The Walking Dead

- นายจะเป็นคุยนะ? - ฉันคุยเอง

หวัดดี

สวัสดี

นายอยู่คนเดียวเหรอ?

ใช่

อยู่แบบนี้ มานานแค่ไหนแล้ว?

ไม่รู้สิ

ผมเคยอยู่กับกลุ่มนึง จากนั้นก็อีกกลุ่ม

พวกเขาไม่รอดงั้นเหรอ? ไม่มีสักคนเลย?

นายชื่ออะไร?

บ๊อบ สตูกกี้

พวกคุณมีแคมป์มั้ย?

คนฆ่าพวกวอล์กเกอร์ มากี่ตัวแล้ว?

ไม่เคยนับ ก็เยอะพอควร

คุณฆ่าคนมากี่คน?

คนเดียว

ทำไมกัน?

เธอขอให้ผมทำ

อยากมากับพวกเรามั้ย?

ครับ

มีอะไรอยากจะถามเราหรือเปล่า?

ไม่มี

พวกคุณจะเป็นใครก็ไม่สำคัญ

งั้นเหรอ?

ใช่

ไม่สำคัญเลย

บ๊อบ!

แม๊คกี้

ปล่อยเธอซะ!

ไม่! ไม่นะ!

บ๊อบ

ไม่เป็นไร

มันกัดโดนตรงผ้าพันแผลพอดี

อ้าวๆ อ้าวๆ

ผมไม่ได้บอกให้หยุดนะ

ผมแค่บอกว่า "อ้าว"

แค่บอกว่า "อ้าว"

- เราใกล้หรือยัง? - เกือบแล้ว

คุณรู้ได้ยังไง?

มีร่องรอยเต็มไปหมด

เธอแค่ต้องรู้ ว่าจะอ่านมันยังไง

เรากำลังตามรอยอะไร?

เธอบอกมาสิ

เธอเป็นคน ที่อยากเรียนเองนะ

มีบางอย่าง ผ่านตรงนี้ไป

ร่องรอย มันซิกแซกไปหมด

เป็นวอลเกอร์แน่

อาจจะเป็นคนเมาก็ได้

ฉันเริ่มจะเก่งขึ้นแล้ว

อีกไม่นานก็คง ไม่ต้องพึ่งคุณแล้ว

ใช่ ตามต่อเถอะ

มันมีปืนด้วย

พอจะขยับได้มั้ย?

ได้

พร้อมนะ?

เราน่าจะรอ จนกว่าหมอกจะจางลงนะ

เรารอมาสักพักแล้ว

ดูสภาพเราสิ เราแค่โชคดีนะ

เราต้องการทัศนวิสัย

เราเหลือกระสุนแค่ 6 นัด

เธอพูดถูกนะ

เราทำตามแผน มาได้ดีตลอด

ไม่จำเป็นต้องร้อนรนไป

เป็นอะไรไป?

มันพังแล้ว

เราไม่ต้องใช้มันหรอก

พระอาทิตย์ขึ้นที่เดิม ตกลงที่เดิม

เราแค่ต้องคอย จับตาดูเอาไว้

เราจะไม่เป็นไร

เราจะ... เราจะหยุดสักเดี๋ยวได้มั้ย?

ไม่เป็นไรนะ?

ฉันแค่ต้องนั่งพักหน่อย

เอาล่ะ เดี๋ยวนะ

ขึ้นมาสิ

- คุณเอาจริงเหรอ? - จริงสิ

ฉันจะแบกเธอไปจริงๆ นี่แหละ ขึ้นมาเถอะ

เธอกว่าเห็นนะเนี่ย

บางทีที่นั่นอาจจะมีคนอยู่ก็ได้

ก็ถ้ามี เดี๋ยวฉันจัดการเอง

มันยังมีคนดี เหลืออยู่นะแดริล

ฉันไม่คิดว่า คนดีจริงๆ จะรอดมาได้หรอก

นั่นอะไรน่ะ?

สถานีปลายทาง

ตอนที่เราไปหายา ที่วิทยาลัยสัตวแพทย์

เราได้ยินข้อความ เกี่ยวกับเรื่องนี้ทางวิทยุ

- พวกเขาออกอากาศเหรอ? - แล้วมันว่ายังไง?

ฟังไม่ออกหรอก

ฉันเพิ่งนึกได้ เพราะเห็นมันนี่แหละ

"ผู้ที่มาถึง จะได้อยู่รอด"

เราน่าจะไปนะ

ฉันนึกว่าเรา กำลังตามหาเกลน

ถ้าเขาเห็นข้อความพวกนี้

เขาจะต้องไปตามหาฉัน ที่กำลังหาเขาอยู่

ดูแผนที่นี่สิ ทางเดินรถพวกนี้

จากที่ต่างๆ ไปรวมกันทีนี่นะ

มันไกลนะ

และเราก็ไม่รู้ด้วย ว่ามีป้ายอื่นอีกมั้ย

เธอคงไม่คิดหรอกนะ ว่านี่เป็นป้ายเดียวน่ะ

นี่เป็นร่องรอยที่ดีสุด ที่เราได้เจอมาเลยนะ

มันบอกว่าที่หลบภัย นั่นเป็นอีกเหตุผลที่เราควรไปนะ

คนอื่นๆ จากที่คุก อาจจะอยู่นั่นก็ได้ อย่างไทรีส

มันฟังดูดี เกินกว่าจะเป็นจริง...

