Snow White

Mjallhvít

Endur fyrir löngu var friðsælt konungsríki

undir stjórn dyggðugra konungshjóna.

Þau óskuðu sér einskis heitar en barns.

Vetrarnótt eina gekk hríðarbylur yfir landið

svo að ríkið varð ófært vegna snjókomu og frosthörku,

en þar fengu þau sína dýrmætustu gjöf.

Þeim fæddist prinsessa.

Sökum aðstæðna á fæðingarnóttina

gáfu þau henni nafnið Mjallhvít.

Þegar hún óx úr grasi kenndu konungshjónin henni

að allsnægtir landsins tilheyrðu öllum sem ræktuðu það.

Þau kenndu henni að ríkja með kærleika.

Því að einhvern daginn yrðu það örlög hennar að taka við ríkinu.

Líttu á þetta land

Okkar heimili er hér

Með töfrum og birtu um völl

Hér í jörðu setjum fræ

Því það góðan ávöxt ber

Í ríki okkar frjáls erum öll

Djúpt í okkar jörð

Ótal undur finna má

Allt landið er uppskeru skreytt

Hér er eðalsteinamergð

Ef þú grefur, finnur þá

Við gnægðum þessum deilum sem eitt

Hæsta tindi frá

Niður í námudjúp

Sól skín ríkið á Sveipar gullnum hjúp

Förum vel með vor lönd

Notum græðandi hönd

Og þá gefst okkur gnótt

Þar sem vex allt gott

Þar sem vex allt gott

Óska þér hve langt þú helst vilt ná

Hvernig stúlku viltu í spegli sjá?

Gerðu það.

Í vatni sé ég okkur

Móður, föður, dóttur

Líttu nær, á þá sem völdin fær

Svo dafni hér allt gott

Hún er óhrædd

Hún er óhrædd

Og sanngjörn

Og sanngjörn

Svo hugrökk

Svo hugrökk

Sönn og trú

Sönn og trú

Óska þér

Þá sérðu hana nú

Hæsta tindi frá

Niður í námudjúp

Sól skín ríkið á Sveipar gullnum hjúp

Fólkið gjafmilt og kátt

Lifir saman í sátt

Sýnum dugnaðarvott

Og þá vex allt gott

Og hér vex allt gott

Hæ.

Konungshjónin fylgdust stolt með því

hvernig Mjallhvít varð góð og sanngjörn prinsessa.

En síðan reið ógæfan yfir.

Móðir Mjallhvítar veiktist.

Og góða drottningin lést.

Mjallhvít og konungurinn voru harmi slegin.

Þangað til…

töfrandi kona frá fjarlægu landi birtist í höllinni.

Fegurð hennar var slík að hún virtist

færa henni yfirnáttúrulega krafta.

Hún giftist konunginum

en ekki var allt sem sýndist.

Hún var ill

og hugsaði aðeins um eigin fegurð

og máttinn sem henni fylgdi.

Til að vernda þann mátt

átti hún töfraspegil

sem gat svarað einni einfaldri spurningu.

Spegill, spegill herm þú hver

hér á landi fríðust er.

Frú mín, drottning,

enga konu fegri en þér

fundið ég get á landi hér.

Nýja drottningin beið ekki boðanna við að ná völdum.

Hún varaði við hræðilegri ógn handan Suðurríkisins.

Svo að góði konungurinn sór að verja þegna sína.

Óhrædd - Sanngjörn - Hugrökk - Sönn

Geymdu vel

Uns ég sný heim til þín

En konungurinn sneri aldrei aftur.

Óttinn umvafði konungsríkið.

Og máttur drottningarinnar jókst.

Hún gerði bændur að hermönnum

sem voru henni hliðhollir

og hirti öll auðæfi konungsríkisins fyrir sjálfa sig.

Hún gerði Mjallhvíti að þjónustustúlku

og læsti hana inni í kastalanum.

En á meðan spegillinn sagði drottningunni daglega að hún væri fríðust allra

var Mjallhvít óhult fyrir grimmilegri afbrýðisemi drottningarinnar.

Hæsta tindi frá

Niður í námudjúp

Hvar er sól að sjá?

