A Werewolf Boy (Neuk-dae-so-nyeon) (늑대소년)

นี่มันคือสัตว์ประหลาดอะไรกัน

ทำไมคุณดูทีวีในระหว่างมื้ออาหาร เสียงมันดัง

ผมเพิ่งแค่เปิดฟัง

อึนจูโทรมาหรือเปล่า

เธอโทรมาเมื่อวานนี้ ถามว่าคุณยายสบายดีไหม... แล้วเธอก็ต้องการพบคุณยาย ประมาณนี้

ทำไมอึนจูไม่พูดกับแม่โดยตรงหละ

เวลาที่เราโทรจากเกาหลี ที่นี่มันก็ดึกแล้ว

และเธอก็ดูแปลก ๆนะ

บางทีเธออาจจะมีแฟนแล้ว

อะไรนะ

ในเกาหลีนะ

ต้องอบรมเธอซะบ้าง จริง ๆ เลย

โอ้ เจ้าหัวโบราณ ดูพูดเข้าซิ

เธออายุ 19 แล้วไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะคบผู้ชาย

สมัยนี้แม้แต่เด็กอายุสิบสี่ปียังจูบและ กอดกันบนถนนเต็มไปหมด

สวัสดีค่ะ

ค่ะ

มีอะไรเหรอค่ะ

ได้ค่ะ ถือสายรอสักครู่นะค่ะ

แม่ มีโทรศัพท์จากเกาหลี

เป็นอึนจูแน่เลย

สวัสดี อึนจู ~

ใช่ค่ะฉันเอง

ได้ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว

ใครโทรมาครับ

เกิดอะไรขึ้น

แม่คิดว่า...

แม่ต้องไปเกาหลี

คุณยาย ~

หนูได้เกรด C เมื่อตอนสอบกลางภาค

หนูคิดว่าเขาคงจะสอนดีซะอีก

ยายก็รู้ จริงๆแล้วอาจารย์ไม่ได้พูดภาษาเกาหลี

เราต้องทบทวนบ่อย ๆ นั้นเป็นความหวังเดียวของเรา

เราต้องทบทวนบ่อย ๆ นั้นเป็นความหวังเดียวของเรา

ค่ะ.. แม่

เจอแล้วค่ะหนูกำลังเดินทางไปพร้อมคุณยาย

คัง-วอน-ดู... ฮา-ชอน-กุน...

/N ดู....

แก...

แก...

ดู, แก...

ได้ค่ะ รอแป๊บหนึ่งนะค่ะ

คุณยายค่ะ

อ้า นี่แม่เอง

ใช่ ทุกอย่างเรียบร้อยดี แม่ทานอาหารแล้วก็ยาตามที่เธอบอกแล้ว

แม่บอกแล้ว ว่าทุกอย่างไม่มีอะไร

คุณยายค่ะ

ที่นี่เหรอค่ะที่คุณยายเคยอาศัยอยู่

อืม

สำหรับช่วงเวลาหนึ่ง

ที่นี่มันน่ากลัวยังงัยก็ไม่รู้

ดูเหมือนว่า... สัตว์ประหลาดจะปรากฏตัวออกมา

สัตว์ประหลาดเหรอ, ดูเธอพูดเข้าซิ

สภาพมันยังดูเหมือนตอนนั้น

มันทำให้มีความรู้สึก เหมือนว่าจะมีสัตว์ประหลาดออกมา

มันผ่านไปนานแค่ไหนแล้วค่ะ

เมื่อยายดูเหมือนเธอตอนนี้

เมื่อยายดูสาวและสวยเหมือนเธอตอนนี้

ในเวลานั้น...

47 ปีก่อนหน้านี้

หยุดเห่า

โอ้ ฉันขอโทษจริง ๆค่ะ ที่เราทำให้คุณลำบาก

ไม่ๆ ฉันไม่เป็นไร

ขอบคุณมากนะค่ะ

โอ้ บอกแล้วงัยว่าไม่เป็นไร

ขอบคุณจริง ๆค่ะ

คิมซุนอี หลบ

โอ้ เธอเป็นน้องสาวคนเล็กใช่ไหม

ซุนอี วางมันลงเถอะแล้วไปพักซะ

หนูไม่เป็นไรค่ะ

โอ้...โอ้คุณยาย...นั่นมันหนักนะ

ไม่เป็นไร สำหรับช่วยเพื่อนบ้านมาใหม่

ทุกอย่างมันก็เลยเป็นเรื่องง่าย

เฮ้ ดองซุก เดี๋ยวก็ล้มหรอก ของมันจะหล่นมาแตกหมด

ห้ามวิ่งนะ อ้า ดองมี

เฮ้ ~ บ้านหลังนี้ดูสวยงามจริงนะครับ

คุณ คุณ

กรุณา ช่วยทางนี้หน่อยครับ

ฉันเอง...ปล่อยเขาเถอะค่ะ

ตามใจคุณ..

