HeartBeat (My Heart is Beating / Gaseumi Ddwinda / 가슴이 뛴다)

(ตัวละคร สถานที่ องค์กร หน่วยงาน และฉากที่ปรากฏเป็นเรื่องสมมติ)

(และการถ่ายทำดำเนินไปตาม แนวปฏิบัติในการถ่ายทำสัตว์)

แม่บ้านจูเหรอ

เธอมาทำอะไรที่นี่

ใจหายใจคว่ำหมด

มาเมื่อไหร่ ทำไมไม่ให้สุ้มให้เสียงคะ

ฉันต้องส่งสัญญาณ ก่อนเข้าห้องตัวเองด้วยเหรอ

มาทำอะไรในห้องคนอื่น

ขอโทษค่ะ

เรื่องมันมีอยู่ว่า...

คนนั้นเหรอคะ

ผู้หญิงที่คุณซอนอูฮยอลรออยู่

อ้อ ใช่

สมมตินะคะ

สมมติว่า

ถ้าผู้หญิงคนนั้นคือฉันในอดีตชาติจริงๆ จะเป็นยังไงเหรอคะ

คุณยังจะตกหลุมรักฉันไหมนะ

ทำไม ไหนว่าชาตินี้ก็หนักหนาพอแล้ว

ไม่อยากรู้เรื่องอดีตชาติด้วยซ้ำ

เปลี่ยนใจแล้วเหรอ

เปล่า ฉันก็ยังคิดแบบนั้นอยู่

แต่ว่าเขาสวยดีนะคะ

ใช่แล้วล่ะ

ไม่แปลกใจที่คุณจะไล่ตามเขา ตั้งแต่ชาติก่อนยันชาตินี้

อันนี้ฉันแค่ถามเฉยๆ นะ

คุณเห็นความคล้ายกันตรงไหนเหรอคะ

ฉันกับผู้หญิงในภาพวาดน่ะ

ก็บอกแล้วไง

ว่าต่างกันหมดตั้งแต่หนึ่งถึงสิบ ตั้งแต่หัวจดเท้า

เธอถามว่า ถ้าผู้หญิงในภาพคือเธอ

ฉันจะตกหลุมรักเธอหรือเปล่าใช่ไหม

ฉันจะตอบให้

ไม่มีวันซะหรอก

เพราะเธอไม่ใช่แฮซอน

ไหนว่าสัมผัสอะไรได้ จากหยดเลือดของฉันไงคะ

ทำไมจู่ๆ ถึงกลับคำล่ะ

พอฉันบอกว่าไม่ใช่เข้าจริงๆ

เกิดนึกเสียดายขึ้นมาล่ะสิ

เปล่านะ ฉันไม่ได้เสียดาย

ก็คุณพูดกลับไปกลับมา ฉันเลยอยากเคลียร์จะได้ไม่สับสนไง

ก็ได้

ฉันสัมผัสได้ถึงแฮซอน จากหยดเลือดของเธอจริงๆ

แต่ว่า มีอยู่หนึ่งสิ่ง ที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง

อะไรเหรอคะ

ในเลือดของเธอ...

เปล่าหรอก

อะไรล่ะคะ

ทำไมไม่พูดต่อให้จบล่ะ

เลือดของเธอ

มันเต็มไปด้วยพิษ

ว่า... ว่าไงนะ

เลือดของเธอเต็มไปด้วยพิษ

ถึงขั้นที่แวมไพร์ก็ไม่อาจกินได้น่ะสิ

หาความอบอุ่นยังไงก็หาไม่เจอ

สัมผัสอะไรก็ไม่ได้

ด้วยเหตุนั้น

เธอจึงไม่ใช่แฮซอน

อย่าฝัน

เดี๋ยวสิ

นี่ฉัน

เคยได้ยินแต่คำว่าเลือดเย็น

แต่เพิ่งเคยได้ยินคำว่า เลือดเต็มไปด้วยพิษครั้งแรกนี่แหละ

ฉันก็เพิ่งเคยเจอคนเลือดอย่างเธอ ครั้งแรกเหมือนกัน

เออค่ะ แบบนี้ยิ่งดีซะอีก

เลือดฉันเป็นพิษจนแวมไพร์ยังกินไม่ได้ งั้นก็คงไม่มีวันโดนคุณกัดสินะ

กัดอะไรกัน

ฉันไม่ได้เที่ยวดูดเลือดมนุษย์ ไม่เลือกหน้าหรอกนะ

ดูสิดู กลับคำอีกแล้วนะ

ไหนว่ารู้สึกอะไรจากเลือดฉันไง

ไหนว่ารู้สึกไง

อ้อ

ขอโทษด้วยแล้วกัน

หมามันเลิกขี้ได้ที่ไหนล่ะเนอะ

- หมาอะไรกัน - เลือดเป็นพิษงั้นเหรอ

ดูดเลือดฉันจ๊วบๆ อย่างกับยุง แล้วยังกล้าที่จะ...

