Chelsea Handler: The Feeling

Een applaus voor...

Chelsea Handler.

Jeetje.

Hallo, New Jersey.

Welkom.

Ik probeer de homoseksuele toeschouwers te identificeren.

Hallo.

De mannen? Oké.

Hetero. Dat zie ik aan de kleding. Maar u bent gay.

Bedankt en welkom. Leuk dat jullie er zijn.

Waar zijn de andere homo's? Zijn jullie al afgezonderd?

Oké, bedankt. Ik heb zo...

Ik heb m'n hele carrière te danken aan homoseksuelen.

Dank jullie wel.

Ik wil vooral de homoseksuele mannen bedanken...

voor jullie bijdragen aan de maatschappij...

die onopgemerkt blijven en ondergewaardeerd worden.

Weten jullie nog dat de apenpokken opkwamen?

Niet dus. En weet je waarom?

Omdat elke homoman binnen 30 dagen werd gevaccineerd...

zodat wij hetero's niet met apenpokken te maken zouden krijgen.

Dat deden ze voor de gemeenschap.

Ik was blij met de apenpokken.

Een nieuwe pandemie. Nieuwe parameters, nieuwe regels.

Ik weet nog dat de CDC op tv kwam.

De twee manieren om de apenpokken te ontlopen...

waren A, anale penetratie vermijden...

Alsof dat je ineens besluipt bij de bank.

'O, oeps. O, jee.'

En B, geen handdoeken delen.

Als je het anaal doet, deel je een handdoek, sukkels.

Ik hoefde me geen zorgen te maken over apenpokken...

door wat de homo's deden.

Zij zijn patriotten en ik ben dank...

Zij ruimden de apenpokken zo snel op...

dat ik besefte dat ik iets misliep.

Anale penetratie.

Als zij dat zo graag doen, wil ik het ook proberen.

En raad eens? Anale seks is niet alleen voor homo's.

Het is trending. Probeer het eens.

Het kan in het begin wat ongemak geven, maar je weet maar nooit.

Ik hoop dat stelletjes die al lang samen zijn vanavond...

Doen jullie het anaal?

Oké.

Ik hoop dat jongere stellen, oudere stellen...

elkaar thuis aankijken en denken...

laten we het anaal doen en aan Chelsea denken. Daar hoop ik op.

Als dit nieuw voor je is en je vrijgezel bent...

maar vanavond ook anaal gepenetreerd wil worden...

Je moet een strategie hebben.

Kies een middelgrote of kleine man.

Het lukt niet met 50 Cent.

Met Jo Koy misschien, met 50 Cent niet.

Het andere voordeel aan anale seks...

De kans is 90% dat je niet zwanger wordt.

Dat bevalt me wel.

Een vriendin van me zegt altijd: 'Zonder baby zul je alleen sterven.'

Ik hoop het.

Denk je dat ik kinderen mee de afgrond in wil sleuren?

Op m'n sterfbed wil horen: 'mama, niet weggaan'?

Zodra ik een milde ziekte onder de leden heb...

laat ik m'n favoriete dealer...

me ergens achter in een schuur inslapen als een paard, oké?

Ik wil niet langer blijven.

Mensen denken dat ik kinderen haat. Dat is niet zo.

Als jij er een wil, prima. Succes ermee.

Het boeit me niet. Ik wil ze gewoon niet altijd om me heen.

Ik ben niet kinderloos omdat ik ze haat.

Ik vind het hele idee van de kindertijd alleen zo beledigend.

M'n geboorte irriteerde me.

Dat herinner ik me nog.

In het ziekenhuis. Ik schoot zo uit m'n moeders pikachu.

Ik herinner me die felle lampen.

Toen sloeg iemand me op m'n kont.

Ik dacht: Ben je wel helemaal lekker?

Toen kwam ik thuis bij m'n gezin.

Er waren al vijf andere kinderen.

Ik keek naar m'n ouders en dacht: wie heeft hier eigenlijk de leiding?

Krijg ik een bruidsschat mee? Hoe kom ik anders uit deze shit?

Ik had meteen een probleem.

Ik keek vroeger naar The Brady Bunch. Jullie vast ook.

Met die zes kinderen en de moeder en de vader.

En de huishoudster, Alice.

Ik dacht: Waar is verdomme onze Alice?

Ik mocht ze niet.

M'n vader was een klootzak. Dat wist ik direct.

Ik zat in zo'n babylijfje, maar ik voelde me een vrouw.

Heel vrouwelijk.

Ik wilde een bedrijf beginnen. In de catering of zo.

M'n vader en ik ruzieden toen al vaak.

We zitten totaal niet op één lijn.

Toen ik zeven was, zei hij: 'Laten we haar meenemen naar Disney World.

Dan ziet ze brave kinderen.

Er is iets mis met haar.'

Dus namen ze ons mee naar Disney World.

Ik was zeven, dus moesten we...

M'n vader was autodealer.

Dus reden we van New Jersey naar Florida...

in z'n blauw-witte kidnappersbusje.

Er werd geen motel of hotel geboekt.

Aan zulke dingen dacht hij niet.

Hij stopte bij een willekeurig budgethotel of Amber Alert Hotel.

We reden naar een Holiday Inn Express.

Daar stond in grote letters: geen kamers vrij.

M'n vader stapte enthousiast uit.

Ik stapte ook uit en zei: 'Hé, Stevie Wonder. Zie je dat bord niet?