อ้า อากาศดีใช่ไหม

บ้านหลังนี้บรรยากาศค่อนข้างดี

บ้านพักตากอากาศของพ่อผมอยู่บริเวณใกล้ ๆ นี่

แต่... รั้วมันสูงมากเลยทำให้มันดูเหมือนมืดทึบ

ดังนั้นผมจึงทุบมันลงมา

โอ้ ขอบคุณคะ

ฉันต้องขอขอบคุณอย่างยิ่ง ถึง คุณจีแทด้วย...

หยุดพูดกับเขาได้แล้วแม่

ไปเถอะ มีอะไรเหรอ

นั่นมันเป็นฉี่หมู พี่อันนั้นของผม

นี่ถ้าไม่ได้พวกคุณช่วย เราคงแบกสัมภาระกันทั้งวัน

พวกเราเต็มใจ

ตามสบาย ช่วยเหลือตัวเองนะค่ะ

ได้...ได้..

ขอบคุณมากค่ะ

ซุนอี ซุนจา บอกขอบคุณหรือยังลูก

ขอบคุณมากค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ

ดองซุก ดองมี พวกเธอบอกว่า"ซาบซึ้งจากใจจริง"หรือยัง

พวกเราซาบซึ้งจากใจจริงครับ พวกเราซาบซึ้งจากใจจริงค่ะ

โอ้คุณยาย พวกเขากินเรียบร้อยแล้ว

ว่าแต่ว่า ไหนสามีคุณหล่ะ

เขาเสียชีวิตไปเมื่อปีที่แล้วค่ะ

อ้า....

ตอนนี้ฉันทำงานเขียนต้นฉบับที่บ้าน แล้วก็เลี้ยงดูเด็ก ๆ

อ้า...

ถ้าอย่างนี้แล้ว ฉันขอถือโอกาสแนะนำ ตัวฉันเองในอาหารมื้อนี้

ทั้งหมดนี้

ครอบครัวของเรา และก็ย่าของดองซุก

นี่ชองซุกผู้ที่เป็นคนเช่าบ้านของเรา

แต่ฉันก็ไม่เคยเห็นเธอมาก่อน

อย่างนั้นก็เถอะ ผมก็อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านนี้มามากว่า 5 ปี

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเข้ามาข้างในนี้

มีกี่ห้องเหรอ

โอ้ มีโทรศัพท์ด้วยนะ

มีใครเคยอยู่ที่นี่มาก่อนไหมค่ะ

อ๋อ...แอะ...อะ...

โอ้ มารยาทดีเหรอเกินนะ

แน่นอนซิ มีคนเคยอยู่ที่นี่

ผมยังคงไม่รู้อาชีพของเขา

เขาไม่เคยออกมาข้างนอกเลย

ผมไม่เคยได้คุยกับเขาเลยด้วยซ้ำ

แล้ว...

อา...คือว่า

ข้าซุปอีกสักถ้วยนะครับ

จากนั้นเขาก็เสียชีวิตเนื่องจากหัวใจวาย

แม้ก่อนหน้านั้นผมจะไม่ได้เห็นเขามานาน

เขาเลี้ยงหมาป่า ไว้ที่โรงนาถัดไป

ขาเลี้ยงหมาป่า ไว้ที่โรงนาถัดไป

ว้า...

ฮ๋า...ทำไมเขา

สำหรับเป็นอาหารเหรอ

ไม่นะ เขากำลังคันคว้าบางอย่าง

เดินขึ้น ๆ ลง ๆพร้อมกับหนังสือเล่มใหญ่

โอ้ ยังงัยซะ พวกเด็ก ๆ ก็ดูสวยและน่ารัก

แต่โรงเรียนค่อนข้างไกลจากที่นี่

ดังนั้นคุณจะต้องหา... อืมม.. เรียนชั้นประถม

และคนพี่จะต้อง...อืม

บางทีเธอต้องเข้าโรงเรียนมัธยมใช่ไหม

ซุนอี ไม่ได้เข้าโรงเรียนค่ะ

โอ้...

