The Gods Must Be Crazy

"เทวดาท่าจะบ๊องส์"

ดูๆ ไปมันก็เสมือนสรวงสวรรค์ แต่นี่คือทะเลทรายที่น่ากลัวทีเดียว

ทะเลทรายคาลาฮารี หลังจากหน้าฝนช่วงสั้นๆ...

จะมีแหล่งน้ำมากมาย หรือกระทั่งแม่น้ำ

แต่เพียงไม่กี่สัปดาห์ น้ำก็จะแห้งเหือดลงสู่ทรายคาลาฮารี

แหล่งน้ำต่างเหือดแห้ง แม่น้ำก็หยุดไหล

หญ้าเปลี่ยนเป็นสีทองสวยงาม...

ซึ่งเหมาะแก่การเล็มของสัตว์

แต่อีก 9 เดือนต่อจากนี้ จะไม่มีน้ำเหลือให้ดื่มแล้ว

สัตว์ทั้งหลายจึงเริ่มอพยพ ทิ้งหญ้าสีทองไว้โดยไม่แตะต้อง

มนุษย์หลีกเลี่ยงคาลาฮารีอย่างที่สุด เพราะต้องมีน้ำไว้ดำรงชีวิต

ทุ่งหญ้าสวยงามนี้จึงปราศจากผู้คน

ยกเว้นชนเผ่าเล็กๆ แห่งคาลาฮารี

งดงาม ละเอียดอ่อน ร่างอรชร ชาวป่านี่เอง

ในที่ซึ่งใครก็ต้องตาย เพราะขาดน้ำในไม่กี่วัน

พวกเขากลับมีชีวิตอยู่อย่างสงบ

พวกเขารู้ว่าจะขุดรากไม้ หรือแมลงได้ที่ไหน

และรู้ว่าผลไม้ใดกินได้บ้าง

และแน่นอนพวกเขารู้วิธีจัดการเรื่องน้ำ

ในตอนเช้าตรู่เราสามารถรองน้ำค้าง...

จากใบไม้ที่วางไว้ในเย็นวันก่อนได้

หรือกิ่งดอกหญ้าก็เป็นแหล่งน้ำได้

ถ้าเรารู้วิธีแล้ว กอไม้ก็บอกเราได้ว่าจะขุดที่ไหน...

แล้วเราก็จะได้รากไม้ขนาดใหญ่

เมื่อขูดเปลือกมันออก ด้วยไม้ที่เหลามาแล้ว

เราก็กำเศษเปลือกที่ขูดมา ชี้หัวแม่มือที่ปากแล้วก็บีบ

พวกเขาต้องเป็นพวกที่ สันโดษที่สุดในโลกแน่ๆ

พวกเขาไม่มีอาชญากรรม การลงโทษ ความรุนแรงหรือกฎหมาย...

ไม่มีตำรวจ ผู้พิพากษา ผู้รักษากฎ หรือเจ้านาย

พวกเขาเชื่อว่าพระเจ้ามอบให้ แต่สิ่งที่ดีและมีประโยชน์เท่านั้น

ในโลกของพวกเขานั้น ไม่มีอะไรเลวหรือชั่วร้าย

แม้แต่งูพิษก็ไม่ใช่สิ่งเลว

เราเพียงหลีกให้ห่างจากหัวของมัน

จริงๆ แล้วงูเป็นสิ่งดี มันอร่อยซะด้วยซ้ำ

หนังของมันยังใช้ทำกระเป๋าได้ด้วย

พวกเขาอยู่กลางทะเลทราย เป็นกลุ่มครอบครัวเล็กๆ

ครอบครัวหนึ่งอาจพบกับ ครอบครัวอื่นหนึ่งครั้งในรอบหลายปี

แต่ส่วนใหญ่แล้ว พวกเขาอยู่อย่างโดดเดี่ยว

ไม่รู้ด้วยว่ามีคนอื่นๆ อีกในโลกนี้

ลึกลงไปในทะเลทรายนี้ มีคนป่าที่ไม่เคยรู้จักคนเมืองเลย

บางครั้งพวกเขาได้ยินเสียงกึกก้อง แต่ไม่มีเมฆฝน

จึงคิดไปว่าพระเจ้าคงทานมากไป ท้องจึงร้องแบบนี้

บางครั้งพวกเขาก็ได้เห็น ที่มาของเสียงท้องร้องนั่น

ภาษาพวกเขามีความแปลกเฉพาะตัว

มันประกอบไปด้วยเสียง จากการทำปากเป็นส่วนใหญ่

พวกเขาเป็นคนที่สุภาพมาก

พวกเขาไม่เคยลงโทษเด็ก หรือพูดกับเด็กแรงๆ เลย

เด็กๆ จึงทำตัวดี การละเล่นก็น่ารักและสร้างสรรค์

เมื่อครอบครัวต้องการเนื้อ...

