The Reader

The Reader (2008) OCR 23.976 fps runtime 02:03:58

กรุงเบอร์ลิน, ประเทศเยอรมัน

ปี 1995

คุณไม่ยอมปลุกฉัน

ก็คุณหลับอยู่

คุณปล่อยให้ฉันนอนเพราะว่า คุณทนไม่ได้ ที่จะกินข้าวเช้ากับฉันน่ะสิ

ไม่จริงหรอก ผมต้มไข่ไว้ให้คุณ เห็นมั้ย

ผมคงไม่มาต้มไข่รอให้คุณหรอก ถ้าผมไม่อยากเจอคุณ

จะรับชาหรือกาแฟ

มีผู้หญิงคนไหนเคยพักอยู่นานพอที่จะรู้ว่า

คุณคิดบ้าอะไรอยู่ในหัวของคุณบ้างไหม?

คืนนี้คุณจะทำอะไร

ผมจะไปหาลูกสาว

ลูกสาว?คุณเก็บเรื่องนี้ ไว้เงียบเลยน่ะ

จริงรึ ลูกผมเธอไปอยู่ต่างประเทศเป็นปี

ตะกี้คุณพูดว่าชา

ฉันจะไปแล้ว

ฝากทักทายลูกสาวคุณด้วย

ตั๋วด้วยค่ะ

เมืองโนส์แทดส์ เยอรมันตะวันตก ปี 1958

นี่คุณ!

ยกขาขึ้น!

นี่เจ้าหนู

ลุกขึ้น

ไม่เป็นไรน่ะ

พักอยู่ที่ไหนล่ะ

ผมอยู่แถวนี้

ผมรู้สึกดีขึ้นแล้ว ขอบคุณครับ

ลาก่อน

ดูแลตัวเองล่ะ

ฉันเป็นห่วงเขาจริงๆ

เขาดูแย่มาก

เจ้านั่นบอกว่าเขาไม่ต้องการหมอ

- พี่เขาต้องการค่ะ - พ่อไม่ต้องการหมอ

งั้นก็ดี ปีเตอร์!

เราไม่ต้องมาถกเรื่องนี้อีก

บอกฉันอีกทีซิ ตอนนี้เธออายุเท่าไรแล้ว?

ไมเคิล15แล้วค่ะ

เป็นโรคอีดำอีแดงน่ะ

เขาต้องนอนบนเตียง อีกหลายเดือน เป็นอย่างน้อย

ต้องแยกอยู่คนเดียวอย่างเด็ดขาด

เอมิลี่อยู่ห่างๆ ลูก พี่จะแพร่เชื้อใส่เอา

เอมิลี่?

ลูกรู้สึกไงบ้าง

ดีขึ้นครับ

ผมอยากบอกแม่...

วันนั้นที่ผมป่วย มีผู้หญิงคนหนึ่งเขาช่วยผมไว้

เธอช่วยลูกไว้รึ?

ใช่ครับ เธอพาผมมาส่งบ้าน

ลูกมีที่อยู่เธอไหมล่ะ

คะ?