เดี๋ยวนะ

ว่าแต่ทำไมคุณกลับบ้านแล้วล่ะคะ

นี่มันเวลางานไม่ใช่เหรอ

ฉันลาออกแล้ว

ทำไมคะ

คุณชอบงานทำความสะอาดนี่

เรามีครูพยาบาลอัตราจ้างอยู่หนึ่งคน

แต่ฉันไล่ออกไปเรียบร้อยแล้ว

ไม่ต้องห่วง

ฉันจะช่วยเอาเข้าให้ได้

บอกเขานะว่าตอนสัมภาษณ์ก็ไม่ต้องกังวล

ขอบใจอะไรกัน

เราก็ต้องพึ่งพาอาศัยกันแบบนี้แหละ

บ้าเอ๊ย ใครมันทำวะ

แก

แก ไอ้...

คุณซอนอูฮยอลบ้าไปแล้วเหรอคะ

ไปสาดน้ำใส่เขาได้ยังไง

หรือว่าฉันไม่ควรทำแบบนั้น

ไหนๆ จะสาดแล้ว น่าจะสาดน้ำส้วมไปเลยสิ

สกปรกชะมัด น้ำส้วมอะไร

สมน้ำหน้าชะมัด

เธอนี่ชอบน้ำส้วมมากเลยสินะ

ไปเอาความคิดแบบนี้มาจากไหนคะ เหลือจะเชื่อ

ค่ะ ก็นะ

มันก็สะใจจริงๆ นั่นแหละค่ะ

แล้วยังไง จากนี้เราจะทำอะไรต่อไปดีคะ

เราจะเตะฝุ่นไปวันๆ ไม่ทำงานทั้งคู่ไม่ได้นะ

อันนั้นมันก็ใช่

สมัยอิลมยอนชิกมันช่างดีเหลือเกิน

อะไรนะคะ

- อิลมยอนชิก - อิลมยอนชิกคืออะไรคะ

คฤหาสน์หลังนี้น่ะ

เคยเป็นสถานที่...

ที่หนุ่มสาวได้มาพบกันอย่างเร่าร้อน...

ใช่แล้ว ที่สมัยนี้เขาเรียกกันว่า "สถานที่สุดฮิต"

มันเคยเป็นสถานที่สุดฮิตมาก่อน

เมื่อก่อน ฉันเองก็เคย ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าของร้าน

และหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำเลยทีเดียว

คนที่เคยรุ่งขนาดนั้น มาลงเอยสภาพนี้ได้ไงหว่า

(จังหวะหัวใจ ตอนที่ 6)

สมมติว่า

ถ้าผู้หญิงคนนั้นคือฉันในอดีตชาติจริงๆ จะเป็นยังไงเหรอคะ

คุณยังจะตกหลุมรักฉันไหมนะ

เธอมันบ้ากู่ไม่กลับแล้วสินะ

เพราะเธอไม่ใช่แฮซอน

เลือดของเธอ

มันเต็มไปด้วยพิษ

ทำไมต้องเก็บเรื่องแบบนี้มาใส่ใจด้วย

ตอนนี้ควรใส่ใจเรื่องอื่นสิ

ช่างหัวสิ หางานไป

คุณยังจะตกหลุมรักฉันไหมนะ

ไม่มีทาง

ไม่มีวันเกิดขึ้นเด็ดขาด

ค่ะ ทนายพัค

ไม่มีหนี้สิน มีแต่ผู้สืบทอดเหรอ

เอาเป็นว่า ทำได้ดีมากค่ะ

เคยอยู่โรงเรียนมัธยมปลายกงชอน มาก่อนสินะครับ

- ค่ะ - ครูใหญ่โรงเรียนนั้น

เป็นเพื่อนร่วมรุ่นผมสมัยมหาลัยด้วย

(คุณไม่ผ่านการสัมภาษณ์งาน ตำแหน่งครูพยาบาลค่ะ)

