Rambo

อาวุธบางอย่างที่พวกเขาไม่เคยเห็น และปล่อยไอระเหยสีเหลือง,

ที่มีกลิ่นฉุนและแสบจมุก

การกระทำอย่างรุนแรง ตามระบอบของทหารนั้น

ทวีความกังวลแก่นานาชาติมากยิ่งขึ้น

ระบอบการปกครองที่บดขยี้ คนที่คัดค้านทั้งหมด

กลุ่มชาติพันธุ์ถูกกดขี่ ในภาคตะวันออกของประเทศ

และนักข่าวต่างประเทศก็ไม่ค่อยมี...

แหล่งข่าวกล่าวว่ามี อาวุธเคมีบางชนิด

ถูกนำมาใช้ในพม่า โดยคำสั่งของกองทัพ...

ซึ่งนำไปสู่การจลาจลในระดับชาติ

คนหลายพันคนเดินประท้วงไปตามถนน และหลายพันคนก็ถูกฆ่าตาย...

ในพม่า, ภิกษุผู้รักสงบมากมายถูกฆ่า,

บ้างถูกเผาทั้งเป็น, บ้างก็ถูกจับกดน้ำ

ผู้สื่อข่าวต่างประเทศถูกยิงและถูกฆ่า

หมู่บ้านนับพันถูกทำลาย

การข่มขืนและทรมาน เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกวัน

ในพม่า, มีทุ่นระเบิด ที่มากกว่าทุกๆที่ในโลก

เด็กหนุ่มถูกทุบตี และบังคับเกณฑ์เข้ากองทัพ

ส่วนมากอายุราวๆ12

การฆ่าตัดหัวและการทำให้พิการ เป็นเรื่องธรรมดา

ชาวกะเหรี่ยง, ส่วนใหญ่เป็น เกษตรกรคริสเตียนที่ยากจน

ถูกแยกออกมาเพื่อขุดรากถอนโคน

พรรครัฐบาลทหารที่ปกครองพม่า

ต้องการทรัพยากรธรรมชาติที่อุดม สมบูรณ์ในดินแดนของชาวกะเหรี่ยง

กองทัพม่าผู้กระหายเลือด รณรงค์ให้สู้รบกับชาวกะเหรี่ยง

อย่างต่อเนื่องยาวนานยืดเยื้อถึง60ปี

เป็นสงครามกลางเมือง ที่ยาวนานที่สุดในโลก

งูสองตัวที่พวกท่านกำลังดูอยู่, พวกมันคืองูเห่าสยามหรืองูเห่าทั่วไป

เขาไม่ใช่ทั้งงูจงอางและ ก็ไม่ใช่งูเห่าที่ถูกรีดพิษ

เฮ้ย! เฮ้ย!

ไปให้ไกลๆ, โอเค?

พวกเขายังมีเขี้ยวและยังมีพิษ

พวกเขาตัวเล็ก, แต่ อันตรายหมายเลขหนึ่ง

งูจงอางยังเป็นรองลงไป

ตอนนี้เขากำลังพ่นพิษ

เขาสามารถพ่นพิษใส่นัยน์ตาของคุณ

สีเดียว

เขาอันตรายอย่างมากๆ เป็นอันดับหนึ่งของไทย

ระวังตัวด้วยนะ, เพื่อน

ดูเป็นงานที่อันตรายนะ

ผมชื่อไมเคิล เบอร์เน็ต คุณพอมีเวลาคุยสักหน่อยมั้ย?