Sukkel.'

Ik kon niet geloven hoe incompetent m'n ouders waren.

Toen kwamen we bij Disney World. Wat een farce.

Een stel volwassen kerels die verkleed zijn als muizen. Serieus?

Zelfs als zevenjarige zocht ik de bar al.

Het meeste intrigerende in Disney World was een andere zevenjarige.

Iedereen ontwikkelt zich anders. Hij had ook twee maanden kunnen zijn.

Hij lag plat op de grond.

Hij schopte en schreeuwde. Hij had een driftbui.

Ik weet nog hoe ik me voelde. Ik was jaloers op hem.

Ik dacht: Oh...

Mogen we dat doen?

Zo voel ik me ook.

Ik kwam thuis nadat ik die jongen zo had gezien.

Dat vond ik het interessantst.

Toen ging naar groep 3, of waar je ook zit als zevenjarige.

Een jongen, Aaron, zat op het schoolplein.

Ik kwam terug van die reis en hij zat daar...

in een hoek van het schoolplein te mompelen:

'Fuck, fuck, fuck.

Fuck, fuck, fuck. Shit, shit, shit.'

Mevrouw Keenan, onze juf, stond bij hem en was heel lief.

Ze was heel begripvol.

Ik liep erheen en vroeg: 'Wat is er aan de hand?

Waarom mag Aaron dat zeggen?'

Ze zei: 'Aaron heeft Tourette.'

Ik dacht: Dat wil ik ook.

Je moet weten dat m'n vader echt tegen mij was.

Ik moest Tolstojs Anna Karenina lezen toen ik zeven was.

Dat zou me uit de problemen houden.

Die vrouw springt voor een trein...

omdat ze geen vriendje heeft.

Ik moest Moby Dick lezen, dat zijn 1300 bladzijdes...

toen ik zeven was en een verslag schrijven.

Op school zongen ze 'Humpty Dumpty zat op een muur'.

Dan vroeg ik: 'Welke? De Chinese of Berlijnse?'

Thuis zei ik: 'Je moet het simpel houden. Ik pas niet tussen m'n collega's.'

Ik zocht een boek over Tourette.

Ik las het in 30 seconden uit. Alles sprak me aan.

Toen ik thuiskwam, zei ik: 'Ik heb Tourette.'

En ik wachtte. Ik zat aan de eettafel.

M'n vader kwam thuis van die nepbaan als autoverkoper.

Heel onze oprit stond vol.

M'n vader kwam thuis. Ik zat op het puntje van m'n stoel.

Ik had 40 minuten zitten wachten aan die eettafel...

m'n nieuwe woorden geoefend.

M'n vader ging zitten.

En ik ging: 'Fuck you, vuile klootzak. Kont, pik. Je zuigt pikken.'

En toen kneep ik m'n ogen dicht.

'Ik heb ook een tic, dus blijf op afstand, klootzak.'

Daarna sliep ik als een roos.

Op m'n achtste brak ik m'n arm.

Een cruciaal moment in m'n leven. We hadden een zomerhuisje.

We waren echt niet rijk.

Geen idee hoe m'n vader eraan kwam. Vast gestolen van iemand.

Ik brak dus m'n arm. Ik was buiten.

Ik struikelde over de hond, Muttley.

Ik zag het bot eruit steken.

M'n elleboog kwam uit m'n arm.

M'n broer Glen hielp me overeind. 'Mijn god. Gaat het?'

'Ik denk van niet. Dit is... Ik kan... Ik weet het niet.

Zijn ze verzekerd? Wat nu?'

Hij tilde me op en bracht me naar m'n ouders.

M'n vader keek naar dat bot en zei: 'Er moet ijs op.'

Ik weet nog dat... Ik was het echt zat.

Ik was acht en dacht: ik heb geen tijd voor deze gekkigheid.

Ik keek m'n moeder aan, toen m'n vader en zei:

'Wie heeft hier nu eigenlijk de leiding?

Jullie zijn als een asbak op een motor.

Ik moet nu naar het ziekenhuis.'

Ik ging naar het ziekenhuis met Glen.

Ik moest in het gips. Heel leuk.

Toen had ik iets fysieks om mee te dreigen.

Gips van hier tot hier.

Ik voelde me zo sterk als een gladiator.

Na thuiskomst bedreigde ik m'n veel oudere broers en zussen.

Ze lachten, maar dat deed er niet toe. Ik voelde dat ik heerste.

Ik moest op een zomeravond in dat zomerhuisje de tafel dekken.

Ik zei tegen m'n broer: 'Jij zit daar. En jij daar.'

En tegen m'n vader: 'Jij zit bij de muur.

Denk maar eens na over je daden.'

Toen ging ik zitten.

Ik ramde m'n gipsarm neer, bovenop m'n pikachu.

Dat deed best pijn.

Toen gleed hij twee centimeter lager en dacht ik...

Wat is dat voor plek?

Die avond ontdekte ik precies wat voor plek dat was.

In de herfst kwam ik thuis, na die zomer in dat huisje.

Ik was weer in New Jersey.

Ik was acht, bijna negen, en m'n vriendin Jodi Repati zei:

'Ik hou vrijdag een logeerfeestje bij mij thuis, om half acht.

Iedereen komt. Dan krijgen we allemaal het gevoel.'

Ik had geen idee welk gevoel, maar was wel benieuwd.

Ik wilde erbij horen. Ik wist hoe ik cool moest zijn.