The Mad Women's Ball (Le Bal des folles)

Mijn excuses, vader.

Waar was je?

Bij een vriendin. Joséphine.

Joséphine? Wie is dat?

Ik heb nooit van haar gehoord.

Je kent haar niet.

Heer, zegen deze maaltijd en wie hem heeft bereid

en geef brood aan de armen.

Amen.

-Amen. -Amen.

Vind je dat grappig, Théophile?

Nee, vader.

Morgen ben ik er niet. Ik heb een debat bij de De Beyles.

Mooi. Verscherp je geest. Frankrijk heeft rationele jeugd nodig.

En ik?

Als je op je vaders kantoor gaat werken,

zul je nuttige connecties krijgen.

Een goede baan, een goed huwelijk.

Meer wens ik niet voor je.

Hij vindt echt geen bruid in de debatsalons.

Mag ik mee? Ik ben nooit naar een debatsalon geweest.

Bij de De Beyles?

-Waarom niet? Als je wilt. -Geen sprake van.

Wie ben je?

Je liet me schrikken.

Ik kom eraan.

Tot zo, lieverd.

Niet te hoog. Dit is prima.

Welterusten, oma.

Welterusten.

Eugénie...

Vertel eens.

Je bent naar de begrafenis van Victor Hugo geweest, hè?

Ja, oma.

Het was prachtig.

-Er waren heel veel mensen. -Is dat zo?

Je mag nu gaan.

Later.

Vanavond. Wanneer kom je terug?

Nee, Eugénie. Vader zei nee, en ik zeg ook nee.

Ik neem je niet mee naar het debat. Wat als hij 't ontdekt?

Een meisje als jij daar? Je blijft niet onopgemerkt.

Men zal zeggen dat je...

Stil. Dat debat kan me niet schelen.

Ik sterf liever dan uren te praten met jou en je vrienden.

Zet me af bij het café.

Ik moet de deur uit. Ik wil lezen, roken... Alsjeblieft, Théo.

-Wat als papa... -Wat? Papa is er niet.

-Toe, Louis. Naar Montmartre. -Ja, mevrouw.

Montmartre? Lieve zus, wees niet zo roekeloos.

Ik heb je niet gezien, niet gebracht,

ik ken je niet en je komt zelf maar thuis.

-Wat? -Niets. Ik kijk alleen naar je.

-En? -Je bent knap.

Doe niet zo raar.

Ik heb een kippennek, geen schouders, te lange benen,

een te kort bovenlijf. Nee, ik ben dus niet knap.

Ik vind je knap.

Ik zei al dat je raar doet.

Ik weet het.

Een brioche, alstublieft.

Vijf cent.

Bedankt.

Op jou.

Op jou, knapperd.

'Als morgenvroeg de zon de velden gaat beschijnen, ga ik weg.

'Want jij wacht daar op mij.'

Je leest Les Contemplations.

Mooi, die passage.

'Ben ik eenmaal daar, dan leg ik op je graf

'een bosje groene hulst vermengd met paarse heide.'

Is dat het?

Mag ik gaan zitten?

Ja. Les Contemplations.

Nee. Je mag niet gaan zitten.

Ik wil graag rustig lezen. Bedankt.

Sorry voor het misverstand. Ik dacht dat je naar me keek.

Je ziet niet vaak een meisje poëzie lezen

dat dan naar een jongeman kijkt...

Ik keek niet naar je.

Nou, dan...

Ik laat je met rust.

Ik keek naar je boek.

Zie je wel?

Je keek wel naar me.

-Nee. -Ja.

Jawel, want ik hield het boek vast.

-Nee. -Ik zat achter het boek.

Ik keek naar je boek.

'Er zijn drie dingen in de mens.

'Eerst het lichaam, het materiële wezen, net als dieren

'en met dezelfde vitale geest.

'Ten tweede de ziel,

'geïncarneerd in het lichaam.