ไม่นานนักหรอก, ผมสัญญา

มีคนบอกว่าเราพอจะจ้างเรือคุณไปได้

เราก็อยากทำแบบนั้น

พอเป็นไปได้มั้ย? เราต้องการขึ้นไปที่ต้นแม่น้ำ

- จะไปที่ไหนล่ะ? - เข้าไปในพม่า

พม่าเป็นเขตสงคราม

อ๋อ, คนเขาก็เรียกกันอย่างนั้น, แต่มัน คือการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มากกว่าสงคราม

อีกอย่างนึงนะ, นี่คือการเข้าไปครั้งที่ห้า ของผมแล้ว, ซึ่งพวกเรารู้ว่ามันอันตราย

ผมไม่ขึ้นเหนือไปไกลขนาดนั้น

ขอให้ผมอธิบายสาเหตุก่อนนะ

โบสถ์ของเรา, เป็นส่วนหนึ่งของศาสนจักร แพน-เอเซีย, ตั้งอยู่ที่รัฐโคโลราโด

เราทุกคนเป็นอาสาสมัคร ที่แวะมาช่วงนี้ของทุกปี

นำเอาเวชภัณฑ์มาพร้อม การดูแลทางการแพทย์

บทสวดมนต์และเครื่องยังชีพ เอาไปให้พวกกะเหรี่ยง

คนเขาว่ากันว่าคุณรู้จัก แม่น้ำสายนี้ดีกว่าใครๆ

พวกเขาโกหก

แล้วก็, สิ่งที่ผมร้องขอคุณ เราก็มีค่าตอบแทนให้คุณ

แค่เสียเวลาของคุณสักสองสามชั่วโมง

มันจะช่วยเปลี่ยนชีวิตผู้คนได้

- คุณพกเอาอาวุธมาด้วยมั้ย? - ไม่มีอยู่แล้ว

งั้นคุณเปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก

ก็นะ...

ก็คิดกันแบบนี้น่ะสิ โลกถึงไม่มีอะไรดีขึ้น

ก็ช่างหัวโลกสิ

- กลับกันเถอะ - ทำไมล่ะ?

เขาไม่สนใจหรอก เราไปกันดีกว่า

- ให้ฉันลองดู - ไม่นะ, ซาร่าห์...

ไม่ได้, คุณไม่ได้พูดเองรึว่า มันมีทางไปแค่ทางเดียว?

- ผมรู้ว่าผมพูด... - เอาน่า, ไม่เห็นจะเสียหายอะไรนี่?

- ผมพูดกับหมอนั่น... - ให้ฉันลองดูนะ, ไมเคิล

- ซาร่าห์... - ขอร้องล่ะ

หวัดดีค่ะ?

ฉันซาร่าห์ มิลเลอร์

หวังว่าคุณคงไม่ว่านะที่ย้อนมาอีก

คนที่คุณคุยด้วยเมื่อตะกี้...

ผมไม่ได้คุยกับใครเลย

เอาล่ะ

ผู้ชายคนที่มาคุยกับคุณ

ถามว่าเราจะจ้างคุณได้ไหม เพื่อช่วยพาเราขึ้นไปต้นแม่น้ำ

- คุณปฎิเสธ, ทำไมคะ? - ผมช่วยคุณไม่ได้

ถ้าคุณมีเหตุผลดีพอ, ฉันขอฟังมันได้ไหมคะ?

กลับบ้านไป

เฮ้ย,เฮ้ย.. ไล่ต้อนพวกมันมาทางนี้

วิ่งไป..ให้ไว.. วิ่งไป

ไม่วิ่งก็ยิงทิ้งแม่งเลย

คุณไม่ควรเข้ามาในนี้

คุณจะไม่ลองพิจารณาอีกครั้ง?

ฟังนะ, ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคุณ

และดูเหมือนว่าคุณก็ไม่สนใจ ที่จะรู้เรื่องอะไรที่เกี่ยวกับเรา

ซาร่าห์

แต่คุณใช้ชีวิตอยู่ใกล้ กับสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่

มันไม่รบกวนจิตใจคุณเลยรึไง?

มันไม่ใช่ธุระอะไรของผม

ซาร่าห์, เราไปกันได้แล้ว

งั้นคุณก็เชื่อว่า, ชาวบ้านที่อับจน สมควรตายอย่างไร้เหตุผล?

ไม่ยอมเสียเวลาให้อะไร มากกว่าที่ให้กับตัวเอง?

คุณยังศรัทธาอะไรอยู่บ้างมั้ย?

