ആദ്യത്തെ 200 വരികൾ.
Ó, nei.
Í alvöru?
- Ég hélt það yrðu bara gluggarnir. - Hví myndirðu velja þetta af öllum litum?
Notaðu Adobe rauðan ef þú vilt rauðan.
Hvað kallast þetta?
Slökkviliðsrauðan?
Tómatrauðan.
Greyið nágrannarnir.
Hvílíkur hryllingur.
Það er ekki séns að húseigendafélagið hafi samþykkt litinn.
Barb missir sig.
Kannski get ég rætt við hana.
Hvað getur Barb gert?
Staðurinn er ekki í Mountain View.
Þetta er Enchantment Hills.
Enchantment Hills byrja á Pinon Lane.
Manstu þegar Westlake-parið gróðursetti aspirnar?
Allt það rugl?
Ég hélt að þau sönnuðu að eignin þeirra væri í Enchantment Hills.
Þau greiddu fyrir landmælingar.
Í alvöru?
Hvar heyrðirðu það?
Kannski Robbie Davis.
Ég skoða kortið aftur eftir sturtuna.
Viltu?
Nei. Ég er góður.
Er þetta íste?
Má bjóða þér?
Endilega. Takk, frú.
Hvernig gengur?
Eins og vanalega. Þú veist, höldum áfram.
Við fengum stóran kúnna í síðustu viku.
Tryggingafélag í Santa Fe.
Það sér um flestar dýrari fasteignirnar þar.
Frábært.
Howard, ég er ekki hluthafi.
Ég er bara að hita upp.
En ég held samt þú yrðir frábær lögmaður.
Takk, en ég afþakka.
Heima eru málin meira eða minna eins.
Ekki verri.
Ég ætti að vera þakklátur því.
Eins og við séum...
...í dauðahaldi.
Cheryl ræðir enn ekkert mikilvægt.
- Reyndirðu það sem við ræddum? - Já.
Já, ég en...
Mig dreymdi.
Svo ég lít á miða gamla mannsins og hann er fyrir alþjóðlegt flug.
Við leituðum að númeri hliðsins
en öll skiltin eru á máli sem ég skil ekki.
Kim!
Var umferð?
Nei. Autt niður 25.
Við erum hér.
Takk fyrir að hitta mig.
- Þú ert víst á kafi þegar þú ert í bænum. - Ekki slæmt í dag.
Reyndar á ég fund á gamla staðnum þínum
með Schweikart.
-Ég bið að heilsa Rich. - Auðvitað.
- Hvernig er Jimmy? - Fínn. Takk fyrir að spyrja. En Alice?
Henni gengur vel.
Hún er farin að baka og ég kvarta ekki.
- En heppinn. - Ég veit það.
Ég frétti þeir útbúa rosalegt latte.
Já. Þeir etja góðu kappi við Java Joe, spyrjirðu mig.
MÓTEL SKRIFSTOFA
Heyrðu, heyrðu.
Svona nú.
Ég fékk kúnna.
Ókei, við verðum að fara.
Komdu, verðum að fara.
Hvað ertu að gera?
Nei, nei.
Komdu. Við verðum að fara. Núna.
Ég fæ mér rótarbjór.
Nei. Við erum á dagskrá, manstu? Við ræddum það.
Ég setti tvo peninga í.
Ég kaupi heilan kassa fyrir þig þegar við erum búin.
Svona. Beint inn.
Alla leið.
TILBÚINN
Er allt í lagi?
Auðvitað.
Þurfum við að ræða það aftur?
Nei.
Mundu bara að halda fótunum frá.
Því ég þarf að fara í hvelli.
Hvað?
Hárið á þér er rosalega flott.
Það er ekki...
Takk.
En ef það væri önnur leið?
Ef það væri sjálfstætt lið lögmanna, kannski fjögurra, fimm,
sem sérhæfði sig í erfiðum málum?
Ég segi ekki að nokkrir lögmenn gætu leyst stóran kerfisbundinn vanda.
En þeir gætu gert hann betri.
Hví leitaðirðu til mín?
Ef ég vildi vera smeðja,
segði ég það vera vegna samfélagslegrar samvisku þinnar.
En það er í raun vegna tenginga þinna við fylkisstjórnina.
- Þú getur látið mál gerast. - Sanngjarnt.
Kim, fyrirtækið hefur þjónustunefnd.
Þú ættir að fara í röðina til þeirra með öllum hinum mikilvægu málefnunum.
En þú hefur munninn fyrir neðan nefið.
Þú hefur víst heyrt af neysluvanda sonar míns.
