Behind Your Touch (힙하게)

คุณซอนอูนี่เอง

ผอ.บง

นี่มันอะไรกัน

คุณซอนอู

หนีไปครับ

คุณซอนอู

หนีไปครับ เร็วเข้า

ช่วยด้วยค่ะ

ฆาตกรต่อเนื่องอยู่ที่นี่ค่ะ

คนที่ผมไว้ใจได้…

ไม่สิ

คนเดียวที่ไว้ใจผมคือผอ.บงครับ

คุณซอนอู

คุณซอนอู

คุณซอนอู

คุณซอนอู

ไม่นะ

คุณซอนอู

ไม่นะ

คุณซอนอู

คุณซอนอู

ไม่นะ

คุณซอนอู

คุณบงเยบุน

ได้ยินว่าคุณอยู่กับเหยื่อ

เห็นหน้าคนร้ายไหมครับ

จำอะไรได้เป็นพิเศษไหมครับ

เข้ามาไม่ได้นะครับ

หลีกไป

เดี๋ยวก่อน

บงเยบุน

ไม่เป็นไรใช่ไหม

สะใจคุณหรือยังคะ

ทีนี้จะทำยังไง

คุณซอนอูตายแล้ว

ฉันถามว่าทีนี้จะทำยังไง

ไปคุยกันที่สถานีหน่อยได้ไหมครับ

เอาไว้ทีหลังเถอะครับ

คุณบงเยบุน

คิมซอนอูถูกฆ่าจริงๆ เหรอครับ

ก็สายสืบมุนบอกว่างั้นนี่

ถ้าหน่วยสืบสวนอาชญากรรมรู้ เรางานเข้าแน่ ทำแบบนี้จะดีเหรอคะ

ฉันจะจับไอ้เวรนั่นให้ได้เลยคอยดู

หาอะไรที่น่าจะเป็นหลักฐานมา ก่อนพวกหน่วยสืบสวนอาชญากรรมจะมาถึง

ครับ

เฮ้ย…

นี่ เป็นอะไรไปเนี่ย

ฟื้นสิ เป็นอะไรไป

- จับเขาลุกซิ - ครับ

นายเป็นอะไร ฟื้นขึ้นมาสิ

ตั้งสติหน่อย

โอเคไหมเนี่ย

เอ้า ดื่มๆ

เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย

จู่ๆ ก็มีคนฟาดหัวผมจากข้างหลังครับ

ใครทำ

ไม่เห็นครับ เพราะผมสลบไป

แล้วผอ.บงล่ะ

เธออยู่กับผมน่ะครับ

ไม่เป็นไรแล้ว

ครูซอนอูล่ะ

ครูซอนอูก็ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ

เอ่อ คือว่า…

ไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก

บอกว่าถึงจะไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ไง

ไม่นะ

คุณครู

คุณครู…

เล่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ให้ฟังหน่อยสิครับ

ทำไมคุณถึงอยู่กับคุณคิมซอนอูครับ

คุณซอนอูบอกว่าเขามีเรื่องจะบอกฉัน

เลยชวนฉันไปเจอที่ห้องทำงานค่ะ

งั้นทำไมคุณถึงไปอยู่ที่จุดเกิดเหตุครับ

ฉันออกมาก่อน

แล้วคุณซอนอูก็ตามมาค่ะ

แล้วตอนนั้นคนร้ายก็โผล่มาเหรอครับ

ค่ะ

เห็นหน้าคนร้ายไหมครับ

ตอนคุณอีจีซุกถูกฆ่า คุณก็เจอกับคนร้ายแล้วใช่ไหมครับ

ค่ะ

พยานที่ได้เจอคนร้ายสองครั้ง

คือคุณบงเยบุนตลอดเลยนะครับ