คุณควรจะไปได้จริงๆแล้ว

หมอนั่นไม่แคร์อะไรหรอก เราจะต้องหาทางออกได้

หมู่บ้านทาเกห์ฮอย ตำบลพะพูน ประเทศพม่า

เด็กผู้ชายทุกคนเป็นทหารของเรา

พวกเขาเป็นคนของข้าแล้วตอนนี้

ถ้าหากคิดจะแย่งกลับไปหมู่บ้านของ พวกแกจะต้องถูกเผาจนไม่เหลือซาก

ถ้าไปขอให้พวกกะเหรี่ยงปลดแอกช่วย ข้าจะย้อนมาตัดลิ้นพวกแกทุกคน

หากยังมีใครกล้าขัดขืน, ข้าจะ ลากไส้มันออกมายัดใส่ปากมัน

จงฟังข้า, เชื่อข้า และก็หวาดกลัวข้า

ซับไทย โมดิฟายโดย Komkean

ทำไมคุณถึงกลับมา?

กำลังรอคุณอยู่

- ผมก็บอกไปแล้วไงว่า, ผมช่วยไม่ได้ - ทำไมล่ะ?

ผมไม่อยากช่วย

- เพื่อนคุณไปไหนซะล่ะ? - อยู่ที่โรงแรม

ฉันดูแลตัวเองได้

- อย่างงั้นรึ? - ใช่

- ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบพวกเรา - ผมไม่เคยพูดแบบนั้น

มันดูเป็นอย่างนั้น

เราจำเป็นต้องไปเพื่อช่วยคนเหล่านี้

ใครกันล่ะที่คุณจะช่วย?

พวกเขาหรือตัวคุณเอง?

- มันสำคัญด้วยเหรอ? - ใช่, มันสำคัญมาก

พวกเขา

ไม่มีอะไรหายไปจากชีวิต ของเราเมื่อเรากลับถึงบ้าน

เรามาที่นี่เพื่อสร้างความเปลี่ยนแปลง

เราเชื่อว่าทุกชีวิตคือสิ่งพิเศษ

- บางชีวิตใช่, บางชีวิตก็ไม่ - จริงรึ?

หากทุกคนคิดเหมือนคุณ, ก็จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ไม่มีอะไรเปลี่ยนได้หรอก

ได้สิ, มันเปลี่ยนได้ ไม่มีอะไรอยู่อย่างจีรัง

ใช้ชีวิตแบบของคุณไป, เพราะคุณเป็นคนดีอยู่แล้ว

ฉันก็พยายามทำอยู่นี่ไง

ไม่, สิ่งที่คุณพยายามทำ คือเปลี่ยนสิ่งที่เราเป็น

- แล้วมันคืออะไรล่ะ - ที่ว่าเราเองก็เหมือนสัตว์

มันอยู่ในสายเลือด มันเป็นเรื่องธรรมชาติ

สันติภาพ, เป็นแค่อุบัติเหตุ

นั่นแหล่ะที่มันเป็น

เมื่อไหร่ที่คุณถูกกดดัน การฆ่านั้นง่ายเหมือนการหายใจ

จากนั้นการฆ่าจะหยุดในที่นึง และมันเริ่มต้นใหม่ในอีกที่

แต่ก็ไม่เป็นไร, เพราะคุณ กำลังฆ่าเพื่อประเทศของคุณ

แต่ไม่ใช่ประเทศของคุณที่ถาม, คนแค่ ไม่กี่คนที่อยู่เหนือคุณคือคนที่ต้องการมัน

คนแก่เป็นคนเริ่มสงคราม คนหนุ่มต้องมาสู้กับมันแทน

ไม่มีใครชนะ, ทุกคน ที่อยู่ตรงกลางล้วนตาย

แล้วก็ไม่มีใครยอมพูดความจริง

พระเจ้าจงใจทำให้ทุกอย่าง เป็นไปแบบนั้นเหรอ?

อย่าเอาชีวิตมาทิ้งซะเปล่าๆ ผมเคยแล้ว

กลับบ้านไป

พูดจริงๆนะ กลับบ้านไปซะ

- คุณเป็นห่วง - อะไรนะ?