ผมเอาช่อดอกไม้มาให้ครับ

เพื่อที่จะขอบคุณ

วางไว้ตรงนั้น

ผมน่าจะมาเร็วกว่านี้, แต่ผม นอนพักบนเตียงตั้ง3เดือน

ตอนนี้ดีขึ้นแล้วหรือ

ครับ ขอบคุณมาก

แล้วยังรู้สึกอ่อนเพลียอยู่บ้างไหม

โอ ไม่เลย ผมไม่เคยป่วยหนักแบบนั้นมาก่อน

มันน่าเบื่อเหลือเชื่อเลย

ไม่ได้ทำอะไรเลย

ผมไม่มีแรงแม้จะลุกอ่านหนังสือ

ขอบคุณอีกครั้งนะครับ

เดี๋ยวก่อน

ฉันจะเดินไปส่ง ฉันต้องออกไปทำงานอยู่แล้ว

ออกไปรอข้างนอก ฉันจะเปลี่ยนชุด

ยังมีอีก 2 ถังที่ข้างล่าง เติมให้เต็ม แล้วหิ้วขึ้นมา

ดูตลกมาก มองดูตัวเองสิ ไอ้หนู

กลับบ้านมอมแมมแบบนี้ไม่ได้หรอก

ถอดผ้าออก เดี๋ยวเปิดน้ำไว้ให้

อาบน้ำทั้งกางเกงตลอดเลยรึ

ก็ได้, ฉันไม่มอง

ไปเอาผ้าขนหนูมาให้น่ะ

นี่คือเหตุผลที่เธอ กลับมาที่นี่สินะ

คุณสวยเหลือเกิน

พูดอะไรน่ะ?

มองฉันน่ะเจ้าหนู

ช้าๆ ช้าๆ

แกทำให้แม่กังวลนะ

ผมบอกกี่หนแล้ว ว่าผมขอโทษครับ

- เจ้าทำให้แม่กลัว - ผมหลงทาง ก็แค่นั้น

ผมถึงกลับบ้านช้า ผมขอเติมอีกหน่อยได้ไหม

จะมีสักกี่คนหลงทาง ในเมืองบ้านตัวเอง

พี่จะไปปราสาทแต่ไปโผล่ออกสนามกีฬา

- ก็ยังมีอีกหลายเส้นกลับบ้าน - ไม่ได้เป็นธุระของเธอสักหน่อย

พี่โกหก

พี่เขาไม่ได้โกหก

ไมเคิลไม่เคยโกหก

พ่อครับ ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะกลับ ไปโรงเรียนพรุ่งนี้

หมอบอกให้ลูกพักต่อ อีกสามอาทิตย์น่ะ

ผมจะไป

ปีเตอร์ค่ะ!

แบบนี้?

ใช่แล้ว

อย่าเร็วไป

ดีแล้ว

ทำอีกที

คุณชื่ออะไร

อะไร?

ชื่อของคุณน่ะ

เธออยากรู้ไปทำไม

ผมมาที่นี่ 3 หนแล้วน่ะ

ผมอยากรู้ชื่อคุณ อะไรเกิดขึ้นหรือ

ไม่หรอก..

ไม่มีอะไรผิด

ชื่อฮันนา

ฟังดูเพราะมาก

แล้วชื่อเธอล่ะเจ้าหนู

ไมเคิล

งั้นฉันก็อยู่กับไมเคิล

ฮันนา

ความเชื่อมั่นในความลับคือศูนย์กลางของ วรรณคดีตะวันตก

อาจจะพูดได้ว่า ความคิดทั้งมวลของบุคลิกตัวละคร

ในงานวรรณกรรมถูกนิยามโดยคนที่ มีข้อมูลเฉพาะด้าน

มีหลากหลายเหตุผล บางทีก็นอกลู่นอกทาง บางทีก็สูงส่ง

พวกเขาถูกกำหนดไม่ให้ปิดบัง

เธอไม่เคยบอกเลยว่าเธอกำลัง เรียนหนังสือ

เรียนหนังสือ?

ที่โรงเรียน

เธอเรียนภาษา

ใช่ครับ

ภาษาอะไร

ละติน

ลองพูดละตินมาสักอย่าง

Quo, quo scelesti ruitis? Aut cur dexteris aptantur enses conditi?

Aut cur dexteris aptantur enses conditi?

บทกวีของโฮราซ

วิเศษณ์มาก

อยากฟังภาษากรีกมั้ย

Oi men ippeon stroton oi de pesedon oi da naon phais epi gan malainan

emmenai kalliston, ego de ken otto tis eratai

เพราะมาก

รู้ได้ไง?