พรานก็จะจุ่มลูกธนู ลงในน้ำยาที่เป็นเหมือนยาสลบ

เมื่อเขายิงกวาง มันจะรู้สึก เหมือนถูกต่อย และธนูก็ตกลงมา

กวางวิ่งหนีไป แต่ไม่ช้ามันก็เริ่มมึน

และหยุดวิ่ง

หลังจากนั้นไม่นานมันก็จะหลับ

พรานขอโทษมัน เขาอธิบายว่า ครอบครัวเขาต้องการเนื้อ

คุณสมบัติซึ่งทำให้พวกเขา แตกต่างจากเผ่าอื่นทั้งหมด...

ก็คือพวกเขาไม่รู้จักการเป็นเจ้าของ

ที่ที่พวกเขาอยู่ ไม่มีอะไรที่เป็นเจ้าของได้

มันมีแต่ต้นไม้และหญ้าและสัตว์

คนป่าเหล่านี้ไม่เคยเห็นหินมาก่อน

ของแข็งที่สุดที่พวกเขารู้จัก คือไม้และกระดูก

พวกเขาอยู่ในโลกที่อ่อน ไม่มีอะไรแข็งเท่าหิน เหล็ก คอนกรีต

ลงไปทางใต้เพียง 600 ไมล์ มีเมืองใหญ่เมืองหนึ่ง

และที่นี่เราจะพบคนเมือง

คนเมืองปฏิเสธที่จะปรับตัว ให้เข้ากับสภาพแวดล้อม

แต่กลับปรับสภาพแวดล้อม ให้เข้ากับพวกเขา

พวกเขาสร้างเมือง ถนน พาหนะ เครื่องจักร

และตั้งสายไฟเพื่อให้ เครื่องมือทั้งหลายทำงานได้

แต่พวกเขาไม่รู้ว่าจะหยุดตรงไหน

ยิ่งพวกเขาปรับปรุงสภาพแวดล้อม ให้ชีวิตง่ายขึ้นเท่าไหร่...

ก็ยิ่งทำให้มันซับซ้อนขึ้นเท่านั้น

ลูกของพวกเขาจึงต้องเข้าเรียน 10 ถึง 15 ปีเพื่อเรียนรู้...

วิธีเอาตัวรอดในเมืองที่ซับซ้อน และอันตรายแห่งนี้

และคนเมืองผู้ซึ่งปฏิเสธ ที่จะปรับตัวเข้ากับสิ่งแวดล้อม...

ก็พบว่าต้องปรับตัวครั้งแล้วครั้งเล่า...

เพื่อให้อยู่ในสิ่งแวดล้อม ที่พวกเขาสร้างขึ้นเองได้

อาทิเช่น ถ้าเป็นวันจันทร์...

และตัวเลข 7.30 หมุนขึ้นมา คุณจะต้องปรับตัวจากสิ่งแวดล้อมหนึ่ง...

ไปสู่สิ่งแวดล้อมหนึ่ง ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

พอ 8.00 ทุกคนจะต้องดูวุ่นวาย

ฉันมีเรื่องดีๆ ของเด็กพิการนะคะ

เด็กพิการเหรอ ไม่ คุณไม่มีสิทธิ์เสนอ คุณไม่...

โทษค่ะ งั้นฉันจะเขียนแบบเบาๆ ถึงจะน่าเบื่อก็เถอะ

พอ 10.30 คุณต้องหยุดดูวุ่นวาย เป็นเวลา 15 นาที

แล้วจากนั้น คุณก็ต้องดูวุ่นวายอีก

- ไงเคท - ไง พีท

อันนี้ได้มั้ยเกี่ยวกับเรื่อง ขาดครูในบ๊อทสวาน่า

- น่าสนเหรอ - ใช่

ใครที่อ่านเขียนได้รับหมดเลย

ไม่รู้สิ ฉันเพิ่งโดนว่า ตอนเขียนเรื่องปล้นน่ะ

คอลัมน์ฉันควรจะเบาๆ น่ะ อย่างเรื่องลิเบอร์เรซหรือแจ๊คกี้ โอนาซิส

วันหนึ่งของคุณถูกแบ่งเป็นส่วนๆ ในแต่ละช่วงเวลา...