นี่เป็นภาพหน้าโรงพยาบาลสัตว์ ในคืนที่คุณจอนกวังชิกเสียชีวิต

จากจุดเกิดเหตุถึงโรงพยาบาลสัตว์ ก็ไม่ได้ใกล้กันมากมาย

ปกติแล้วในสถานการณ์แบบนี้ ควรจะโทรหา 112 หรือ 119

แต่เหยื่อหอบร่างที่ทรมานนั่น เดินมาถึงโรงพยาบาลสัตว์บง

เพื่ออะไรกันครับ

เพราะเขามีอะไรจะบอกคุณบงเยบุนเหรอ

ได้ยินอะไรจากคุณจอนกวังชิกไหมครับ

คุณแอบเข้ามา ขณะที่มีการสอบสวนคุณพัคจงแบ

เข้ามาบอกอะไรเขาเหรอครับ

ลุงเขา…

เหมือนจะจำไม่ได้ว่าไปเจอคุณซอนอู

ตอน 21:00 น. คืนนั้น

เขามีหลักฐานที่อยู่ด้วยซ้ำ

แต่เหมือนเขาจะไม่รู้ตัว

ฉันเลยช่วยเขาค่ะ

แล้วคุณรู้ได้ยังไง คุณเห็นเหรอครับ

ตอบไม่ได้อีกแล้วนะครับ

อะไรกันครับ

เหมือนจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันนะครับ

ที่คุณจอนกวังชิกไปโรงพยาบาลสัตว์บง ก็คงเพื่อขอความช่วยเหลือ

ห้องฉุกเฉินก็อยู่ไกลเกินไป

เลยสะดุดตาเข้ากับโรงพยาบาลสัตว์ ที่เขาเคยไปบ่อยๆ

สัตวแพทย์ก็แพทย์คนหนึ่งนี่

ผมต้องฟังคำตอบ จากปากคุณบงเยบุนนะครับ

นี่ไม่ใช่ธุระอะไรของคุณ เชิญออกไปได้แล้วครับ

คนที่ให้คุณบงเยบุน เข้าห้องสอบสวนวันนั้น ก็คือผมเอง

เพราะงั้นมาคุยกับผมเถอะ

อย่าสอบสวนคนบริสุทธิ์ เหมือนผู้ต้องสงสัยเลย

คุณเองไม่ใช่เหรอ ที่ปล่อยให้คนบริสุทธิ์ตาย

อะไรนะ

สายสืบไร้น้ำยาก็นับเป็นอาชญากรรมนะ

อย่าทำให้มีเหยื่อเพิ่มขึ้นเลย อยู่นิ่งๆ เถอะ

ไอ้เวรนี่…

ไอ้นี่…

ปล่อย

- ปล่อยฉันสิวะ - บงเยบุน

- บงเยบุน - ปล่อย

บงเยบุน ไปจับไอ้เวรนั่นกับฉันนะ

- ปล่อยสิวะ - คุณสายสืบ ออกมาครับ

- ไปกัน บงเยบุน - มาครับ

- ปล่อย - พาเขาไป

- บงเยบุน - ออกไป

เอ้า ดื่มนี่หน่อยสิ

ทำใจร่มๆ ไว้

ครับ

ทำใจดีๆ นะคะ แบบนี้เดี๋ยวก็เป็นลมไปหรอก

ผมพยายามจะไม่ร้องอยู่หรอก

แต่น้ำตามันไม่หยุดไหล

ก็เข้าใจได้แหละ

ตานี่แทบจะเป็นครอบครัวเดียวกับเขาเลยนี่

อยู่ด้วยกันก็คือครอบครัวเดียวกันแหละ

สงสารเขาจับใจเลย

จะทำยังไงกับงานศพล่ะเนี่ย

เขาน่าจะไม่มีพ่อแม่พี่น้องเลยนะคะ

ถ้าอย่างนั้น

อย่างน้อยเราก็ควรส่งเขาไปไม่ใช่เหรอ

เดี๋ยวผมจัดการเองครับ

จะทำยังไงคะ