Með sinn gullna hjúp?

Var öll veröldin hlý?

Mun það verða á ný?

Ó, ef kæmist á brott

Árin liðu

og fólkið gleymdi næstum

að til hefði verið prinsessa sem hét Mjallhvít.

Þar sem vex allt gott

Í sannleika sagt…

gleymdi Mjallhvít því næstum sjálf.

Halló?

Fyrirgefðu.

Get ég aðstoðað þig?

Nei, takk. Ég er bara að skoða.

Ég verð að biðja þig að skila þessu.

Ég myndi gera það en drottningin á feykinóg.

Er það afsökun þín fyrir að stela?

Vinir mínir eru svangir. Ég líka. Það er afsökunin.

Ég gæti rætt við drottninguna.

Heldurðu að fólkið uppi deili með okkar líkum?

Prinsessan vill það.

Mjallhvít.

Enginn hefur séð eða heyrt til hennar lengi.

Hún hjálpar varla neinum.

Hún hugsar stöðugt um að hjálpa.

Segðu henni að einn daginn ætti hún að hætta að hugsa

og framkvæma.

Boðflenna í kastalanum. Læsið öllum dyrum.

Taktu smá handa þér.

Deildu hinu með prinsessunni.

Kannski hefur enginn sagt henni þetta.

Ef drottningin fréttir hve slæmt ástandið er

deilir hún með ánægju.

Ég verð að reyna,

þótt það sé aðeins ósk.

Mjallhvít, ertu búin að sinna húsverkunum þínum?

Já, yðar hátign.

Við verðum öll að deila álaginu.

Ég kom einmitt til að ræða það við þig.

Að deila.

Gjörðu svo vel.

Hvað varstu að segja?

Það er bara…

Yðar hátign.

Fólkið á bágt. Þótt það sé ekki mikið

tíndum við foreldrar mínir epli þegar ég var yngri.

Við gerðum bökur

og fórum í þorpið… -Bökur?

Bökur eru munaðarvara. Fólk þarf engan munað.

Það er ruglandi.

En stundum getur eitthvað lítið og jafnvel eitthvað sætt

talið fólki trú um að lífið snúist um meira um nauðþurftir.

Ég mundi ekki að þú værir svona…

þver.

Afsakaðu. Það er bara…

Ég held að fólkið þurfi gæsku.

"Óhrædd, sanngjörn, hugrökk, sönn."

En púkalegt.

Einhvern daginn skilurðu hvað þessi orð eru gagnslaus.

En þangað til þá

skaltu hafa þetta í huga.

Fylgstu með.

Er rósin ekki hrífandi?

Jú, yðar hátign.

Annað er veikt, gagnslaust og viðkvæmt.

Hitt er hart, óbifanlegt,

eilíft, lýtalaust

og fallegt.

Þegnar mínir vilja ekki blóm.

Þeir vilja demant.

Yðar hátign… -Slepptu mér.

Þessi glæpamaður var gómaður við að stela úr hirslunum.

Það er lygi.

Ert þú einn stigamannanna

sem dvelja í skóginum og stela í nafni konungs?

Nei, yðar hátign.

Ekki einn stigamannanna. Ég er foringi þeirra.

Hliðhollur hinum eina sanna konungi.

Finnið heimilið hans og brennið það til grunna.

Það fyndna er að ég á ekkert heimili.

Í dýflissuna með hann.

Látum öskur hans óma um kastalann. -Yðar hátign.

Ég skil þörfina á réttlæti.

En þetta er óréttlátt.

Hvað sagðirðu?

Refsingin ætti ekki að vera meiri en glæpurinn.

Faðir minn hefði… -Faðir þinn?

Faðir þinn?

Faðir minn hefði sýnt miskunn.

Fyrirgefðu. Það er rétt, elskan.

Þjófurinn stal frá mér.

Þá stel ég frá honum á móti.

Takið jakkann og skóna og bindið hann við hliðið svo hann frjósi.

Má ég velja dýflissuna?

Burt með hann!

Hann deyr þar. Ég bið þig.

Mjallhvít!

Hérna.