The Little Mermaid

„...A CIERPIAŁA TYM BARDZIEJ,

ŻE JAKO SYRENA, NIE ZNAŁA ŁEZ”.

HANS CHRISTIAN ANDERSEN

MAŁA SYRENKA

Uważaj!

Dawać harpuny!

Szykować sieć!

- Zabijcie ją, zanim wlezie na pokład! - Gdzie jest?

Chwila, moment...

Za szybka.

- Dajcie kolejny! - Chce nam zwiać!

Uśmiecha się do ciebie.

Nie trafiłem.

Jest jeszcze jedna.

Hej!

Z drogi! Odsuńcie się!

Co wy robicie?

- To była syrena! - Syrena?

Przypatrz się!

Zwariowałeś?

To są zdradliwe wody.

I zdradliwy czas.

Dziś będzie Koralowy Księżyc.

Mówią, że Władca Oceanu zbiera wtedy swoje córki i każe im

wieść marynarzy na śmierć.

- Tak mówią? - Tak.

Największe chłopy nie mogą się im oprzeć.

Legendy.

Wracać do pracy!

Widziałeś?

Co?

Boczny wiatr, więc poszła fala w burtę i tyle.

To sprawka Króla Mórz.

Chce wciągnąć cały statek pod wodę.

Gdzie książę Eryk?

Na dziobie, proszę pana.

Eryk!

Co ty wyprawiasz?

Wracaj tu natychmiast!

Nie musisz się tak nade mną trząść, Grimsby!

Może jestem egoistą,

ale nie chcę przekazywać królowej,

że pod moim okiem jej syn wypadł za burtę.

Do tego w dniu własnych urodzin.

Widzę hiszpański galeon. Będzie zawijał do portu.

Trzeba za nim popłynąć,

sprawdzić, co mają na handel.

Ładownia jest po brzegi wypełniona towarem.

Żeglowaliśmy przez siedem tygodni, wiele ryzykując.

Musimy dziś wracać.

Eryk.

Słyszysz, co mówię?

Masz na siebie uważać.

Ostrożnie.

Witajcie, córeczki.

Opowiedzcie, co słychać w Siedmiu Morzach.

Tamika, Perla...

Cieszę się, że was widzę.

Caspia, Indira...

Wasza obecność raduje moje serce.

Mala.

Karina...

Gdzie jest Ariel?

Sebastian?

Miałeś dopilnować, żeby Ariel się zjawiła.

Próbowałem, Wasza Wysokość,

ale ta pannica jest niereformowalna.

Jeszcze dziś rano jej przypominałem.

Co taki biedny stawonóg może?

Możesz iść jej poszukać.

Tak, Wasza Wysokość.

Migusiem.

„Tak, Wasza Wysokość, migusiem”.

Odnalezienie zbuntowanej syrenki to łatwizna.

Wystarczy tylko przeszukać cały ocean.

Gdzieś ty wsiąkła, mała?

Nie powinniśmy odpływać za daleko od pałacu.

Wracajmy.

Jak to działa?

Chodź, Ariel. Proszę.

Straszny z ciebie gupik, Florciu.

Tylko nie gupik.

Dalej już nie musimy płynąć.

Chwila.

Co to jest?

Wcześniej go tu nie było.

Chodźmy.

Ariel! Zaczekaj na mnie!

Wiesz, że pływam wolniej niż ty.

Popatrz.

Wygląda mi na statek wojenny.

No, fajnie.

Wracajmy już do domu.

- Ktoś tu pęka? - Niby ja?

- W życiu. - Świetnie.

Więc teraz tu zostań i patrz, czy nie płynie rekin.

W porządku.

Co?

Ariel, czekaj!

Myślisz, że mogą tu przypływać rekiny?

Florciu...

Spójrz na to.

Jaki malusieńki trójząb!

Jestem król Florian, Władca Siedmiu Mórz.

Ciekawe, po co ludziom takie maleństwa.

Blaga będzie wiedziała.

Zna się na wszystkim.

Uspokój się.

To tylko twoje odbicie.

Nie panikuj.

Ze mną nic złego ci się nie stanie.

Uważaj!

Florek!

Żyjesz?

Jasne.

Nie takie rekiny się widziało.

Wiesz, trzeba być twardym.

Pokazać kto tu rz...

Wracaj, Florciu, to tylko Blaga.

Ariel! Hej, złociutka, co słychać?

Wpadłam coś przekąsić.

Zobacz, mamy nowe skarby.

Właśnie. Odkryliśmy nowy wrak

i było naprawdę straszliwie.

Ludzki sprzęt.

Dobra! Co tam masz?

Pokaż to.

Widziałaś coś takiego?

To...

To jest... No.

Po prostu niebywała sprawa.

Co to jest?

To jest...

Wihajster.

- Wihajster. - Tak.

Ludzie używają takich dynksów do układania włosów.

Wiesz, delikatnie nawijasz,

lekko pociągasz, coś się wyrwie...

I masz na głowie artystyczny nieładek,

za którym ludzie szaleją.

Naprawdę? Muszę to kiedyś zobaczyć.

- Nie wolno. - Florek.

Wiesz, że nie możesz.

Tata zabrania ci wypływać na powierzchnię?

Mam zakaz.

Uważa, że wszyscy ludzie to potwory.

Nie jest tak źle.

Chyba że jesteś kokosem.

Ludzie ich nienawidzą.

Biorą je w łapy i ot tak rozwalają na kawałki.

Dziwaki.

A to?

Ale się trzeba zmachać, żeby znaleźć tę małą. Arie...

Sebastian!

Przepraszam!

Co ty tu robisz?

Tracisz czas z tą ciemną masą, która nie wie, czy woli pływać, czy latać?

Zapomniałaś, że dziś jest Koralowy Księżyc?

O nie!

O tak!

Przybyły wszystkie córki króla Trytona.

Z wyjątkiem ciebie.

Tata mnie zabije.

- Muszę spływać. - Wiem, wiem.

W porządku, ja też.

Lecę się dotlenić.

Tak, płyń do domu, księżniczko.

Lepiej się nie spóźniać na spotkanie z tatusiem.

Może by do nich dołączyć?

A nie, jaka szkoda.

Starszy brat zapomniał zaprosić ciocię Urszulę na tę prywatkę.

Znów.

To ja powinnam wyprawiać przyjęcia zamiast czekać na zaproszenie.

Ale się działo, kiedy jeszcze mieszkałam w pałacu.

A teraz, proszę, jestem wyrzutkiem.

Stałam się cieniem samej siebie.

Wygnana, opuszczona, doprowadzona na skraj szaleństwa.

Od 15 lat skazana na tę ciemną norę.

Teraz Tryton i jego zepsute córuchny świętują Koralowy Księżyc.

Spokojnie. Za długo sobie nie poświętują.

Bo chyba odkryłam, że tatuś ma pewną słabość.

Tak.

Rudą fascynują ludzie. To może być okazja,

na którą czekałam.

Jesteś nieodpowiedzialna.

Siostry przypływają tu tylko podczas Koralowego Księżyca.

Czy któraś z nich kiedyś się nie pojawiła?

Nie. Masz rację.

Przepraszam.

To nie jej wina.

Popłynęliśmy się rozejrzeć i rekin nas gonił...

Rekin?

Znowu byliście przy wrakach?

Te wody są zdradliwe.

Nie musisz się o mnie martwić.

Wręcz przeciwnie.

Muszę.

Przestań się interesować ludźmi.

Chcę o nich więcej wiedzieć.

Wystarczy to, co wiesz.