'Ten derde,

'de verbinding tussen ziel en lichaam.'

Je keek naar mijn ziel, niet mijn lichaam.

Het spijt me.

Heb ik iets verkeerd gezegd?

Nee.

Nee, integendeel.

Ik vond het leuk.

Heel leuk.

HET BOEK DER GEESTEN

Hier. Voor jou.

Dat kan ik niet aannemen.

Ik leen het je alleen.

Je geeft het me terug.

Beloofd?

Ik beloof het.

Bedankt.

Wat is dat?

Meer gedichten?

Het boek der geesten, toe maar.

Met een briefje van Ernest.

Mijn zus heeft iemand ontmoet.

O, nee.

Eugénie Cléry hangt rond in Montmartre.

Waar was ik?

Niet alleen jouw vrienden kunnen debatteren of zijn slim.

Het zou je verbazen wie je in het noorden van Parijs vindt.

Ongetwijfeld.

Mag ik nog even blijven?

Ja, maar wees stil.

Zul je hem weer zien?

-Wie? -Wie?

Ernest. De dichter.

Degene die je hart sneller laat kloppen.

Je hebt koude handen.

Het is te laat om beroemd te worden op het slagveld,

maar ik heb het land geholpen met orde en rechtvaardigheid.

Jouw Erelegioen zou een zegen zijn voor ons kantoor.

Ik zal mijn best doen.

-Je lijkt gelukkig, Hortense. -Ja.

Ik ga debuteren.

Ik word officieel voorgesteld op het bal van hertogin De Noailles.

Als een merrie die haar tanden, haar en kont toont?

Gefeliciteerd. Wat doe je aan?

Een avondjurk van Doucet. Zijde.

Je zult er ongetwijfeld prachtig uitzien.

Denk je zo over me? Als een merrie?

Het spijt me. Mijn zus meende het niet.

Mijn excuses als ik je gekwetst heb.

Ik vind het vernederend, maar ik oordeel niet.

Natuurlijk oordeel je wel over me. Dat is precies wat je doet.

Hortense.

Wat heb je nu weer gezegd?

Je zet me voor schut, zoals altijd.

-Ik wilde haar niet kwetsen. -Zwijg.

Je speelt met mijn carrière en onze naam. Denk na, dom meisje.

-Bedankt, Marthe. -Geen dank, juffrouw.

Naar voren.

Nee, naar achteren.

Naar rechts. Voorzichtig.

-Naar rechts. -Nee, de andere kant.

-Hij is zwaar, Eugénie. -Daar.

-Hier? -Ja.

Dat is toch precies waar hij al stond?

Ja, precies.

Gaan we de versiering halen?

Ja.

Waar zijn de linten?

In die grote kist daar.

-Deze? -Ja.

Hoe kom ik er?

Kun je me helpen?

Deze?

Eugénie, help me, ik kan niet...

Eugénie.

Eugénie?

Eugénie.

Ik ben hier.

Blijf bij me.

Blijf bij me.

Zeg me wat ik kan doen.

Het is voorbij.

Je liet me echt schrikken.

Was hij het weer?

Nee, niet hij.

Wat bedoel je?

Ik zie anderen.

De aanvallen zijn anders.

Sinds een paar dagen praat er een jonge vrouw met me.

Ze lijdt.

Kon je haar maar zien.

Ze vraagt me om hulp, maar ik weet niet hoe.

Ik voel me zo nutteloos.

Lieve broer.

Ik heb dat boek gelezen.

Dat heeft me verlicht.

Praat met me. Zeg iets.

Ik ben bang.

Je weet dat ik bang ben voor die dingen.

In dat boek staat dat ik niet alleen ben.

Geesten bestaan.

Het is goed.

Voor het eerst ben ik niet bang voor wie ik ben.

Wat als je anderen ziet?

Je weet wat er gebeurt met meisjes als jij.

Meisjes als ik.