The Ghost Killer (怒杀)

Tuan Perdana Menteri,

dah hampir tiba masanya untuk persidangan pagi.

Ke mana tuan nak pergi sekarang?

Saya ini mengambil cuti untuk pulang ke kampung.

Harap kamu berdua berikan laluan.

Tuan memang pemurah.

Memandangkan tuan mengambil cuti untuk pulang ke kampung,

kenapa pergi secara sembunyi?

Saya mesti pergi hari ini.

Kalau begitu, maafkan kami.

Sebab tuan memang tak dapat pergi hari ini!

Perempuan tua gila yang tak mati-mati itu

menggugat kestabilan istana

dan menganiaya menteri yang setia.

Saya tak dapat melawannya,

takkan tak boleh bersembunyi daripada dia lagi?

Kata-kata tuan ini

boleh menyebabkan sembilan keturunan tuan dihukum bunuh!

Bertindak!

Pemuda,

awak pun akan melalui hari seperti ini.

Jangan tinggalkan seorang pun hidup!

Jual pau!

Mari tengok pau!

Pau yang baru dikukus!

Tiga mangkuk air, rebus jadi semangkuk dan minum.

Ada apa-apa lagi?

Pemuda,

telinga saya kurang dengar kebelakangan ini.

Boleh tak tolong periksakan?

Telinga sebelah mana?

Tiada apa-apa.

Biasalah sebab dah berumur.

Saya berikan ubat, awak balik dan makan.

Mak cik,

susah sangat untuk awak bayar yuran konsultasi di pusat perubatan?

Awak tak tahu Pusat Ubat Renxin saya hanya sediakan ubat

dan tak buat pemeriksaan?

Mak Mei,

dia cuma biasa...

Saya suruh awak bercakap?

Pergi potong ubat di belakang.

Pergi ke pusat perubatan dulu, baru datang ambil ubat di sini.

Dah tua macam ini,

jangan asyik nak jimatkan duit sikit itu

sampai mengancam nyawa sendiri.

Kakak.

Awak tak tahu awak dah hampir menduduki peperiksaan?

Berani awak baca buku bukan untuk pelajaran lagi?

Masih baca buku bukan untuk pelajaran lagi?

Baca lagi?

Saya cuma buat alas,

saya tak baca pun.

Awak tonggeng sikit pun

saya dah tahu apa yang awak nak buat.

Kakak, saya dah jadi dewasa,

janganlah macam ini.

Kenapa?

Saya tak boleh tegur awak lagi?

Saya tak boleh tegur awak lagi?

Baiklah.

Saya pergi tolong Wu potong ubat.

Kakak kurangkan merokok, rosak paru-paru nanti.

Awak budak tak guna ini!

Dengar sini,

kalau awak gagal tahun ini lagi,

awak pergi tidur di tepi jalan saja!

Rosak paru-paru? Fikirkan awak, hati saya yang sakit!

Kakak ini panas baran begini,

macam mana dia nak kahwin nanti?

Betul tak,

Wu?

Herba Chuanxiong dan batu magnet Lingcishi...

Kedua-dua ini untuk rawat tinitus dan pekak, kan?

Saya ingat ada sebuah buku perubatan tercatat

kalau pesakit dah berumur,

makan kedua-dua ubat ini serentak

mudah mengalami kesan sampingan

lalu menyebabkan muntah,

malah merosakkan limpa dan perut.

Wu,

awak nak jadi tabib?

Awak tengok saya

dah gagal dalam ujian polis dua tahun berturut-turut.

Kalau saya gagal lagi tahun ini,

kakak saya takkan betul-betul halau saya keluar, kan?

Kakak awak sangat sayangi awak,

rasanya takkan.

Apa maksud awak rasanya takkan?

Sudah tentu takkanlah.

Tuan,

tolong lepaskan kami.

Jalan!

Tuan,

tolonglah!

Hutang mesti dibayar,

itu memang sepatutnya!

Dia pun dah meninggal dunia,

macam mana kami nak bayar lagi?

