Shakespeare in Love

ลอนดอน คศ. 1593

ในยุครุ่งเรืองแห่งรัชสมัยพระนางเจ้าเอลิซาเบ็ธ

โรงละครสองแห่งแข่งขัน ช่วงชิงนักประพันธ์และผู้ชม

ทางทิศเหนือคือโรงละครเคอร์เท็น

ซึ่งศิลปินยอดนิยมของอังกฤษคือ ริชาร์ด เบอร์เบ็จ เป็นดาราประจำอยู่

อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำคือโรงละครคู่แข่ง ผู้ก่อตั้งคือฟิลลิป เฮ็นสโลว์

นักธุรกิจผู้มีปัญหาเงินหมุนเวียน...

...โรงละครโรส...

เฮ็นสโลว์ รู้ไหมว่าเกิดอะไร กับผู้ที่ไม่ยอมจ่ายหนี้

ละครโศกนาฏกรรมรันทดเรื่อง เจ้าหนี้ล้างแค้น

รองเท้าบู้ทไหม้ไฟไง

ร้องโหยหวนทำไม...

...ในเมื่อข้าเป็นคนที่ถูกกัดเสียเอง

- ข้าเป็นอะไรนะ คุณแลมเบิร์ต - ถูกกัดขอรับ คุณเฟ็นนี่แมน

ถูกกัดเสียหายแค่ไหน คุณฟรีส์

สิบสองปอนด์หนึ่งชิลลิ่งกับสี่เพนซ์รวมทั้งดอกเบี้ย

- ข้าจ่ายคืนท่านได้ - เมื่อไร

สองสัปดาห์ อย่างมากก็สาม โอ๊ย โปรดเมตตาเถอะ

ยกออก

เจ้าจะหาเงิน...

สิบหกปอนด์ห้าชิลลิ่งกับเก้าเพนซ์

...รวมดอกเบี้ยจากไหนในสามสัปดาห์

- ข้ามีละครแสนสนุกเรื่องใหม่ - ใส่กลับลงไป

- เป็นละครตลก - เฉือนจมูก

ละครตลกเรื่องใหม่โดยวิลเลี่ยม เช็คสเปียร์

- เฉือนหูด้วย - และให้หุ้น

เราจะเป็นหุ้นส่วนกัน คุณเฟ็นนี่แมน

หุ้นส่วนกันรึ

มันถูกใจผู้ชม

มีการจำผิดตัว เรือล่ม จอมสลัด

- มีสุนัขหน่อยนึง พิชิตรัก - ข้าคิดว่าเคยดูแล้ว

ข้าไม่ชอบเลย

- แต่คราวนี้เช็คสเปียร์แต่งนะ - ชื่อเรื่องอะไร

โรมีโอกับอีเธล ลูกสาวจอมสลัด

ชื่อเข้าที

ละครต้องใช้เวลา หาตัวแสดงเอยซ้อมเอย

กะว่าอีกสองสัปดาห์เปิดแสดง

ตั๋วยืน 500 ที่ หัวละสองเพนซ์

รวมกับตั๋วนั่งอีก 400 ที่ ที่ละสามเพนซ์ ค่าเบาะต้องเก็บอีกหนึ่งเพนนี

เอาเป็นว่า 200 เบาะ

ถ้าให้แน่เล่นสองรอบ จะได้เท่าไร คุณฟรีส์

- ยี่สิบปอนด์ถ้วนๆ - ถูกต้อง

- ข้าต้องจ่ายค่าตัวแสดงกับนักเขียนบท - แบ่งเอาจากกำไรสิ

- ไม่เคยมีกำไร - แน่นอนซิ

คุณเฟ็นนี่แมน ความคิดท่านหลักแหลมเหลือเกิน

เซ็นตรงนั้น

งั้นก็ โรมีโอกับอีเธลลูกสาวจอมสลัด

เกือบเสร็จแล้วหรือ

อ๋อ แน่นอน เขากำลังเขียนจะจบอยู่เดี๋ยวนี้เอง

เมืองสแตรตฟอร์ดอัพออนเอวอน

วิลล์

ละครที่เขียนให้ข้าอยู่ไหนล่ะ

บอกหน่อยซิว่าจวนเสร็จแล้ว บอกหน่อยซิว่าเริ่มไปแล้ว

"ความกังขาว่าดาราเป็นเพลิง ความกังขาว่าสุริยาเคลื่อนกาย"

