแต่งงาน
ตกลงให้ผมเข้าไปได้ไหมเนี่ย
ขอโทษค่ะ เชิญเลย
ยินดีต้อนรับค่ะ
อือ ดีใจที่รู้แบบนั้น
มีผ้าเช็ดตัวไหม
มีผ้าเช็ดตัวไหมคะ
เคิร์สตี้
มีอยู่ในห้องน้ำ
อ้อ ว่าแต่พ่อบอกรึยังว่าหนูได้ห้องเช่าแล้ว
มันไม่ใหญ่มาก แต่ก็โอเคนะ
จูเลีย?
จูเลีย?
เราจะดื่มฉลองให้อะไรดี
ความสุขของคู่บ่าวสาวไหม
ฉันมีความสุขมาก
ผมว่าคุณสุขแน่อยู่แล้ว
จะให้ผมจูบเจ้าสาวไหม
แล้วแลร์รี่ล่ะ
ลืมเขาไปซะ
จูเลีย... จูเลีย... จูเลีย...
ช่วยยกออกไปหน่อย เท้าผมติด
- จับได้ไหม - จับได้แล้ว
ดันมาทางผมตอนที่ผมดึงนะ
มันไม่เคยพอเลย
จูเลีย จูเลีย...
ขอร้องล่ะ
ผมจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ
ทุกอย่างเลย
นี่
โอ๊ย ลึกไหม
ไม่รู้สิ ยังไม่ได้ดูเลย
คุณก็รู้ว่าผมเห็นเลือดแล้วเป็นยังไง
- ผมจะเป็นลมแล้ว - คุณไม่เป็นลมหรอก
โอ๊ย เวร
- ขอดูหน่อย - เวร!
โอ๊ย ต้องเย็บแผลแล้วล่ะ
- ผมจะอ้วกแล้ว - คุณไม่อ้วกหรอก
- ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ - ผมจะอ้วกแล้ว
ไม่เป็นไรหรอก
พาคุณไปโรงพยาบาลกันเถอะ
โง่ชะมัด
เกิดอะไรขึ้น
แค่อุบัติเหตุน่ะ เขาไม่เป็นไร
นี่ ช่วยขับรถหน่อยได้ไหม เขาต้องไปเย็บแผล
- ได้สิ - กุญแจอยู่ในครัว
- โง่ชะมัด - ไม่เป็นไรหรอก
โง่ชะมัด
ไม่ๆ ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ
หมอคนนี้เอาแต่จิ้มๆ เขี่ยๆ
ด้วยความนุ่มนวลและเมตตาระดับหมอนาซีอย่างโยเซฟ เมงเกเลอ
ฉันก็เตือนเขาว่า "นี่ ฉันจะเป็นลมแล้วนะ"
เขาบอก "ไม่หรอก ไม่เป็นลมหรอกน่า พ่อคุณ"
รู้ตัวอีกที ฉันก็นอนอยู่กับพื้น
ส่วนเขายืนเด๋อ เหมือนเขาเป็นคนที่ต้องการความช่วยเหลือซะเอง
เขาคงกลัวนายฟ้องมั้ง
ฉันน่าจะฟ้องจริงๆ นะ
บิล ฉันน่าจะฟ้อง นายรู้เรื่องพวกนี้ดีนี่
พรุ่งนี้ฉันจะโทรหา เราจะฟ้องมันให้เละ
- พวกหมอเนี่ย - นั่นแหละที่รัก
แล้วลูกสาวสุดที่รักของพ่อดื่มอะไรอยู่
หนูจำไม่ได้แล้ว
นี่จูเลีย เอาแชมเปญเพิ่มไหม
เอ่อ ไม่ล่ะ พอแล้ว ขอบคุณ
โอเค พอๆ...
- เดี๋ยวฉันยืนไม่ไหว - งั้นก็นอนซะสิ
ขอตัวหน่อยนะทุกคน
ฉันว่าฉันจะไปนอนแล้ว
- เป็นอะไรไหมที่รัก - อือ
ฉันว่าเราก็ควรจะกลับกันได้แล้วเหมือนกัน
ไม่นะ บิล
ไม่ได้เด็ดขาด
คืนนี้คืนปาร์ตี้นะเว้ย
เรากำลังฉลองอะไรกันอยู่ นั่งลงซะ
ราตรีสวัสดิ์
คราวหน้าต้องมาบ้านเราบ้างนะ
ได้สิ เร็วๆ นี้เลย ดีใจที่พวกคุณกลับมา
ขอบคุณ
No comments yet. Be the first to leave one.