- คุณต้องปรับตัวกับสถานการณ์ใหม่ - นั่งด้วยได้มั้ยคะ

ไม่แปลกนักที่บางคนก็เลยเพี้ยนๆ

เสียงในหัวฉันรบกวนคุณมั้ยคะ

ไม่ค่ะ

ยังเก็บเรื่องขาดครู ในบ๊อทสวาน่าอยู่รึเปล่า

- ยังอยู่ จะใช้เหรอ - ไม่ บางทีจะให้พวกเขาใช้ฉันหน่อย

ในคาลาฮารีมันจะเป็นวันอังคารตลอด หรือพฤหัสก็ได้ หรือวันอาทิตย์

ไม่มีนาฬิกาหรือปฏิทิน มาบอกคุณให้ทำโน่นหรือนี่

ช่วงหลังๆ มีสิ่งใหม่ ปรากฏบนท้องฟ้าบ่อยครั้ง

นกเสียงดังซึ่งบินโดยไม่กระพือปีก

วันหนึ่ง มีสิ่งหนึ่งตกจากท้องฟ้า

ซีไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้ในชีวิตเลย

มันเหมือนกับน้ำ แต่แข็งกว่าทุกสิ่งในโลก

เขาสงสัยว่าทำไม พระเจ้าจึงส่งสิ่งนี้มาสู่โลก

มันเป็นสิ่งที่แปลกและสวยงามที่สุด ที่พวกเขาเคยเห็นมา

พวกเขาสงสัยว่าทำไม พระเจ้าจึงส่งมันมาให้

พาโบนิ้วติดในนั้น และเด็กๆ เห็นว่ามันตลกมาก

ซีพยายามใช้มันถ่วงเชือกผึ่งแดด มันมีรูปร่างและน้ำหนักที่พอดี

มันยังมีผิวเรียบและเหมาะกับการ เตรียมหนังงูด้วย

พาโบยังค้นพบอีกว่า มันสามารถสร้างเสียงดนตรีได้

และพวกเขาก็พบวิธี ใช้งานมันใหม่ๆ ได้ทุกวัน

มันแข็งและหนักและเรียบกว่า ทุกสิ่งที่พวกเขาเคยรู้จัก

มันเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ที่สุด ที่พระเจ้าเคยประทานให้

เป็นเครื่องทุ่นแรงอย่างแท้จริง

แต่พระเจ้ายังไม่รอบคอบพอ เพราะส่งมาเพียงอันเดียว

และนี่เป็นครั้งแรก ที่สิ่งของอย่างหนึ่งแบ่งกันไม่ได้...

เพราะมันมีเพียงอันเดียว

ไม่นานนักทุกคนก็ต้องการมัน เกือบตลอดเวลา

สิ่งที่พวกเขาไม่เคยต้องการ เลยกลับกลายเป็นสิ่งจำเป็น

และอารมณ์ที่ไม่เคยปรากฏ ก็เริ่มเกิดขึ้น

ความรู้สึกต้องการเป็นเจ้าของ ไม่ต้องการแบ่งปัน

และสิ่งอื่นก็ตามมา ความโกรธ อิจฉา เกลียด ความรุนแรง

ซีโกรธพระเจ้า

เขาตะโกนว่า"เอาของท่านคืนไป เราไม่ต้องการแล้ว"

"ดูสิว่ามันสร้างปัญหาแค่ไหน"

พระเจ้าไม่รับมันคืน

เขาตะโกน"ท่านต้องบ้าแน่ ที่ส่งมันมา เอาคืนไป"

แล้วเขาก็ตะโกนว่า "ระวัง ระวัง"

แต่เขาพูดช้าเกินไป และมันก็ตกใส่ดานีลูกสาวเขา

ซีถือมันไปจากที่พักและฝังมัน

เย็นวันนั้นไม่มีเสียงหัวเราะ และคุยกันรอบกองไฟเลย

ความรู้สึกแปลกๆ แบบละอาย ครอบงำครอบครัว...

และพวกเขาก็เงียบมาก

ซีบอก"ฉันฝังมันแล้ว มันจะไม่ทำให้เราเป็นทุกข์อีก"

คืนนั้นไฮยีน่าได้กลิ่นเลือดที่ติดขวด และขุดมันขึ้นมา

หมูป่าอารมณ์เสียไล่ไฮยีน่าไป มันจึงทิ้งขวดนั่นไว้

วันต่อมาดานีก็พบมันเข้า

โทม่าน้องชายได้ยินเสียงเป่า จึงพูดว่า"ขอลองมั่ง ขอลองมั่งสิ"

คืนนั้นครอบครัวไม่มีความสุขเลย

พวกเขาเริ่มพูดถึงสิ่งนี้ ซึ่งยังไม่ได้ตั้งชื่อให้มัน

พวกเขาเรียกมันว่า"สิ่งชั่วร้าย"

กาบูบอกว่า"บางทีพระเจ้าอาจเผลอ..."