ไม่เอา เราไม่มีเวลาเล่นสำนวนกัน

ละครของข้าอยู่ไหน

- ลั่นดานปลอดภัยในนี้ทั้งหมด - สรรเสริญพระเจ้า

ลั่นดานอยู่รึ

- ขอให้ข้าพบแรงบันดาลใจก่อน - แม่คนไหนล่ะคราวนี้

เธอเป็นแม่เทพธิดางามเชียวละ

เทพธิดาโรงเตี๊ยมที่เล่นบทเสียวหลังผับล่ะซิ

เฮ็นสโลว์ ท่านน่ะไร้หัวใจ

แล้วท่านจะเข้าใจถึงความอ้างว้าง ที่เสาะหาเพื่อนใจอย่างไรได้

วิลล์

ข้าสิ้นท่าหมดอาลัยตายอยาก

โรงละครของข้าต้องปิดเพราะห่ากิน มาสิบสองสัปดาห์

ศิลปินของข้าต้องเร่ร่อน เล่นตามโรงเตี๊ยมทั่วอังกฤษ...

...ส่วนคุณเบอร์เบ็จกับคณะแชมเบอร์เลน ได้ไปเล่นในวัง...

...ได้สิบปอนด์เล่นละครที่ท่านแต่ง

ให้โรงละครของข้าด้วยนักประพันธ์ของข้า ที่ข้ายอมเสี่ยง...

...เมื่อท่านยังอ่อนหัดและยังกตัญญู

- เรื่องไหนนะ ริชาร์ด หลังโก่งนะรึ - ไม่ใช่ เขาชอบเรื่องชวนหัว

เช่น โรมีโอกับอีเธล

- ใครเขียนเรื่องนั้นนะ - ใครที่ไหนกัน ท่านนั่นแหละเขียนอยู่

- ข้าให้ท่านเดือนละสามปอนด์ - ก็ครึ่งของที่ท่านติดหนี้ข้า

ข้ายังรอค่าเรื่องบุรุษแห่งเวโรน่าอยู่

เงินมีความหมายอะไรสำหรับเรา ข้าเป็นผู้อุปถัมภ์ท่านเป็นนักประพันธ์

พอที่โรคร้ายนี้หมดไป

เบอร์เบ็จจะเล่นละครเรื่องใหม่ โดยคริสโตเฟอร์ มาร์โลว์ที่โรงเคอร์เท็น

- ข้าสิไม่มีอะไรที่โรงละครโรส - คุณเฮ็นสโลว์

- ขอกู้เงิน 50 ปอนด์ได้ไหม - ห้าสิบรึ

เบอร์เบ็จเสนอให้ข้าเป็นหุ้นส่วน ในคณะละครแชมเบอร์เลน

เงิน 50 ปอนด์จะช่วยให้ข้า พ้นจากสภาพศิลปินรับจ้างเสียที

งั้นก็ควักหัวใจข้าออกมา เฉือนตับข้าให้หมากินเสียเถอะ

ไม่ให้ใช่ไหม

โรงละครเป็นลูกมือของมารร้าย

ตัวละครกระตุ้นความหื่นกามในภรรยาของเจ้า และความชั่วช้าให้แก่บุตรของเจ้า

และโรงละครโรสชื่อหอมแต่ส่งกลิ่นอาจม

ข้าขอให้โรคห่ากลืนกินทั้งสองโรงละคร

เจ้าจะไปไหนล่ะ

สารภาพบาปประจำสัปดาห์น่ะซิ

เวชกร หมอผี โหร

คำพูด คำพูด คำพูด

ครั้งหนึ่งข้าเคยมีพรสวรรค์

ข้าใช้คำพร่ำสวาทได้เหมือนช่างปั้น สรรค์สร้างถ้วยชามจากดินเหนียว

ความพิศวาสที่โค่นจักรวรรดิ์มาแล้ว

ความรักที่ประสานดวงใจโดยไม่พรั่นพรึง กับอุปสรรคขวางหน้าใดๆ

จ่ายข้าบรรทัดละหกเพนซ์ซิ ข้าสามารถเขย่าสำนักชีให้อลหม่านได้

- แต่มาบัดนี้... - กระนั้นท่านก็ว่าได้เสพสมกับสตรี

แม่นางซูสีหมึก แม่ฟีบี้จ้ำม้ำ

โรสซาไลน์ ช่างเสื้อของเบอร์เบ็จ แม่อะโฟรดิทิ ที่เล่นเสียวหลัง...