บางทีถ้าเกลนเห็นป้ายพวกนี้ เขาอาจจะรู้สึกแบบเดียวกับฉันก็ได้

ไม่มีทาง เขาจะเชื่อแน่ ฉันรู้

แล้วเธออยากจะทำยังไงล่ะซาช่า?

จะเดินวนอยู่ รอบๆ รถบัสเหรอ?

หรือจะคุยกัน ว่าจะเริ่มทำอย่างอื่นบ้าง?

พวกเราไม่แยกกันหรอกนะ

จะเป็นแบบนั้นไม่ได้

เธออยากจะ ลงเสียงข้างมากมั้ยล่ะ?

ไม่จำเป็นหรอก

รอดูก่อนสักพัก

มันสะอาดจัง

ใช่

ใครบางคงคอยทำความสะอาด

อาจจะอยู่ใกล้ๆ ด้วย

มาพันข้อเท้าให้เธอกันเถอะ

ดูเหมือนใครบางคน ไม่มีตุ๊กตาให้แต่งตัวเล่นแล้ว

มันสวยออก

คนที่ทำแบบนี้ ใส่ใจ

เขาต้องการให้คนพวกนี้ มีงานศพ

เขาจำได้ว่า พวกนี้เคยเป็นคนมาก่อน

ก่อนเรื่องจะเกิด

เขาไม่ยอมให้มัน เปลี่ยนพวกเขา

คุณไม่คิดเหรอ ว่านี่มันสวยงามน่ะ

มาเถอะ

- แม็คกี้ไปไหนล่ะ? - หาฟืนมาเพิ่ม

เลือดยังไหลอยู่มั้ย?

นิดเดียว

- บอกผมสิ... - เรื่องอะไรล่ะ?

คุณคิดว่าเราต้องหยุด

ใช่

ทำไมล่ะ

จะได้ไม่ตาย

นาย แม็คกี้ ฉัน

- งั้นก็ไม่ใช่แล้ว - อะไรนะ?

ผมว่าคุณไม่รู้ว่าทำไม คุณถึงอยากหยุด

บ๊อบ เรื่องที่เกิดขึ้น เมื่อเช้านี้

คือคำเตือน

เราก็ทำได้ดีนี่

เราถูกเตือนแล้ว

และครั้งหน้า เราจะโดนของจริง

โอกาสมันสูงว่าเกลนตายแล้ว

พวกเราเองก็จะตายด้วย

นั่นคือความเป็นจริง

เราเหลือกระสุนแค่ 6 นัด และเลือดนายก็ยังไม่หยุดไหล

ทางพวกนั้น มันผ่านเข้าเมือง

เมื่องแรกที่เราได้เจอ เราจะหาอาคาร

ที่อยู่สูงหน่อย แล้วก็อาศัยที่นั่น

พวกเราทั้งหมด

นั่นล่ะสิ่งที่เราต้องทำ

นั่นล่ะสิ่งที่เราจะทำ

ถ้าเรากล่อมเธอได้

ลองคิดดูนะ

แย่จัง

คุณหาอะไรเจอมั้ย?

ว้าว

เนยถั่วกับเยลลี่

น้ำอัดลมกับขาหมูกระป๋อง

มื้อเที่ยงคนขาว ขนานแท้เลย

ฉันว่ามันดูโอเคหมดนะ

ไม่นะ รอก่อน

พวกนี้ไม่มีฝุ่นเลยด้วยซ้ำ

แล้ว?

นั่นแสดงว่ามีคน เพิ่งเอามาเก็บไว้

นี่มันเป็นเสบียงของคนอื่น

พวกเขาอาจจะยังไม่ตาย

เอาล่ะ เราเอาไปนิดหน่อย แล้วทิ้งที่เหลือไว้ ตกลงนะ?

ฉันว่าแล้ว

ว่าอะไร?

อย่างที่ฉันพูดไว้

มันยังมีคนดีเหลืออยู่

- อืม - แหวะ

เฮ้ ขาหมูพวกนั้นของฉันนะ

ที่นี่ปลอดภัย ใช้ได้แล้ว

ทางเข้าเดียว คือประตูหน้า

คุณทำอะไรน่ะ?

เตียงนี่มันสบายสุด ที่ฉันได้นอนในรอบหลายปีเลยนะ

- จริงอ่ะ - ไม่ได้ล้อเล่นนะ

เธอไม่อยากเล่นต่อ หน่อยเหรอ?

ร้องเพลงต่อ

ฉันนึกว่าเพลงฉัน ทำให้คุณรำคาญ

มันไม่มีตู้เพลง เพราะงั้น

บ๊อบ?

บ๊อบ

มาเถอะ เธอต้องไปตาม รางรถไฟแน่

เรายังตามเธอไปทัน

ซาช่าเรายังตาม เธอไปทันนะ

นายเอาแต่อมยิ้ม ตั้งแต่เรารอดออกมาจากคุกได้

ถ้านายดีใจนักที่ยังมีชีวิตอยู่

ทำไมเราถึงได้เดิน ตรงไปยังใจกลางเรื่องแย่ๆ ล่ะ?

ไม่ใช่เพราะผมยังมีชีวิต

นี่นายรู้หรือเปล่า ว่าทำไมตัวเองถึงยิ้มน่ะ?

อ้อ รู้สิ

ผมไม่ได้โดดเดี่ยว

นั่นล่ะที่มันเกิดขึ้น ตอนที่ผมเสียพวกกลุ่มแรกไป

แล้วก็กลุ่มที่สอง

ผมไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว

คุณก็จะยิ้มด้วย

การรู้ใจตัวเอง เป็นเรื่องดีนะ