Barátta Gregory veitti mér persónulega sýn á lagakerfið.
Kim, ég held þú sért með eitthvað.
NÚNA!
Ekki spara aðstoðarmennina. Þeir eru hjarta verkefnisins.
Ég veit það er þannig á okkar skrifstofu...
Nei, nei!
Jesús...
Tíkarsonurinn þinn.
Ömurlegi, helvítis auminginn þinn!
Var þetta ekki Howard?
Fjandinn! Þú skuldar mér!
Er í lagi með þig, frú?
- Þú skuldar mér! - Frú.
- Ég meina... - Enginn gerir þetta.
Ég veit ekki. Það gerðist svo hratt.
Andskotans! Þú skuldar mér! Svindlið!
Fjandinn hirði þig!
Nei, nei!
Færðu þeir keiluna?
Hverslags fífl færir keilu?
Djöfulsins!
AÐEINS SJÚKLINGAR
CROSSROADS MÓTEL
Heyrðu.
Farðu varlega, ókei?
Ókei.
- Hvað? - Löggan.
Það drepur viðskiptin út daginn.
Alltaf að atast í mér.
- Leynilögreglumenn? - Já.
Heyrðu, eigirðu í lagalegum vanda, hringdu þá í mig.
Hvenær sem er, kostar ekkert.
Takk.
Ég lagði Jagúarnum á hleðslusvæðinu
og fór að lyfta þessu járndrasli.
Guð minn góður.
Það lá djúpt, svona eins og brunnur.
Svo ég barðist við það eins og björn og ég...
...stakk því niður fyrir framan Jagúarinn. Búmm.
Rétt komst þaðan fyrir heppni.
Hver færir keilur? Hver gerir það?
Sjálfselskupúkar.
Rétt hjá þér.
- Trúði Cliff því? - Eitt hundrað prósent.
Þú hefðir átt að sjá framan í hann.
Það tókst, trúðu mér.
Guð, það var fallegt.
- Ó, og það er ekki allt. - Segðu.
Svo ég tef fyrir, sagði Cliff hvað ég væri að gera og hvað ég vildi gera.
Og ég hugsa bara, ég verð að tefja fyrir þar til þú kemur.
En ég veit ekki, ég gleymdi mér í því.
Og svo...
...lét Cliff vaða.
Ég meina, hann kýldi á það.
- Hvað þýðir það? Peningar? - Held hann skrifi ekki ávísun sjálfur.
En hann þekkir fólk. Ég held hann geri þetta.
Þú grínast.
- Ég veit! Hversu frábært? - Þetta er ótrúlegt.
Erum við í stuði eða erum við í stuði?
Je minn.
Finnst þér eins og einhver elti þig?
Þegar ég skutlaði Wendy á mótelið
fannst henni einhverjar leynilöggur elta sig.
En þegar ég ók burt var sami bíllinn á eftir mér.
Þegar ég sá þá, hurfu þeir.
Þú veist hvað þeir segja: „Syndararnir flýja þegar enginn eltir þá.“
Erum við syndarar?
Nei. Hvað? Það er bara orðatiltæki.
Mér finnst þú syndsamlega sæt.
Jæja.
Hlustaðu á rödd reynslunnar. Veistu hví þér líður svona?
Því við komumst upp með það.
Það virðist of gott til að vera satt.
En trúðu mér, enginn eltir þig.
Enginn veit hvað við bröllum nema við, ókei?
Ókei.
Ég skil. Miðað við aðstæður myndi ég ekki vilja vera nærri
lögreglustöð ef ég væri þú heldur.
Heyrðu, það er verið að pússa viðinn í fundarherberginu mínu núna,
svo ég nota aðra skrifstofu á Juan Tabo og Skyline.
Ég leigi naglastofu innganginn svo skrifstofan er bakatil.
Hittu mig þar kl. 15.
Frábært! Takk. Hvað segirðu, Steve-O?
- Skór. Belti. Jakki. - Fyrirgefðu, hvað?
Skór. Belti. Jakki.
Í alvöru?
Síðan hvenær?
- Það er ferlið, herra. - „Herra“?
- Hví datt ég í lukkupottinn? - Maður veit aldrei.
Sæl, hvernig líður þér á þessum fallega degi?
Fékkstu kökuvöndinn sem ég sendi Carlos á afmælinu hans?
Ég sett nokkrar auka með hvítu súkkulaði og makadamíuhnetum fyrir þig.
Hvað viltu?
Ég? Ekkert.
No comments yet. Be the first to leave one.