ใช่ละ เป็นครั้งเป็นคราว แล้วไงล่ะ

ข้าสูญสิ้นพรสวรรค์แล้ว

ข้าจะช่วยท่านเอง

บอกข้าด้วยถ้อยคำของท่านเอง

ประหนึ่งว่าปากกาข้าหักเสียแล้ว

เหมือนขุมจินตนาการของข้าได้เหือดแห้งไป

และป้อมปราการแห่งอัจฉริยะของข้าพังทะลาย

- น่าสนใจ - คิดอะไรไม่ออก

น่าสนใจจริงๆ

เหมือนจะเอาปลาเฮอร์ริ่งปวกเปียกไปงัดกุญแจ

บอกหน่อยซิว่า ในระยะหลังๆ นี้ ท่านมีปัญหาเรื่องเรือล่มปากอ่าวบ้างไหม

นานแค่ไหนแล้ว

แต่ก่อนก็เนิ่นนานดีอยู่ แต่หลังๆมานี่...

ไม่ใช่ ท่านมีภรรยามีลูกไหม

มี

ตอนนั้นอายุ 18

แอน แฮธอะเวย์สูงวัยกว่าข้าเก้าปี

- เป็นหญิงมีสมบัติกระมัง - เธอมีเรือนน้อยหลังหนึ่ง

- วันหนึ่งเธออุ้มท้องสามเดือน... - และความสัมพันธ์กับท่านล่ะ

- เป็นญาติทางมารดาข้า ตระกูลอาร์เด็นส์ - มิได้ ข้าหมายถึงสัมพันธ์สวาท

สี่ปีและอยู่ไกลถึงร้อยห้าสิบกิโลเมตร ในเมืองสแตรทฟอร์ด

ตั้งแต่ลูกแฝดเกิด เราแทบไม่ได้ร่วมรักกันเลย

ถูกเฉดหัวไปน่ะถือเป็นบุญ

- บัดนี้ท่านมีรักได้เสรี... - แต่ก็รักหรือเขียนเรื่องรักไม่ได้

นี่แน่ะ กำไล...

...พบอยู่ที่...

