Once Again (Una vez más)

IK HERINNER ME ALLEEN HET GEVOEL VAN DINGEN, DE REST NIET

ANTONIO MACHADO

Waarom heb je niet gezegd dat ze ziek was, mam?

Het gebeurde allemaal zo snel. Je had haar zo niet willen zien.

Nee.

Maar dan had ik afscheid kunnen nemen.

Afscheid nemen is niet altijd fijn.

Heb je je vader nog gesproken?

Nee, ik stuur wel een berichtje.

Hij zegt dat er veel is veranderd en dat er nu veel kansen zijn...

Mam...

Wat?

Ik ben er net.

Als ik onuitstaanbaar doe...

is dat omdat ik graag wil dat je terugkomt en dicht bij me bent. Snap je?

Welkom thuis.

Hoe gaat het in Londen? Ben je nou van studio veranderd?

Ik sprak je moeder een paar dagen terug, maar ik weet niet meer...

Hoi. Hoe gaat het? - Nou ja...

En met het knappe slapende monstertje? - Hij slaapt maar half, hoor.

Marcos, weet je nog wie ik ben? - Ja, van het strand.

Klopt, jullie hebben elkaar in het strandhuis ontmoet. Heel goed.

Abril.

Ik ben over zeven weken uitgerekend.

Als je zwanger bent, tel je in weken. Zo gaat dat bij ons.

Hoe gaat het nou?

Vreselijk, meid, een nachtmerrie. - Serieus?

Ik dacht altijd dat zwanger zijn fantastisch was.

Fantastisch? Die misselijkheid is echt horror en ik sterf van de rugpijn.

Ze is echt op en top moeder nu, hè.

Ik wil jou nog weleens zien met twee koters in je buik.

Mij? - Dat overleef je niet.

Ik word tante, geen moeder. - Krijg je een tweeling?

Ja, een twee-eiige, een jongen en een meisje.

Dat wist ik helemaal niet. - Twee vliegen in één klap, hè.

Woon je nog in die flat in La Alameda? - Ja. We willen wel verhuizen...

maar Jose kan geen werk vinden buiten de telemarketing.

Dus we zitten daar voorlopig nog wel.

Met een dubbele kinderwagen...

twee kinderstoelen, twee wiegjes, de commode...

en die ingewikkelde kinderzitjes.

We kunnen ons niks veroorloven. - Nee, het is nogal wat.

Hou maar op.

Sommige dingen kun je ook tweedehands kopen, sukkel.

Ja, zoiets zal het wel worden.

Ik sta echt op springen.

Heb je m'n tieten gezien?

Het zijn net ballonnen.

Jose kan z'n geluk niet op, hij kan er niet vanaf blijven.

Ga je het haar nog vertellen?

Wat moet je me vertellen? - Dit lijkt me niet het juiste moment.

Wanneer dan wel? We zien elkaar bijna nooit. Vertel het nou.

Wat is er?

Ze wil niet zeggen dat ze verloofd is.

Het is niet dat ik het niet wil, ik vind alleen dat...

Ga je trouwen?

Ja. - Geweldig.

Eindelijk. - Gefeliciteerd. Fantastisch.

Dank je. - Fantastisch. Te gek.

Nou ja, na acht jaar samen was ik er wel aan toe.

Ja, het zou tijd worden.

Hij heeft echt zo'n klassiek aanzoek gedaan, precies zoals ze wilde.

In Rome, op de Piazza Navo.

Navona. - Mijn hemel.

Wanneer? - Van de zomer. En je moet komen.

Het wordt een heel groot feest. - Dat zal best, jou kennende.

Ik heb er een beeld bij. Leg je strooien hoed maar klaar.

Ik ben echt heel blij voor je. Ik ben er hoe dan ook bij.

Ik hoop het zo. Ik ben op van de zenuwen, maar wel heel blij.

Ik zal eruitzien als een walvis en ik mag ook nog eens geen drank.

Een echte vriendin zou een andere datum kiezen.

Van jou moet ik tot de winter wachten.

Dan zie jij er beeldig uit, en vries ik dood.

Inderdaad. Ik hoop dat het regent. - Ik hoop dat ze geen verdoving hebben.

Wat ben je toch een kreng.

Wil je m'n buik voelen?

Soms bewegen ze. - Ik weet het niet.

Het is een beetje raar, maar het heeft wel wat.

Ik voel niks.

Daniel... - Abril, kijk.

Clara, ik vind het heel erg. - Fijn dat je bent gekomen.

Kom verder.

Hoe gaat het met je?

Ik had het niet zien aankomen.

Ja, het is vreselijk.

Na dat telefoontje van m'n moeder...

heb ik een knoop in m'n maag die niet meer weggaat.

Misschien helpt een huilbui.

Dat lukt me niet.

Zelfs nu niet, nu ik haar zo vredig zie liggen.

Te midden van allemaal bloemen.

Ben ik nu een slechte kleindochter? - Doe niet zo raar.

Iedereen rouwt op z'n eigen manier.

Ik heb geen zin om met iemand te praten hier. Ik zou het liefst...

willen verdwijnen.

Dan doe je dat toch.