เราหวังว่าอาหารมือนี้ จะถูกปากทุกคนนะค่ะ

รสชาติเป็นยังงัยบ้างค่ะ

ทานเยอะ ๆ นะค่ะ อาหารยังมีอีกมากค่ะ

แม่ค่ะหนูออกไปข้างนอกสักครู่นะ หนูทิ้งของไว้ที่โรงเก็บของ

อากาศมันหนาว ยังงัยรีบเขามานะลูก

อย่างไรก็ตาม เรา...

ความจริงแล้ว เราไม่มีกำลังจ่ายบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ แต่ที่ย้ายมาเพราะซุนอีไม่สบาย

หมอบอกว่าให้รักษาตัวอยู่ที่บ้าน

อะไรนะ เป็นอะไร

เธอมีปัญหาเกี่ยวกับปอด

เธอกำลังเตรียมการพักฟื้นอยู่ที่บ้าน

ฉันไม่ได้เห็นรอยยิัมของเธอมาเป็นเวลานานแล้ว

พี่สาวหนูไม่มีเพื่อนเลย

ซุนจา...

ฉันรู้สึกเศร้าใจจัง

หน้าของเธอดูผอมแล้วก็ซีด

มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร

ฉันก็ไม่เคยได้ไปโรงเรียนเหมือนกัน

เดี๋ยวนะ ว่าแต่ว่าผู้ชายผมแป้คนนั้นเป็นใคร

เขาเป็นลูกชายของเพื่อนสามี ของฉันที่ทำธุระกิจด้วยกัน

แล้ว เขาไม่ได้จะมาอยู่ที่นี่ใช่ไหม

ใช่ะค่ะ

อย่างนั้นนี่เอง

เขาดูเหมือนคนที่ถูกตามใจจนเสียคน

เขายืนเอามือล้วงกระเป๋า ขณะที่คนแก่ ๆอย่างเรากำลังทำงาน

แล้วเขามาอยู่ที่นี่ทำไมเหรอ

เขาเป็นคนซื้อบ้านหลังนี้

มีแค่สองครอบครัวในหมู่บ้านนี้

แต่ผู้คนในหมู่บ้านล้วนแต่อัธยาศัยดี

บางทีเราน่าจะเปิดหน้าต่างแค่หน่อยเดียว

อากาศมันเย็น แต่มันจะอุ่นเหมือนเป็นหม้อไอต้มน้ำในนี้

หนูกินยาหรือยัง

ทานเรียบร้อยแล้วคะ

นี่กลิ่นอะไรนะ

แปลก ๆ

มันมีฝุ่นเยอะใช่ไหม

ค่ะ

เราจะทำความสะอาดพรุ่งนี้ ไม่ต้องห่วงนะ

ทุกอย่างจะเรียบร้อย

แม่ไปนอนเถอะค่ะ

จ๊ะ แม่ก็คิดว่าอย่างนั้น วันนี้เหนื่อยมาก

"แสงจันทร์, กับความเศร้าโศก"

"เงามืดภายในใจฉัน การมีชีวิตอยู่ของฉันมันช่างไร้ค่า มันกำลังคืบคลานเข้าสู่ความตาย จนกลายเป็นวิญญาณในที่สุด"

นี่ ซุนจา ตื่นเร็ว

มีอะไรบางอย่างข้างนอกบ้าน ตื่นเร็ว

พี่บอกให้ตื่นงัย

แม่ พี่กำลังข่มขู่หนู

โอ้ ซุนอี ของฉัน

ซุนอี เกิดอะไรขึ้น

นี่มันเสียงอะไร ฮา

พี่เธออยู่ที่ไหน

แม่ พี่อยู่ตรงนั้

โอ้ลูกฉัน เกิดอะไรขึ้นที่นี่

ลูกน่าจะปลุกแม่

มีอะไร ทำไมลูกมาอยู่ที่นี่

โอ้ลูกน้อยของแม่

ทำไหมลูกมาคนเดียว เจ็บตรงไหนไหม

ไหนตรงไหน ตรงนี้เหรือปล่า

มันใกล้แค่นี้ ทำไมไม่เรียกเราหล่ะ