Hutang ayah, anak perempuannya yang bayar.

Lepaskan tangan!

Awak tak nak lepaskan, kan?

Tuan Bao dah bekerja keras.

Tuan Bao, tuan pasti dah penat.

Tak penat, ini tanggungjawab saya.

Mak!

Anak saya!

Mampuslah!

Kapten datang meronda sendiri,

ini memang tuah bagi rakyat jelata.

Jangan nak bodek.

Hari ini saya bertugas,

jangan sampai ada yang mati.

Saya faham!

Berikan laluan!

Tuan San,

sila merokok.

Tuan San, sila makan epal.

Saya suka yang hijau.

Tuan,

kami akan bayar!

Anak perempuan saya masih muda!

Saya faham.

Awak tengoklah keadaan dunia sekarang.

Biarpun saya lulus jadi polis,

apa gunanya?

Itu kerja tetap, kakak awak pun rasa tenang.

Zaman sekarang, mana ada kerja yang tetap?

Presiden pun boleh ditukar sesuka hati, kan?

Saya memang nak jadi polis semasa saya kecil,

tapi awak tengoklah polis sekarang.

Semuanya jadi orang suruhan tauke besar dan kongsi gelap.

Tiada seorang polis baik yang benar-benar hukum kejahatan dan tegakkan kebaikan.

Awak boleh saja jadi polis yang baik.

Bukan...

Apa gunanya kalau saya seorang saja yang mahu?

Sekarang rakyat nampak polis lagi panik

daripada nampak penyamun.

Ini semua perlu ikut perintah pihak atasan.

Kalau pemimpin tak betul, orang bawahan pun ikut sama.

Katakanlah saya bersusah payah baru dapat tangkap orang jahat,

tapi ketua biro terima rasuah dan suruh saya lepaskan dia,

saya ini nak ikut atau tak?

Beri saya mangkuk.

Lepaskan saya!

Lepaskan saya!

Mak,

itu macam Kak Xiaofang.

Abang.

Dia cuma budak perempuan,

awak bawa dia balik pun pelanggan tak suka.

Buat apa nak susah-susah?

Kak Qian.

Tak apa, jangan takut.

Duit ini cuma cukup untuk bayar faedah.

Kalau begitu, beri kami tempoh dua hari lagi.

Selebihnya saya akan cari jalan untuk bayar.

Xiaofang,

pergi hantar tiga kati gula ke kedai,

jangan biar orang Perancis itu tunggu lama.

Tengoklah,

perempuan yang berurus niaga di Konsesi Perancis ini

memang lain daripada orang lain.

Budak mat saleh ini pun dah besar begini.

Awak kata saya bawa balik budak perempuan ini,

nanti pelanggan saya pun tak suka.

Apa kata Cik Song ikut saya balik

dan tolong saya layani mereka, macam mana?

Saya bawa anak sekali,

tak sesuailah.

Sesuailah, saya ada orang yang khasnya untuk jaga anak.

Cik Song, silakan.

Mari minum sikit.

Saya tak pandai minum arak.

Abang,

beginilah.

Abang datang ke tempat saya,

saya belanja abang minum kopi.

Kopi itu pahit sangat,

saya tak biasa minum.

Sebab itulah perlu letakkan gula.

Yang merah

nampak macam bagus juga.

Saya dah faham.

Jangan nak cari maut padahal telah diberikan peluang.

Jangan ingat awak berurus niaga di Konsesi Perancis,

jadi saya tak berani mengapa-apakan awak?

Bukan, abang.

Tolong dengar penjelasan saya.

Jangan paksa saya!

Dengar penjelasan saya dulu!

Lepaskan mak saya!

Siapa awak? Buat apa ini?

Siapa benarkan awak ambil gambar?

Saya Jose, wartawan Agence France-Presse (AFP),

ambil gambar memang kerja saya.

Beri saya kamera itu.

Perbuatan awak ini salah di sisi undang-undang.

Saya kisah?

Ingat, sini bukan Konsesi Perancis!