Alsof dat zomaar gaat met een huis vol mensen.

Luister. Je kent de helft ervan waarschijnlijk niet eens.

Kom, dan gaan we een stukje lopen.

Het zal je goed doen om buiten te zijn, even weg van dit alles.

Geloof me nou maar.

Vogeltjes die naar zee vliegen.

Bedankt. - Omdat ik je daar weg heb gehaald?

Omdat je bent gekomen. Het is lang geleden.

Ja.

Best raar dit.

Wat?

Dat we hier nu samen lopen? - Ja.

Misschien wel.

Ik wist eerlijk gezegd niet zeker of je wel zou komen.

Als ik het had geweten, had ik je spullen meegebracht.

M'n spullen?

Heb je die dan nog?

Ik dacht dat je die na de laatste keer wel had weggegooid of verbrand.

Waarom zou ik? Het zijn jouw spullen. - Daarom juist.

Maakt niet uit, het zijn alleen maar wat cd's en boeken.

Ja, zoiets inderdaad.

Ik kan ze je ook opsturen.

Nee, hou ze maar. Heb je een excuus om ze in Londen langs te brengen.

Oké. - Goed zo.

Het is hier zo mooi.

Het ziet er hier altijd zo uit.

Met al die toeristen en zo.

Wil je ergens anders heen? - Nee.

Het zou dom zijn om de mooie plekken te mijden vanwege de toeristen.

Dan mis je de mooiste plekken.

Ik wilde hier graag wandelen. - Dat zeg je omdat je hier nooit bent.

Als je hier woonde, zou je het vast niet zo leuk vinden.

En de bars zijn hartstikke duur.

Het is veranderd sinds je weg bent.

Het is begonnen als vervanging.

En... Ik weet niet, het is niet wat ik heb gestudeerd...

en niet wat ik dacht dat ik zou doen na m'n studie.

Maar het betaalt wel goed.

Nu heb ik de slag te pakken, en ik heb leuke collega's, dus...

Het is beter dan bij de krant.

Veel beter. Ik ben blij dat ik ben ontslagen.

Vervelende mensen, en je wordt er totaal uitgebuit.

En jij? Hoe is het in Londen?

Het is niet te geloven dat ik hier al vijf jaar weg ben.

Zeg dat wel.

En je werkt nu in de studio van Norman Foster?

Gefeliciteerd. - Dank je.

Hoe is het daar?

Nou, het is absoluut dé studio.

Er werken iets van 800 of 1000 mensen.

Architecten, ingenieurs, ontwerpers, maquettebouwers.

Het is een ontzettend mooi gebouw pal aan de Theems.

En is hij continu aanwezig...

of is hij zo'n sterrenarchitect die je nooit ziet?

Ik heb hem een keer of drie, vier gezien sinds ik daar werk.

Serieus? Heb je Norman Foster in al die tijd pas vier keer gezien?

Ja, hij is er niet vaak.

Waar ben je nu mee bezig? Wat ben je aan het ontwerpen?

Sorry, maar dat mag ik niet zeggen, dat is geheim.

Kom op. Serieus? - Ja.

Ik snap alleen niet waarom. Het is maar een klein projectje...

voor een of ander appelbedrijf.

Ik snap al die geheimzinnigheid niet. Alsof het het grootste bedrijf op aarde is.

Helemaal mee eens.

Er zit geen toekomst in appels.

Ik ben blij voor je.

Londen is een te gekke plek.

Tentoonstellingen, concerten...

allerlei soorten winkels, allerlei soorten mensen.

Je zou het er geweldig vinden.

Hoe kan het dat je er nog nooit bent geweest?

Het is net New York, maar dan in Europa.

Ik ben ook nooit in New York geweest. - Dat is echt erg, Dani.

Heb je nog steeds last van die stomme vliegangst?

Daar moet je je echt overheen zetten, anders kom je nergens.

Ik kom wel ergens, hoor.

Ik ga met de trein, de bus, de fiets.

En als ik een goede reden heb om te vliegen, dan doe ik dat.

Tot dusver gaat het prima zo.

Je had naar Londen moeten komen toen je bij de krant werd ontslagen.

Het was niet het goede moment.

Ja.

Toch had je moeten komen.

Hoe lang blijf je?

Tot morgen, na de begrafenis.

Kort bezoekje.

M'n moeder wil dat ik blijf en met m'n vader ga praten.

Ze zegt dat hij iemand kent die me werk kan geven.

Maar ze wil natuurlijk dolgraag dat ik terugkom.

Dat is normaal.

Maar het klopt wel dat het hier verandert.

Veel mensen zijn teruggekomen en hebben nu werk.

Waardeloos werk, maar het is wel werk.

Misschien heb je geluk. - Ja.

Waardeloos geluk, maar wel geluk.

Destijds waren alle boekwinkels van de Beta, weet je nog?

Nu zijn het allemaal zaken...

met een café en meerdere verdiepingen.

En op elke verdieping vind je iets anders.

Welkom in mijn wereld. - Dus hier is het?

Dit is m'n theater.

En dat is m'n publiek.

Wat leuk.

Verkleed je je ook?