ในฐานะครูพยาบาล ฉันจะช่วยเหลือนักเรียนเต็มที่ค่ะ

ว่าแต่คุณจูอินแฮ ทำหน้าแบบนั้นเป็นปกติเหรอคะ

- คะ - ถ้าไปนั่งหน้าตึงแบบนั้นในห้องพยาบาล

นักเรียนคงกลัว จนไม่กล้าเข้าห้องพยาบาลกันพอดีค่ะ

ค่ะ รุ่นพี่โดชิก

ตอนนี้เหรอคะ

ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ธรรมดาจริงๆ นะ

ถ้าจะเป็นแบบนี้ สู้กลับไปนอนในโลงไม้ซานจา

แล้วรออีกร้อยปีคงเร็วกว่าอีกครับ

อาจารย์โกบอกว่า อย่าพึ่งพาอาศัยโชคชะตา

ฉันต้องทำให้เขาประทับใจ

เพราะอย่างนั้นนะ

ไม่มีงานที่ฉันพอทำได้บ้างเลยเหรอ

ถ้าจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นประทับใจ

ฉันว่าคงไม่มีอะไรได้ผลเท่าเงินแล้ว

คราวนี้ฉันจะทำให้ดีจริงๆ ไม่ก่อเรื่องแล้ว

- ลูกพี่ - อือ

เพราะแบบนี้ทุกอย่างถึงมี ความไว้วางใจเป็นที่ตั้งครับ

คราวก่อนก่อเรื่องไว้ขนาดนั้นแล้ว

จะมาขอให้ผมหางานให้อีกได้ไงครับ ฮะ

เพราะลูกพี่ ผมเลยโดนหางเลข เสียความน่าเชื่อถือไปหมดเกลี้ยงแล้ว

เอาจริงๆ

ผมนึกว่าถ้าลูกพี่ตื่นขึ้นมา เราคงได้กังวลเรื่องปากท้องน้อยลง

เพราะลูกพี่อูฮยอล เป็นหัวหน้า เป็นพี่ใหญ่ของเรา

แต่ว่า พอเปิดฝาโลงขึ้นมาจริงๆ กลับไม่ใช่เลย

ทำไมลูกพี่ถึงได้แย่กว่าเราอีกนะ

นี่ถึงกับต้องเอาเสื้อผ้าเราไปใส่

ซอนอูฮยอลผู้ยิ่งใหญ่ ที่เคยจัดจ้านในย่านคยองซอง

มาลงเอยสภาพนี้ได้ยังไง

เฮ้อ ก็นั่นน่ะสิ

อะไรกันเนี่ย อะไรกัน

มีเรื่องอะไรเหรอ

พี่ซอบ

นี่มันอะไรกันครับ

- ครับ ทานให้อร่อยนะครับ - อะไรกัน

คิวต่อไป

นี่เลยครับ ครับผม

ขอบคุณครับ แวะมาบ่อยๆ นะครับ

คิวต่อไป

ขอเผ็ดสุดครับ

- ครับ เผ็ดสุดนะครับ - ขอบคุณครับ

- ขอบคุณครับ - ทานให้อร่อยนะครับ

ร้านนี้อร่อยกว่านะ ร้านอาหารว่างดงซอบ

- พอทีเถอะน่า - ครับผม ขอบคุณครับ

- ว้าว ร้านนี้อย่างเด็ดอะ - มีเผ็ดระดับหนึ่งถึงสามครับ

- เอาระดับหนึ่งเหรอครับ - ครับ

มีรสเผ็ดระดับหนึ่งถึงสามครับ

ยังไงแบบนี้มันก็ไม่ใช่ปะ

ลูกพี่ แบบนี้มันใช่เหรอครับ

แวมไพร์ตัวจริงยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้

แต่ดันมี "ต็อกบกกีแวมไพร์" มาเปิดข้างๆ

เดี๋ยวก่อนนะ ที่พี่โมโหตอนนี้

เพราะพี่เป็นแวมไพร์ตัวจริง แต่พวกนั้นมาเปิดร้านต็อกบกกีแวมไพร์

ก็เลยโกรธเหรอครับ หรือว่า

เพราะเขามาเปิดร้านต็อกบกกี ในตึกเดียวกันครับ

ทั้งคู่แหละ

ถ้าจะมัดใจหนุ่มสาวสมัยนี้ คอนเซปต์ต้องมาก่อน

"ต็อกบกกีแวมไพร์"

คอนเซปต์เขาปังไง

"ร้านอาหารว่างดงซอบ" นี่มันอะไร

อย่างเห่ยอะ

ไม่ๆ ตั้งแบบไร้หัวคิดมาก

ไหนว่าร้านของว่างแถวบ้านต้องเชยๆ ไง

อย่าให้โจ่งแจ้งว่าเป็นแวมไพร์