อย่างน้อยผมก็ควรทำพิธีส่งดวงวิญญาณ ให้คุณครูของเราครับ

เขาจะได้ไม่เร่ร่อน

และไปยังโลกหน้า

สายสืบมุน

เป็นนักเลงหรือสายสืบกันแน่

สายสืบใจนักเลง

สั่งให้จับวงพนันผิดกฎหมายก็ไม่จับ มัวแต่มารังควานพวกเดียวกันอยู่เหรอ

เดิมทีเราสืบเรื่องนี้กันอยู่แล้ว

เราอยากปิดงานนี้เองครับ

นายเป็นโอซึงฮวานเหรอ มีสิทธิ์อะไรมาเป็นคนปิด

เดี๋ยวหมอนี่ก็ก่อเรื่องอีก

ถึงตอนนั้นเราคงไม่มีปัญญา จะปิดเรื่องให้หรอก เพราะงั้น

- รับโทษทางวินัยไปซะ - โทษทางวินัยเหรอครับ

คนหนุ่มแค่แลกหมัดกันนิดหน่อยเอง

ลงโทษทางวินัยไม่แรงไปหน่อยเหรอ

พวกนายนั่นแหละแรงก่อน

มองคำสั่งผู้กำกับเป็นแค่ขี้หมากองหนึ่ง

ฉันต้องบอกพวกนายอีกกี่หน ว่าให้วางมือจากเรื่องนี้ซะ

คุยกับกำแพงยังดีกว่าอีกมั้ง

ซึ้งใจซะเถอะ ที่ฉันสั่งพักงานแค่เดือนเดียว

ถ้านายเข้าไปจุ้นอีกสักที ฉันสั่งปลดนายแน่

โธ่ ผู้กำกับ ถึงอย่างนั้นก็เถอะ…

ทำอะไร…

(บัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่รัฐ มุนจางยอล)

เฮ้ยนี่

พวกนายก็ระวังไว้เถอะ

ถ้าจุ้นงานของหน่วยสืบสวนอาชญากรรมอีก ฉันจะสั่งพักงานเรียงคนให้ดู

รุ่นพี่

ออกมาทำไม กลับไปสิ

ไม่ใช่อย่างนั้น คือ…

ผู้กำกับสั่งให้คืนรถด้วยน่ะครับ

ครับ

บงเยบุน

สะใจคุณหรือยังคะ

ทีนี้จะทำยังไง

คุณซอนอูตายแล้ว

ฉันถามว่าทีนี้จะทำยังไง

บง

ลุกขึ้น

กินข้าว

นี่ รู้ไหมว่าพี่ลำบากแค่ไหน ที่ต้องแหกขี้ตามาทำให้แต่เช้า

ลุกมากินเลย

นี่ ฉันวางไว้ตรงนี้แล้วกัน แกกินสักคำก็ยังดีนะ

เพิ่งตื่นเหรอ

คนที่บ้านใกล้สุดชอบมาสายแบบนี้ตลอดเลย

ของรุ่นพี่ อเมริกาโน่เย็นใช่ไหมครับ

นี่ทุกคนทำอะไรกันครับ

ถามมาได้ว่าทำอะไร

ไม่จับฆาตกรต่อเนื่องหรือไง

ผมจะจับหมอนั่นคนเดียวครับ

ได้ยินที่ผู้กำกับพูดเมื่อวานแล้วนี่ครับ

ถ้าผิดพลาดขึ้นมา ทุกคนอาจจะโดนปลดจริงๆ ก็ได้

ปลดก็ปลดไปสิคะ

ฉันอุตส่าห์หาเลี้ยงสามีมาจนทุกวันนี้

ถ้าหมอนั่นมีจิตสำนึก เดี๋ยวก็คงหาทางหาเงินเข้าบ้านเองแหละ

จริงครับ ผมค่อยสืบทอดเรือของพ่อเอาก็ได้

ใช่

เอ้า รับนี่ไป

ฉันยอมโดนเตะจนเข่าบุ๋ม เพื่อเอาไอ้นี่มาให้นายเลยนะ

การทำห้าวโดยมีบัตรตำรวจ กับห้าวโดยไม่มีบัตรตำรวจเนี่ย