คุณเป็นห่วง

เพราะว่าถ้าคุณไม่ห่วง, คุณจะต้องพาเราไปที่นั่น

แค่แบมือรับเงิน แล้วก็ทำให้มันจบๆไป

แต่คุณไม่ได้ทำแบบนั้น

บางที...

บางทีคุณอาจสิ้นศรัทธาในตัวมนุษย์

แต่คุณยังคงมีศรัทธาอะไรอยู่บ้าง

เชื่อเถอะ, ฉันก็กลัว

และฉันก็รักชีวิต ซึ่งฉันเองก็ยังไม่อยากเสียมันไป

แต่การพยายามช่วยชีวิต, ก็ไม่ทำ ให้ชีวิตของคุณสูญเปล่า, หรือไม่ใช่?

คุณช่วยเราได้ไหม?

ก็ได้

ขอบคุณค่ะ

ถึงพวกเขาจะร้ายกาจยังไง, ในที่สุดพวกเขาก็จะแพ้

พวกเขาต่อต้านกองกำลัง ของแนวร่วมไม่ได้หรอก, ไม่แน่ๆ

เวลาจะเป็นตัวพิสูจน์, แต่ในระหว่างนี้,

เราก็ต้องช่วยกันประคองมันร่วมกัน

เมื่อวันก่อนผมได้อ่าน...

โทษทีนะ

ซาร่าห์, เธอจะไปไหนน่ะ?

ไปคุยกับเขา

เขาอาจจะอยากอยู่เงียบๆก็ได้

ไมเคิล, อย่าทำเป็นไม่ใส่ใจเขาสิ

- เขาช่วยเรานะ - เขาก็ได้ค่าจ้างนี่

เขาไม่ได้รับอะไรเลย

ขอบคุณอีกครั้ง, สำหรับเรื่องนี้ ด้วยใจจริง, จากพวกเราทุกคน

มันก็ยังเป็นทิวทัศน์เดิมๆที่ไม่เปลี่ยน

มันดูเวิ้งว้างว่างเปล่า

ดูเหมือนเป็นอย่างงั้น

รู้มั้ย, คุณยังไม่เคยบอกชื่อฉันเลย

- จอห์น - จอห์น

- อยู่ที่นี่มานานแค่ไหนคะ? - ก็นานมากแล้ว

- แล้วคุณมาจากไหน? - โบวี่, อริโซน่า, เมืองเล็ก ๆ

คุณทำอะไรที่นั่นคะ?

งานเลี้ยงม้า เป็นหลัก

- ทำไมคุณถึงจากมาล่ะ? - ผมถูกเกณฑ์มาเวียดนาม

- มันนานแล้วนี่. - นานมากแล้ว, ก็หลายปีอยู่

จากนั้นคุณก็อยู่ยาว?

เรื่องมันซับซ้อน

- คุณมีครอบครัวอยู่ที่โน่นมั้ย? - มีพ่ออยู่มั้ง, ไม่รู้สิ

คุณไม่อยากรู้เลยรึไงว่า บ้านเกิดของคุณเปลี่ยนไปยังไง?

ต้องมีเหตุผลถึงอยากจะรู้

- แล้วคุณทำอะไรที่โน่น? - ฉันสอนหนังสือ, เกรดหก

อะไรเหรอ?

ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทำไม คุณถึงมีคำถามเยอะนัก

- พอมีไอเดียมั้ยว่าอีกนานแค่ไหน? - ราวชั่วโมงนึงหรือกว่านั้นหน่อย

บางที่เราน่าจะเว้นพื้นที่ให้เขาหน่อย

เราควรไปให้ทันกำหนดการ, โอเค?

โอเค

พวกเรามีส่วนร่วม เขาเป็นคนดีนะ

ก็ดี

ฉันรู้ว่าคุณคิดว่าคุณอยู่ตามลำพังที่นี่ และมีบางอย่างคอยกดดันคุณอยู่เสมอ