Night of the Werewolves

Απόδοση: Sparta

Δεν μπορούσε να θυμηθεί πότε ακριβώς το ξεκίνησε.

Ήταν απλώς κάτι που έκανε κάθε μέρα, σαν χόμπι.

Κάποια κορίτσια αγαπούν το μακιγιάζ, άλλα παίζουν αθλήματα,

η Άλις είχε πάθος με κάτι λίγο διαφορετικό.

Η ταφή ζώων που σκοτώθηκαν στον δρόμο δεν ήταν επιλογή της.

Ήταν εθισμός, μια ηθική εμμονή.

Όλα τα πλάσματα του Θεού άξιζαν μια ταφή με σεβασμό.

Και εκείνη είχε το κάλεσμα να τελεί τις μικρές τους κηδείες.

Η Άλις είχε συνηθίσει να βλέπει διαμελισμένα άκρα

και γούνες ποτισμένες στο αίμα,

αλλά ποτέ δεν είχε δει κάτι τέτοιο πριν.

Όμως η Άλις δεν έκανε διακρίσεις.

Έθαβε τα πάντα, όσο παράξενα κι αν ήταν,

χωρίς καμία εξαίρεση.

Όλοι μοιάζουμε αλλόκοτοι όταν είμαστε νεκροί.

Μια ανατριχίλα διαπέρασε την Άλις

καθώς έφευγε από τον φρεσκοσκαμμένο τάφο.

Μα το συναίσθημα αυτό γρήγορα χάθηκε

όταν βρέθηκε μπροστά σε κάτι άλλο στο νεκροταφείο,

ένα εισιτήριο για σινεμά,

Ημέρα Λυκανθρώπων, στο Σινεμά Μπράζος.

Λίγη κινηματογραφική διαφυγή ήταν ό, τι χρειαζόταν η Άλις.

Τελευταία δεν ένιωθε και πολύ ο εαυτός της.

Η μοναξιά της σκοτεινής, δροσερής αίθουσας

θα απάλυνε τη δυσφορία της.

Η ώρα είχε περάσει.

Η Άλις έπρεπε να είχε γυρίσει σπίτι.

Μείνε στον δρόμο, είπε στον εαυτό της.

Σύντομα κατάλαβε πως αυτό ήταν αδύνατο.

Η Άλις πάντα αναρωτιόταν πώς να ήταν το παλιό ξενοδοχείο μέσα.

Ήταν άδειο και σιγά σιγά σάπιζε.

Φοβόταν μήπως και η ίδια έχει την ίδια κατάληξη.

Μεγαλώνοντας είχε ακούσει τις ιστορίες φαντασμάτων

που περιβάλλανε το ξενοδοχείο.

Μα αυτά τα πνεύματα δεν ήταν τίποτα μπροστά σε ό, τι την ακολουθούσε.

Η Άλις ήξερε πως η μοίρα της ήταν αναπόφευκτη.

Χάραξε μόνη της τον σταυρό με τον εθισμό της.

Δεν πρόσφερε ειρήνη σε εκείνο το αλλόκοτο πλάσμα

όταν το έθαψε στο νεκροταφείο.

Το εξαγρίωσε, ή έτσι νόμιζε.

Η Άλις δεν βγήκε ποτέ από το σινεμά εκείνο το απόγευμα.

Το τέρας ήταν μια παραίσθηση,

γέννημα της φαντασίας της.

Ίσως αποτέλεσμα της λύσσας που κόλλησε πριν από εβδομάδες

από ένα από τα ζώα της.

Ας είναι αυτό ένα προειδοποιητικό μάθημα.

Οι καλές προθέσεις στρώνουν τον δρόμο για την κόλαση.

Άφησέ τον ήσυχο, είναι μόνο ένα αγόρι.

Αγόρι.

Ήμασταν κι εμείς κάποτε αγόρια.

Όχι, σε παρακαλώ.

Σε παρακαλώ, μη…

Άρνο!

Ποιος είναι εκεί;

Άρνο!

Αγάπα με! Σκότωσέ με!

Αγάπα με! Σκότωσέ με!

Αγάπα με! Σκότωσ…

Όταν ήμουν παιδί, μπήκα την νύχτα,

στο δάσος μετά το σούρουπο, ψάχνοντας τον πατέρα μου.

Μα έμαθα πως δεν μπήκα,

καθόλου στο σκοτάδι,

μα μπήκα κατευθείαν στις πύλες της κολάσεως.

Ο πατέρας μου με είχε προειδοποιήσει

για έναν άνδρα που περπατούσε στην ερημιά,

που παραμόνευε τη νύχτα όσους τριγυρνούσαν,

έναν κανίβαλο ανάμεσα στα δέντρα.

Το πρωί που βρήκα τον πατέρα μου,

έμαθα πως δεν ήταν άνθρωπος,

καθόλου άνθρωπος.

Κανείς άνθρωπος δεν ήταν ικανός για ό, τι του έκαναν.

Δεν ήταν άνθρωπος.

Ήταν κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό.

Σου αρέσει; Ναι.

Όταν ήμουν παιδί, το κτήνος σκότωσε τον πατέρα μου.

Ως άντρας, μου πήρε τη γυναίκα και τον γιο μου.

Μου αφαίρεσε καθετί που είχε ποτέ σημασία

και ό, τι σήμαινε τα πάντα.

Με άφησε με μία επιλογή,

να τον σκοτώσω μια και καλή.

Αυτό το μιαρό πλάσμα έχει μια αχόρταγη δίψα για σάρκα.

Διψά για αίμα, κι έτσι αίμα θα του δώσω.

Θα θρέψω τις επιθυμίες του, θα θρέψω τις ανάγκες του

και θα το φέρω στην πόρτα μου.

Κι όταν φτάσει εκεί, θα πάρω το σπαθί μου

και θα ανοίξω τρύπα στο στήθος του

και θα το ταΐσω με την καταραμένη του καρδιά.

Καλωσόρισες στην κόλαση.

Πατέρα.

Θεέ μου, όχι.

Όχι, όχι!

Όχι!

Με σκότωσες!

Σκότωσες τη μητέρα μου!

Όχι, δεν προσπάθησα;

Προσπάθησα.

Όχι.

Ούτε καν μπήκες στον κόπο να μας σώσεις!

- Αφήστε τον να πεθάνει! - Προσπάθησα να τον σώ...

Αυτό δεν είναι αληθινό.

- Κοίτα τον εαυτό σου. - Όχι, δεν είσαι το παιδί μου!

Όχι, δεν είσαι το παιδί μου!

Όχι! Όχι!

Είσαι το παιδί μου!

Δεν είσαι το παιδί μου!

Δεν είσαι ο γιος μου!

Άρνο!

Άρνο!