"ตอนที่โยนมันลงมาบนโลก"

"ปกติพระเจ้าส่งแต่สิ่งดีๆ ลงมา เช่นฝน ต้นไม้ รากไม้และลูกเบอร์รี่"

"เราเป็นลูกหลานท่านและท่านรักเรา แต่ตอนนี้ท่านส่งสิ่งชั่วร้ายมา"

ซีบอกว่า"สิ่งนี้ไม่ควรอยู่บนโลก"

"พรุ่งนี้ฉันจะเดินไปสุดขอบโลก และโยนมันทิ้ง"

กาบูบอกว่า"ฉันว่าสุดขอบโลก ต้องไกลมากแน่ๆ"

"แกต้องเดิน 20 วัน หรืออาจ 40"

ซีบอกว่า"ฉันจะเริ่มเดินทางพรุ่งนี้"

ขึ้นไปทางเหนือ 2 พันไมล์ ณ รัฐบีรานี่

เหตุร้ายกำลังจะเกิดขึ้น

ใช้เงิน 35 ล้าน เพื่อต้านการกร่อนของหุบเขา

- และ 6 ล้านเพื่อปรับปรุง... - เดี๋ยวครับท่าน เราจะหวังว่า...

ออกไป เราต้องการรถ

นั่นมันพวกแซม โบฮ่า ไหนคุณว่ามันอยู่คาบินดาไง

- ผมคิดว่างั้นจริงๆ - มันหนีไปได้กี่คน

มีรถจี๊ป 2 คัน หนีไปได้ 4 คน

- แซม โบฮ่าด้วยรึเปล่า - ไม่

คราวนี้มันต้องตาย หาตัวมันและฆ่ามันได้เลย

พาเขามานี่

แซม โบฮ่าอยู่ไหน

แหล่งซ่องสุมแกอยู่ไหน

เอาอีกคนมาซิ

เอาไอ้นั่นมา

แซม โบฮ่าอยู่ไหน แหล่งซ่องสุมแกอยู่ไหน

พาพวกมัน...

ไปที่เฮลิคอปเตอร์

พวกมันไปทางใต้

- ฉันจะบอกทางจากบนฮ. - ครับผม

ไอ้ตัวซดเอ๊ย

มือสังหาร 4 ใน 8 คน หนีด้วยรถจี๊ป 2 คัน

อีก 4 คนถูกยิงที่ห้องครม. โดยหน่วยรปภ.

- ไอ้เลว - มือสังหารสวมเสื้อสีน้ำตาล...

ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มผู้ร้าย...

นำโดยแซม โบฮ่าตัวฉกาจ

อย่างไรก็ตาม พยานกล่าวว่า แซม โบฮ่าไม่ได้ลงมือในครั้งนี้

คาดว่าเขาเป็นผู้วางแผนการโจมตี คอยสั่งการอยู่นอกเมือง

แหล่งข่าวแจ้งว่ามือสังหารปลิดชีพ...

รัฐมนตรีกระทรวงศึกษา เเรงงาน เเละเกษตร

ท่านปธน.ซึ่งรอดจากห่ากระสุน ได้รับบาดแผลเล็กน้อย...

จะออกมาแถลงในไม่ช้านี้

เราทำได้ สำเร็จแล้ว ไอ้ปธน.กับรัฐมนตรี 5 คนเสร็จเรา

ยังหรอก แกรู้ดี เขากำลังพูดอยู่

ที่ผมรอดได้ในครั้งนี้ คงเป็นประสงค์ของพระเจ้า

ขอแสดงความเสียใจต่อการจากไป...

ของท่านรัฐมนตรีทั้งสาม เราเสียใจอย่างสุดซึ้ง...

มันโกหก เราเก็บไป 6 คน เราเห็นมันตายชัดๆ

แกฆ่าไป 3 มีบาดเจ็บ 5

แถมยังเสียไป 4 คน

ทำไมฉันต้องทำงานกับพวกอ่อนหัดนะ แล้วไม่มีใครตามแน่นะ

ครับ เราลงมือกันแค่ 2 นาที ไม่มีใครตามเจอแน่

ทั้งหมดตรง

- เกิดอะไรขึ้น - น้ำมันหมดครับ

- ตั้งแต่เมื่อไหร่ - 15 นาทีก่อนครับ

โอเค ไปได้

ทีนี้บอกมา

แซม โบฮ่าอยู่ไหน