คุณจะรู้ได้อย่างไร คุณไม่เคยรู้ความหมายของมันเลย

คุณเรียนอะไรในเยอรมันนี้

ผมเรียนการละคร

งั้นผมจะเขียนบท โดยนักเขียนชื่อ Gotthold Ephraim Lessing

คุณรู้จักเขามั้ย

บทละครชื่อ อีมีเลีย กาโลติ

จะลองอ่านก็ได้นะ

ฉันอยากฟังเธออ่าน

ก็ได้

องก์ที่ 1 ฉากที่ 1

การจัดวาง ในห้องของเจ้าชายองค์หนึ่ง

เจ้าชาย

ผมไม่ค่อยเก่ง

อ่านต่อไปสิ

"บ่น ไม่มีอะไรก็บ่น"

โอ้พระเจ้า ไม่เห็นมีอะไรเลย "มีชีวิตอยู่เพื่อทำงาน"

"ลองจินตนาการดู เมื่อผู้คนอิจฉาพวกเรา"

เธอเก่งเรื่องนั้น ไม่ใช่รึ

เก่งอะไร

อ่านหนังสือ

ขำอะไร

ไม่คิดว่าผมเก่ง อะไรเลย

คุณทำอะไร มันคืออะไร

ทำไมคุณทำกับผมเหมือน คุณไม่รู้จักผม

เธอไม่อยากรู้จักฉันหรอก

เธอก็เห็นว่าฉันอยู่ตู้แรก แล้วไปนั่งตู้ที่สองทำไม

คุณคิดว่าผมทำอะไรอยู่

คุณคิดว่าผมไปทำบ้าอะไรที่นั่น?

ฉันจะไปรู้ได้ไง ฉันจะอาบน้ำ

เธอก็รู้ว่าฉันทำงานอยู่

ฉันอยากอยู่ตัวคนเดียว

เธอออกไปได้ไหม ได้โปรด

ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณโกรธ

เธอไม่มีอำนาจพอจะทำให้ฉันโกรธ

เธอไม่มีความหมายพอจะทำให้ฉันโกรธ

ผมไม่รู้จะพูดอะไร

ผมไม่เคยกับผู้หญิงมาก่อน

เราอยู่ด้วยกันตั้ง 4 อาทิตย์

ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ ผมอยู่ไม่ได้

แม้แค่คิด มันก็จะฆ่าผมแล้ว

ผมคิดถึงคุณอยู่ตลอดเวลา

เด็กน้อย คุณคิดว่าเราจะร่วมรักในรถรางได้หรือ

เป็นความจริงรึที่คุณพูด งั้นผมไม่รบกวนคุณ

ยกโทษให้ผมได้ไหม?

คุณรักผมรึเปล่า?

มีหนังสือมาไหม?

มี ผมมี

ผมเอาบางอย่างมาด้วยเมื่อเช้านี้

มันคืออะไร

"The Odyssey" ของโฮเมอร์ เป็นการบ้านของผม

เราจะเปลี่ยนลำดับการทำบางอย่าง

อ่านให้ฉันฟังก่อน เจ้าหนู

จากนั้น เราค่อยมีอะไรกัน

"The Odyssey" ของโฮเมอร์

อะไรคือโอดิสซี

มันคือการผจญภัย เขาเขียนถึงการเดินทางผจญภัย

ดี

"ร้องเพลงมาให้ฉันฟัง โมเส่ ชายผู้นั้นค่อยๆ หมุน

ขับเคลื่อนเวลาไปอีกรอบ และอีกคร้งที่เขาฉกขโมย

ความศักดิ์สิทธิ์สูงส่งของกรุงทรอย"

มาตรงนี้!

"คุณเอามือคุณวาง ตรงริมฝีปากเขา"

"เธอเสียชีวิตแล้ว"

"ปล่อยทิ้งเอาไว้"

"ผมเข้าไปในสถานที่ เปิดประตูแย้มเอาไว้หน่อยหนึ่ง"

มีขนาดเท่าห้องนอน มีเถาไม้ห้อยระเกะระกะ

และพบชายคนหนึ่งนอนหลับอยู่ตรงนั้น