...วิหารเทพไซคีบนเขาโอลิมปัส

แค่สี่เพนซ์เท่านั้น

เขียนชื่อท่านบนกระดาษแล้วป้อนเข้าไปในงู

จะทำให้พรสวรรค์ข้ากลับคืนมาหรือ

หญิงใดสวมมันก็จะฝันถึงท่าน และแล้วท่านก็จะได้ พรสวรรค์กลับมาดังเดิม

ถ้อยคำจะพรั่งพรูดุจสายน้ำ

พบกันสัปดาห์หน้า

- คราวนี้ไปที่ใด - โรงละครพาเลซที่ไวท์ฮอลล์

ตกลง

สวัสดี วิลล์

คุณเค็มป์ ขอให้ท่านโชคดี

- แกด้วยนะ แคร็บ - มันประหม่า เพราะไม่เคยเล่นละครโรงนี้มาก่อน

นี่วิลล์ เมื่อไรเขียนละครโศกให้ข้าเล่นบ้างล่ะ

- ข้าเล่นได้นะ - ไม่เอา ถ้าเจ้าเล่น บทเครียดแค่ไหนคนก็ฮาตึง

ฉากแรกไม่มีหมานะ คุณเค็มป์ ขอบใจ

- เป็นไงบ้างล่ะ วิลล์ - ข้ายังไม่ได้ค่าเขียนละครเรื่องนี้นะ

ข้าไม่เกี่ยว ข้าขโมยละครมา

กระดุมที่แขนเสื้อหายไปเม็ดหนึ่งนะ โรซาไลน์

ช่างเสื้อของข้าชายตาไปที่ไหนเสีย

- เมื่อไรท่านจะมาร่วมงานกับคณะแชมเบอร์เลนล่ะ - เมื่อมีเงิน 50 ปอนด์

- เขียนอะไรอยู่ไหมล่ะ - เรื่องตลก เกือบเสร็จแล้ว

ละครชวนหัวโจรสลัด

- สุดวิเศษ - พรุ่งนี้เอามาดูซิ

- เขียนให้เฮ็นสโลว์ เขาจ่ายมาแล้วสิบปอนด์ - ท่านโกหกข้า

เขาต้องการเรื่องโรมีโอให้เน็ดกับคณะละครแอดมิรัลเมน

เน็ดไม่เหมาะกับบทนั่นหรอก

วิลล์

นี่ให้ก่อนสองเหรียญทอง ข้าเห็นบทเมื่อไร จะจ่ายเพิ่มอีกสอง

ข้าจะให้เจ้าถูกแขวนคอฐานขี้ขโมย

สมเด็จฯมีพระราชเสาวนีย์มา พระนางโปรดละครชวนหัว

และหลวงสันทนากรก็ชอบเรา

และคุณทิลนี่ได้ความชอบอะไรจากท่านบ้าง

- ถามเขาเองซิ - สมเด็จเสด็จแล้ว

เลิกพูดจาจูงใจเสียเถิด ท่านโปรติอัสที่รัก

หนุ่มอยู่เหย้าคำคมปราดเปรื่องเรื่องเรือนชาน

หากมิใช่เพราะพิศวาสผูกพันเจ้าไว้ในเยาว์วัย...

เมื่อไหร่หนอท่านจะเขียนบทกวีให้ข้าบ้าง

- ข้าสูญพรสวรรค์นั้น - ท่านลืมมันไว้ที่เตียงข้า

มาหาดูอีกหนซิ

เจ้าเป็นแรงบันดาลใจข้าเถอะนะโรซาไลน์

เบอร์เบ็จเป็นเจ้านายแรงงานข้า

แต่ท่านเป็นเจ้าของครองใจข้า

นั่นไงล่ะ แผนอุบาทว์เล่นงานข้า

วิลล์ เช็คสเปียร์เขียนละครออกมา

เราไปนั่งกระแอมกระไอกันทั้งเรื่องเถอะ

พ่อข้าครวญคร่ำ แม่ข้าร่ำไห้

สาวใช้โหยหวน แมวข่วนมือนาง

แต่กระนั้นคนใจดำผู้นี้...

...น้ำตาไม่ร่วง...

เห็นไหมล่ะ ละครชวนหัว

รักๆใคร่ๆ มีบทหมาเสียหน่อย

พวกเขาชอบแบบนี้

เขาเป็นคนใจหินแต่เป็นแค่หินกรวด

ไม่มีความเวทนาให้ใครคล้ายกับหมา

แม้แต่ยิวก็คงร่ำไห้เมื่อเราพรากจากกัน

เจ้าหมาน้อยทำได้หมดโดยน้ำตาหรือวาจา ไม่ร่วงหลุดออกมา..

เล่นถึงบทดีแท้เจ้าหมาน้อย

ข้าขอชมเชย

แสงใดก็ไร้ค่า...

...ถ้าไม่ทอแสงสู่ซิลเวีย

ความยินดีใดจะปรีดา..

...ถ้าไร้ซิลเวียอยู่เคียง

จึงจำต้องจินตนาว่านางอยู่ข้างกายา

ดื่มด่ำในเงางามสุดใดเทียบ

หากข้าอยู่ห่างซิลเวียราตรีใด

นกไนติงเกลก็เลิกราการร้องเพลง

เว้นแต่ข้าจ้องมองซิลเวียยามกลางวัน

ก็ไม่มีวันเวลาใดให้ข้าได้ยล

ท่านชอบผู้ใดที่สุดโปรติอัสหรือวาเลนไทน์

โปรติอัสในคำจำนรรจา วาเลนไทน์ในรูปโฉม

แต่ข้าชอบหมาน้อยแสนขัน

ส่วนซิลเวียนั้น ข้าไม่ต้องใจ

นิ้วเขาแดงกล่ำเพราะต่อสู้...