Lost (No Longer Human / Human Disqualification / Ingansilgyeok / 인간실격)

[ Penafian: Semua tempat, watak, firma dan peristiwa yang digambarkan adalah rekaan. ]

[ saya memikirkan tentang hak untuk menjadi manusia. ]

[ Pengurus Ahn Satu gambar telah dihantar ]

[ Kami betul-betul orang asing beberapa hari lalu. ]

[ Saya akan mesej awak apabila dia telefon. ]

Ya, saya sudah menerimanya. Terima kasih.

Saya akan kirimkan kepadanya.

- Hei. Tunggu. - Helo.

Oh ya,

macam mana dengan masalah En. Seo?

Nanti saya telefon semula.

Helo.

Jangan pedulikan mereka.

Mari mulakan.

Saya akan gerakkan kerusi ke belakang.

Kita akan mulakan ujiannya sekarang.

Bertenang.

Itu saya punya?

Tidak, itu saya punya.

Awak nak saya matikannya?

Tak, awak sedang berniaga.

Jangan melebih-lebih.

Okey.

Boleh tolong tarik kerusi saya?

Pergi tengok jika mereka akan mulakan semula.

Awak nak pergi ke sana semula?

Saya belum bersara lagi, jadi, saya patut masuk semula.

Boleh tolong ambilkan tisu basah?

Okey.

Hanya melakukan apa yang kita mahukan

bukanlah kehidupan.

Kita patut buat apa yang kita tak suka juga.

Itu yang sebenar-benarnya.

Kenapa awak pandang saya begitu?

Pergi tengok sama ada mereka dah mula atau belum.

Saya tak mahu staf cakap saya tangguhkan penggambaran.

Baiklah.

Oh, ya...

Apa?

Perempuan itu.

Perempuan mana?

Tak apalah.

Saya akan segera kembali.

Ketika saya dihalau dari asrama pelatih,

dia benarkan saya bermalam di rumahnya.

Dia biarkan awak tidur di rumah dia?

Ya.

Banyak kali. Dia benarkan saya masuk banyak kali.

[ Panggilan anda tidak dapat disambungkan... ]

Kenapa Gang-jae tak jawab telefon?

[ Ji-yeon, bekas isteri awak yang cantik, okey? ]

Saya dah pastikan dia baik-baik saja sebelum datang.

Hei.

Jangan.

Kenapa awak naik angin?

Saya sedang buat yang terbaik.

Itu usaha terbaik awak?

Awak menyusun dua kotak dalam masa 30 minit.

Kalau awak tak nak tolong, jangan buat.

Saya tak kata saya tak nak tolong.

Saya sedang bercakap di telefon.

Gang-jae teman wanita awak? Kamu berdua bercinta?

Kenapa dengan awak?

Saya hampir terjatuh.

Awak keluar awal pagi tadi dan bersama dia sepanjang hari.

Awak baru saja balik. Awak telefon dia lagi?

Kalau saya ada urusan dengannya, saya boleh telefon dia.

Saya tak perlu tunggu berjam-jam sebelum menghubunginya.

Peliklah awak ini.

- Lupakan saja. - Apa?

Awak memang...

Saya terus ke sini tanpa menukar pakaian.

Tapi awak asyik rasa sakit hati.

Awak juga rasa sakit hati.

Awak dah semakin sakit hati.

Awak memang teruk.

Awak pun teruk juga.

Awak lebih teruk. Saya pergi dulu.

Apa yang awak buat? Awak nak ke mana?

Awak betul-betul nak pergi?

Sudah tentu.

Kalau awak pergi, siapa yang akan buat semua ini?

Telefon Woo-nam yang sedang tidur di rumah.

Diamlah. Suara awa terlalu kuat.

Selamat datang...

Lama tak jumpa, Soon-gyu.

Ya.

Dah lama kita tak berjumpa.

Sudah lamakah?

Ya, betul.

Saya tak jumpa awak sejak saya berkahwin.

Betul.

Oh, Soon-ju.

- Apa? - Mari sini dan sapa dia.

Dia kenalan saya di universiti dulu.

Oh.

Helo.

Helo.

Ini adik saya.

Oh.

Awak pernah jumpa dia, tapi mungkin awak tak ingat.

Muka dia biasa saja.

Awak tahulah.

Dia datang ke rumah kita beberapa kali.

Dengan Woo-nam.

Oh.

Woo-nam ada di dalam, bukan?

Entahlah.

Dia tak

jawab panggilan telefon.

Hospital kata dia bertugas pada waktu malam.

Jadi, saya datang ke sini.

Saya nak jumpa dia.

Ini bukan masa untuk tidur, Woo-nam.

Dia mungkin akan meluru masuk ke rumah kita.

Angkatlah. Sekarang. Aduhai.

Woo-nam dalam masalah besar.

Ingatan saya teruk.

Saya lupa wajah orang yang saya nampak tadi.

Jadi, saya tak cuba untuk ingat nama orang.

Tapi saya boleh hafal skrip dengan baik.

Kalau awak memahami konteks watak tersebut,

awak boleh hafal skrip dengan semula jadi.

Awak tak perlu berusaha.

Sebab itulah

En. Seo tak baca skrip semasa penggambaran.

Jika difikirkan balik, betul juga.

Awak tak rasa cemas tanpa skripnya?

Saya sangat takut apabila saya menyimpan skripnya.

Awak patut menikmati rakaman ini seadanya,

dan buat persiapan di rumah.

Seorang artis menikmati keresahan itu.

Seorang pelakon tak sepatutnya matang.

Kalau kita jadi begitu,

maksudnya kita ialah pekerja pejabat.

En. Seo Jin-seop.

Saya peminat awak.

Baiklah.

Awak patut jawab panggilan itu.

Baiklah.

Ya, puan?

Awak tak perlu tergesa-gesa.

Lubang ini jadi lebih besar apabila kita tua.

[ ialah keratan silang tulang belakang lelaki berusia 30-an. ]

[ Seperti yang anda lihat, adanya lubang-lubang kecil. ]

Semua saluran sama saja.

Awak nak tengok apa-apa? Drama bersiri?

Saluran sukan?

Kenapa awak tak jawab telefon?

Awak tak nak jawabkah?

Untuk apa?

Kenapa saya perlu menjawabnya?

Mana ia pergi?

Aduhai.

Woo-nam seorang yang berbeza.

Hebat.

Saya rasa nak gila.

Apa yang awak buat?

Ke mana ia pergi?

Apa?

Awak tahu.

Benda itu

yang kita beli di saluran beli-belah dari rumah.

Itu takkan membantu langsung.

Awak beli hampir semuanya di saluran itu.

Tak, maksud saya

apa yang awak beli dengan gaji pertama awak.

Set teh yang digunakan di Istana Buckingham.

Oh.

Untuk awak apabila awak dah kahwin nanti...

Apa yang saya belikan sebagai hadiah?

Di mana letaknya?

Di atas peti sejuk.

Kenapa awak letak di sini?

Bawa ia turun dan cucikannya.

Saya nak pergi kerja.

Awak tak boleh pergi seorang diri.

Bawa saya bersama awak.

Bawa awak ke mana?

Saya akan hidangkan minuman buat mereka dan pergi juga.

Soon-gyu, saya dah lewat ke tempat kerja.

Cuma ke pintu depan.

Kalau awak pergi seorang diri, matilah awak.

Cepat cuci.

Saya dah lewat sangat.

Awak betul-betul akan pergi selepas mencuci ini?

Yakah?

Yakah?

Ya.

Lihatlah lingkaran hitam di bawah mata saya.

Encik tahu mesej saya tadi?